Mijn naam is Alex en ik neem contact met u op vanuit een gevoel van kwetsbaarheid en hoop. Ik ben momenteel gehandicapt, aan huis gekluisterd en gevangen in een dagelijkse nachtmerrie als gevolg van een ernstige neurologische aandoening genaamd akathisie– een wrede en onbegrepen reactie op medicijnen die voortdurende innerlijke kwelling, agitatie en angst veroorzaakt. Het is geen angst. Het is geen rusteloosheid. Het is marteling.

Dit begon nadat ik een algehele narcose had gekregen in combinatie met het antibioticum Tavanic (levofloxacine), gevolgd door een lange reeks psychiatrische medicijnen die mijn toestand verergerden. Ik vertrouwde de artsen, maar velen zagen niet wat er aan de hand was. Ze schreven meer medicijnen voor, waaronder antipsychotica en antidepressiva, waardoor alles alleen maar erger werd. Toen ik klaagde over ondraaglijke symptomen, werd ik afgewimpeld of verkeerd gediagnosticeerd. Er werd mij verteld dat het gewoon algemene angst of ernstige terugkerende depressie was. De waarheid is dat mijn zenuwstelsel in chaos verkeert en dat ik dit alleen moet zien te overleven.

Momenteel gebruik ik een benzodiazepine, een antidepressivum en een kleine dosis antipsychoticum, die ik probeer af te bouwen, maar deze medicijnen veroorzaken paradoxale reacties: ze verergeren mijn toestand in plaats van te helpen. Elke vermindering is een strijd. Ik woon in Roemenië, waar de middelen en kennis over akathisie uiterst beperkt zijn. Artsen hebben geen ideeën meer. Ik moet mijn eigen beslissingen nemen terwijl ik elke seconde van de dag tegen meedogenloze symptomen vecht.

Ondertussen ben ik mijn huis, mijn baan, mijn vrienden, mijn vermogen om voor mezelf te zorgen, om te rijden en alles wat op een normaal leven lijkt, kwijtgeraakt.

Ik kan niet werken. Ik heb geen inkomen. Ik overleef maar net.

Desondanks vecht ik om de medicatie te verminderen, mijn zenuwstelsel te genezen en mijn leven langzaam weer op te bouwen. Maar genezing en een nieuwe start vanuit deze toestand vergen tijd, steun en medeleven.

Ik vraag om donaties om mijn basislevensbehoeften (voeding, elektriciteit, internet) en uiteindelijk ook medische kosten te kunnen betalen die mij kunnen helpen herstellen. Elke steun die u kunt geven, zou mij in staat stellen om even op adem te komen en de stress te verminderen die mijn symptomen verergert.

Ik ben de afgelopen jaren drie keer in het ziekenhuis opgenomen en elke keer kwam ik er slechter uit dan toen ik binnenkwam. Ik zal enkele medische documenten met u delen waarin niet werd erkend waar ik mee te maken heb, en een EEG dat abnormale hersengolven laat zien die specifiek zijn voor een hersenletsel.

Als u niet kunt doneren, betekent het voor mij heel veel als u dit deelt.

Bedankt voor het lezen. Bedankt voor uw betrokkenheid. U kunt helpen een leven te redden.