Vroeger dacht ik over geven dat we als jongeren nog steun nodig hebben, dat we als volwassenen in ons eigen onderhoud voorzien en dat we, als we volwassen zijn en ons doel hebben bereikt, misschien ook iets kunnen delen van wat we hebben.

Maar gelukkig heb ik geleerd hoe onzinnig dat is.

Ik ben Dóra. Als bioloog ben ik laboratoriumhoofd bij een bedrijf in München dat medische diagnostische apparatuur ontwikkelt en is geïntegreerd in een van 's werelds grootste printerfabrikanten. Omdat het een internationaal bedrijf is, heb ik collega's van vele verschillende nationaliteiten. Sommigen zijn uit Oekraïne gevlucht voor de oorlog en anderen zijn afkomstig van een van de veiligste eilanden ter wereld, IJsland. Ze hebben allemaal een reden om te doneren. De een weet wat het is om te moeten ontberen, de ander is dankzij de sterke economie van zijn land van jongs af aan geleerd om aan liefdadigheid te doen.

Van hen heb ik geleerd hoe goed het voelt om te geven.

Op een keer, kort voor Kerstmis, gingen we met een paar collega's eten uitdelen aan mensen in nood. Ik dacht: ik wil helpen, een beetje geven zal goed doen. Maar ik had niet verwacht hoeveel ik zelf zou krijgen. Wat ik daar zag, was dat mensen die elkaar niet kenden zich dichter bij elkaar voelden, dat de gezichten van neerslachtige mensen opklaarden en dat er een soort verbinding ontstond tussen mensen die onder andere omstandigheden nooit met elkaar zouden hebben gesproken. Er hing een bijzonder geluksgevoel in de ruimte. Het was betoverend. Wat daar gebeurde, is onvergetelijk. Het was een keerpunt. Voor mij zeker, en wie weet voor hoeveel van de aanwezigen.

Toen we klaar waren en ik naar huis ging, voelde ik een pijnlijke leegte en wenste ik dat het niet al laat in de avond was en dat het uitdelen van het eten nog langer zou duren.

Zo besloot ik dat ik me met niets anders wilde bezighouden. Ik wil overal anderen helpen. Maar ik kan en wil niet kiezen wie hulp krijgt. Er is te veel gebrek en te grote economische ongelijkheid in de wereld.

Omdat ik nooit klein heb kunnen denken, heb ik besloten piloot te worden, die hulpgoederen vervoert naar waar dat nodig is.

Ik wil iets doen voor de wereld, zodat het een beetje beter wordt, zodat er een beetje meer liefde is, zodat ik een kanaal kan zijn voor de liefde die door de wereld stroomt en waarvan er nooit genoeg kan zijn.

Mijn doel is het oprichten van een stichting die met vrachtvliegtuigen hulpgoederen overal ter wereld naartoe brengt.

Hiervoor moet ik een vliegbrevet halen. Voor het vervoer van de pakketten is een meermotorig vliegtuig nodig. Het vliegbrevet kost ongeveer 4 miljoen forint (10.000 €) en het kan 1,5 tot 2 jaar duren om het te behalen. De leerstof is zwaar, daarom heb ik mijn werktijd verminderd, wat gepaard gaat met een lager salaris en het opmaken van mijn spaargeld. Daarom heb ik steun nodig. Mijn huidige spaargeld dekt mijn uitgaven gedurende 2 jaar bij een halve baan.

Ik zou graag steun krijgen voor de kosten van de pilotenopleiding.

Het is mijn droom dat de wereld na het Rode Kruis nog een symbool leert kennen dat altijd voor hulp zal staan. Het symbool van de stichting wordt de witte vlinder, vanwege het vlindereffect. Een enkele kleine goede daad kan een enorme impact hebben op het leven van anderen aan de andere kant van de wereld. De vlinder sloeg met zijn vleugels tijdens een voedseluitdeling in München en wie weet hoe ver de impact daarvan zal reiken...

Ik ben dankbaar voor alle hulp en hoop dat ook jij kunt delen in het geluk dat ik tijdens de voedseluitdeling heb mogen ervaren. Ik hoop dat ik je hier ooit bij kan helpen.