Hallo, mijn naam is Paulina, ik ben 29 jaar oud en mijn grootste schat is mijn 3-jarige zoontje Adam. Ik schrijf jullie met een dringend verzoek om hulp in de moeilijke periode die ik nu doormaak.

Mijn problemen begonnen toen ik terugkeerde naar Polen en zwanger werd. In moeilijke tijden, toen ik steun het hardst nodig had, keerde mijn familie zich van mij af en begon mijn man, in plaats van mij te steunen, een destructieve levensstijl te leiden. Zijn geweld, verraad en diefstallen brachten mij tot extreme wanhoop. Gezien wat er in ons huis gebeurde, nam ik de moeilijke beslissing om weg te gaan om Adam een veilig en vredig leven te kunnen bieden.

Hoewel ik fulltime werk, zijn mijn inkomsten niet voldoende om de huur en de kleuterschool voor Adam te betalen en de schulden af te lossen die in de loop van de tijd zijn opgebouwd. Ik leef in voortdurende stress, ik heb vaak honger en mijn enige doel is geworden om een betere toekomst voor mijn zoon te creëren.

Op zoek naar hulp heb ik aangifte gedaan bij de politie, maar de procedure werd stopgezet wegens gebrek aan bewijs. Ik was teleurgesteld in het ondersteuningssysteem dat mijn situatie niet opmerkte, ook al probeerde ik te vechten voor een betere toekomst voor mezelf en Adam. Mijn mentale toestand is aanzienlijk verslechterd – er is bij mij een ernstige depressie en angststoornis vastgesteld, wat mijn dagelijks functioneren beïnvloedt. Ik heb mezelf in huis opgesloten, ik ben bang voor mensen, maar ik weet dat ik moet vechten voor het welzijn van mijn kind.

Vandaag vraag ik jullie om hulp. Ik schaam me om het te vragen, maar ik heb geen andere keuze. Ik heb steun nodig om financieel onafhankelijk van mijn man te worden, schulden af te betalen en Adam een rustig en veilig leven te bieden. Elk bedrag, hoe klein ook, is een enorme steun voor ons en helpt me te vechten voor een betere toekomst.

Bedankt voor alle hulp en steun die ik krijg. Adam is mijn grootste vreugde en motivatie in het leven, en ik zal er alles aan doen om hem nooit uit het oog te verliezen.

Met dankbaarheid,

Paulina