Beste lezer!

Met pijn in het hart, maar vol hoop wend ik mij tot u.

Bijna vier jaar geleden kochten we met de steun voor het stichten van een gezin een woning, in de overtuiging dat we eindelijk onze gezamenlijke toekomst op een stevige basis konden bouwen. Helaas zijn er tijdens de aankoop ernstige fouten gemaakt door de verkoper en de notaris, waarvan wij tot op de dag van vandaag de gevolgen dragen.

Het pand staat sindsdien nog steeds niet op onze naam, omdat er lasten op rusten en het kadaster de ingediende documenten heeft teruggestuurd. Ondertussen eist de voogdijdienst de terugbetaling van de subsidie, inmiddels via een deurwaarder.

We hebben alles geprobeerd: we zijn een rechtszaak begonnen, we hebben alle mogelijkheden onderzocht, maar in de loop der jaren zijn we volledig uitgeput geraakt – zowel financieel als mentaal. De voortdurende onzekerheid en stress vreten langzaam aan ons. Hoewel ik probeer kalm te blijven, wordt het steeds moeilijker.

Mijn partner is slechthorend, we zijn al bijna 6 jaar samen en hebben altijd geprobeerd om de problemen op te lossen door elkaar te steunen. Nu zijn we echter in een situatie terechtgekomen waarin we het niet meer alleen redden.

Ik wend me nu tot u omdat dit onze laatste kans is. Als we erin slagen de openstaande schulden en juridische obstakels op te lossen, kunnen we misschien ons huis behouden, dat we met zoveel hoop zijn gaan opbouwen.

Elke vorm van hulp is voor ons van enorm belang.

Hartelijk dank voor het lezen van dit bericht, en nog meer dank als je ons kunt steunen.

Als je nieuwsgierig bent naar ons verhaal, zal ik kort samenvatten hoe we in deze situatie terecht zijn gekomen.

Mijn partner en ik hebben elkaar leren kennen toen hij bij zijn pleegouders wegkwam. We hadden allebei moeite om ons aan te passen aan het leven: ik steunde op mijn moeder, hij op zijn pleegouders. Uiteindelijk kwam hij bij ons wonen en hebben we een tijdje geprobeerd om samen zo goed mogelijk rond te komen.

Helaas begonnen kort daarna de problemen. Mijn moeder ontving voortdurend brieven van de deurwaarder – de ene aanmaning volgde de andere op. We deden alles wat we konden om het ergste te voorkomen: het verlies van ons huis.

Toen we zagen dat het pand op de veilingwebsite stond, wisten we dat het ernstig was.

Vreemden kwamen langs om het huis te bekijken dat tot dan toe ons thuis was geweest – dat was heel moeilijk te verwerken. Het is vooral pijnlijk dat we al een veelvoud van de in 2010 opgenomen lening hebben terugbetaald, dat het huis onder de waarde is geveild en dat de resterende schuld tot op de dag van vandaag van het pensioen van mijn moeder en vader wordt afgetrokken – een schuld die door de rente nooit zal eindigen.

Toen we uiteindelijk moesten verhuizen, hadden we al het pand gevonden waar we nu wonen. De toenmalige eigenaar stond ons toe om er tijdelijk in te trekken, totdat de aankoop geregeld was.

En toen begonnen de echt moeilijke dingen...

Als je ons hele

verhaal wilt lezen, volg dan de updates op deze pagina. Ik deel voortdurend wat er allemaal met ons is gebeurd en hoe we hier terecht zijn gekomen.

Toen we in het huis introkken, was ons eerste doel om werk te vinden. In een kleinere gemeenschap was dat niet eenvoudig, maar uiteindelijk is het ons gelukt.

Ondertussen zijn we ook begonnen met de administratieve rompslomp die nodig was voor de aankoop van het huis: overleg met de voogdijinstantie, het zoeken naar een advocaat, het regelen van papieren. We wisten dat dit een langdurig proces zou worden en hebben dit ook aan de toenmalige eigenaar aangegeven.

Desondanks kregen we al in de eerste maand voortdurend telefoontjes met de vraag waarom we niet sneller vorderden. Hoewel er nog geen maand was verstreken, had hij het er al over dat we er al 2-3 maanden waren. Een week later deed hij alsof er al 4 maanden waren verstreken. Hij stelde volstrekt onrealistische verwachtingen en werd steeds ongeduldiger.

Al snel kwamen ook de dreigementen: hij zei dat hij ons eruit zou zetten als we de situatie niet onmiddellijk zouden oplossen. Ondertussen deden we alles wat we konden. Uiteindelijk vonden we een advocaat, gingen we samen naar hem toe en was het contract binnen een week klaar. Zoals gebruikelijk legden alle partijen een verklaring af over de verkoop en de aankoop, en werden de handtekeningen gezet.

Een week later verscheen hij echter onverwachts om zijn achtergebleven spullen op te halen. Vervolgens ondervroeg hij ons over verschillende voorwerpen waarvan hij beweerde dat ze ontbraken. De situatie escaleerde zodanig dat ik uiteindelijk de politie moest bellen.

Toen de politie arriveerde, veranderde zijn gedrag plotseling en konden we de situatie tijdelijk oplossen. Nadat ze waren vertrokken, begon alles echter opnieuw.

Later nam hij ook mijn eigen gereedschap mee. Op dat moment dacht ik alleen nog maar: laat hem maar gaan, als we hem maar niet meer hoeven te zien. Mijn partner stortte volledig in en huilde twee dagen lang onafgebroken. Ik voelde me machteloos en het doet me tot op de dag van vandaag pijn dat ik niet beter voor onszelf en voor hem heb kunnen opkomen. Tegelijkertijd weet ik dat ik geen beter mens zou zijn geweest als ik iets had gedaan waar ik later spijt van zou hebben gehad.

Deze periode heeft ons erg aangedaan, en helaas is dit nog maar een deel van wat we hebben meegemaakt.

Toen we dachten dat alles gelukt was en we een huis hadden, probeerden we het huisje op orde te brengen. We hebben de tuin mooi gemaakt, geprobeerd er een gezellig thuis van te maken en erop te vertrouwen dat alles goed zou komen.

Niet lang daarna ontvingen we echter een brief van de advocaat, waarin hij ons meedeelde dat het kadaster de ingediende documenten had teruggestuurd en ons verzocht contact op te nemen met de voormalige eigenaar om het probleem op te lossen.

Vervolgens ontvingen we ook een officiële kennisgeving van het kadaster: het onroerend goed kon niet op onze naam worden overgeschreven omdat er een executieprocedure tegen liep.

Belangrijk om te vermelden is dat de betaling van de koopprijs inmiddels had plaatsgevonden; de voogdijdienst had het bedrag aan de verkoper overgemaakt. Desondanks was het onroerend goed juridisch gezien niet op onze naam overgeschreven.

We hebben onmiddellijk contact opgenomen met de voormalige eigenaar, maar toen kwamen er nog meer problemen aan het licht. Het bleek dat zijn verklaring in het contract niet overeenkwam met de werkelijkheid: hij beweerde dat het onroerend goed vrij van lasten was, zonder hypotheek of andere schulden. Daarentegen was er al 3-4 maanden voor onze verhuizing een hypotheek op het onroerend goed gelegd.

Helaas heeft de advocaat ook niet de nodige zorgvuldigheid in acht genomen, aangezien hij het eigendomsregister niet heeft opgevraagd, waaruit deze informatie duidelijk zou zijn gebleken.

Op dat moment realiseerden we ons dat we in een situatie terecht waren gekomen waarin het probleem niet aan ons lag, maar wij toch de gevolgen moesten dragen.

.