…er zijn momenten in het leven van een mens waarop de woorden opraken, en er alleen nog stille gebeden, smeekbeden en hoop overblijven. Dit is zo’n moment, maar toch moet ik dan spreken! Ik kan het aan niemand vertellen, dus vertel ik het aan iedereen! 

Glioblastoom…

Op 6 oktober drong je onverwacht, ongevraagd maar des te meedogenlozer ons leven binnen. Het stralende gezicht van mijn dierbare broer straalde die dag niet. Jij kwam, en nu sta je op het punt om alles weg te nemen wat voor mij zo zoet en heerlijk is! Maar ik geef het niet op! Ik geef het nooit op!!! 

We hebben lange maanden achter de rug, vol pijn, zorgen, slapeloze nachten en tranen… Mijn Andika werd aangevallen door de meest agressieve tumor ter wereld. Een levensreddende operatie, 30 bestralingen, 21 chemokuren, en daarna de hoop dat de gevreesde ziekte uit ons leven was verdwenen. Hoop dat onze wereld niet zou instorten. Maar toen kwam in januari het trieste nieuws… de ziekte is teruggekomen en nog agressiever dan ooit. De artsen hebben de hoop opgegeven voor mijn sterke, dappere, geweldige zus! (Ze geven haar nog 4 tot 6 maanden.) Nu zou de stilte kunnen invallen, de reeks onbeantwoordbare vragen, de woede, de hopeloosheid! 

… maar ik geef niet op, ik kan mijn dappere, prachtige zus niet opgeven! Ik heb in Duitsland een behandeling gevonden, immuuntherapie, die in feite bestaat uit een zelfontwikkeld vaccin. Het levert buitengewoon goede resultaten op en er zijn lotgenoten die al zes jaar overleven. (Meer informatie over de behandeling vind je hier:https://www.nature.com/articles/s41467-024-51315-8) 

De behandeling kost 80.000 euro; in eerste instantie moeten we 20.000 euro betalen voor diagnostiek en de overige 60.000 euro voor het vaccin. 

Hier heb ik jullie hulp nodig! Ik vraag jullie om mij, als jullie dat kunnen, te helpen in deze strijd, zodat mijn broer nog langer op deze aarde kan stralen. Mijn dappere broer, die het leven nooit heeft gespaard, heeft haar driejarige kindje begraven, iemand met een hart en een ziel op de juiste plaats, die het zoontje van haar zus liefheeft alsof het haar eigen kind is, die niet bang is voor zichzelf, maar zich zorgen maakt over wat er met ons zal gebeuren als zij moet gaan… Het is onmogelijk in woorden te beschrijven wat voor een geweldig mens, zus, tante en wat voor een geweldig kind van onze moeder ze is… Ze heeft hier onder ons nog zoveel te doen! Ze is een grote strijder en als ze de kans krijgt, als het ons samen lukt, dan gaat ze het doen! Op haar 54e is de tijd om afscheid te nemen nog niet gekomen! Nog niet! Ze moet ons kleine neefje nog de kneepjes van het versieren leren, hem begeleiden bij zijn eindexamen, glimlachen op zijn trouwfoto’s en nog advies geven over zoveel dingen!

Ik vraag jullie: als jullie ook maar een klein beetje kunnen helpen in deze strijd om te genezen, dan helpt zelfs de prijs van een reep chocolade of een zakje suiker al, want vele kleine beetjes maken een groot verschil! 

Als je dat niet kunt, stuur dan alsjeblieft een mentale knuffel; geloof me, dat betekent heel veel! Ik geloof dat we het samen kunnen redden! Ik geloof dat we, hoewel we deze slag hebben verloren, met opgeheven hoofd en als overwinnaars uit deze strijd zullen komen, hand in hand! 

Hartelijk dank: Barbara