Hallo allemaal. Ik ben een gepensioneerde die na een relatie van 14 jaar met een vrouw als oud vuil uit huis is gezet. Ik heb in mijn leven niemand kwaad gedaan, en zeker mijn familie niet. In oktober van dit jaar vertelde mijn partner dat ze niet meer van me hield en een nieuw leven met iemand anders wilde beginnen, en dat ik moest verhuizen. Dat heb ik gedaan. Ik heb niet voor haar gevochten, want dat was gedoemd te mislukken. Ik bleef alleen achter. Zonder huis ben ik vertrokken met zakken vol kleren. Ik heb het huis, de auto en alles waar ik voor gewerkt heb achtergelaten. Nu heb ik niet eens genoeg voor de basisbehoeften, ik heb zelfs geen geld voor brood. De uitkering die ik ontvang is 1950 PLN. Waarvan 1200 naar de huur van een flat gaat, of eigenlijk een kelder. Mijn hart is al meerdere keren gebroken van verdriet en pijn over hoe iemand behandeld kan worden die meer dan tien jaar voor het gezin en het huis heeft gezorgd. Ik heb nooit een reden gegeven voor verraad, ik heb nooit alcohol misbruikt. Ik was, ik probeerde een goede vader en partner te zijn. Vader, want we hebben een kind samen, een dochter die op 30 november 13 jaar is geworden. Het kind huilde toen haar moeder me het huis uitgooide. Dat deed me zo'n pijn, ik voelde me zo machteloos. In de loop der jaren heb ik bij de banken schulden gemaakt om het huis waarin we woonden te renoveren. Het huis is bij mijn partner gebleven en de schulden bij mij. Door dit alles heb ik geprobeerd zelfmoord te plegen, maar dankzij mijn werkgever heb ik de dood ontlopen. Nu weet ik dat dit een heel domme oplossing was. Helaas bleek na een tijdje dat ik ook mijn baan kwijt was, want ik ben helaas ontslagen. Nu kan ik mezelf hier niet bovenop werken en bovendien blijkt dat ik de gehuurde woning moet verlaten omdat de kosten voor de eigenaar te hoog zijn. En weer komen er domme gedachten in me op. Ik weet dat dit geld mijn gezin niet zal herstellen, ik kan er geen woning mee kopen, maar het zou me wel in staat stellen mijn schulden af te lossen. Misschien zou het me zelfs weer op de been helpen. Ik kan dit niet alleen aan. Ik ben een waardevol mens, maar zonder hulp red ik het niet. Ik vraag iedereen die dat wil en een hart heeft om hulp. Ik ben bang dat als niemand me een helpende hand reikt, ik slecht zal eindigen. En ik zou graag willen leven en nog voor iemand nodig zijn.