Het water heeft niet alleen huizen, mensen en dieren meegesleurd. Het heeft ook banen, dromen en hoop voor de toekomst weggevaagd. Zonder mensen als meneer Piotr zal er geen brood zijn. Zijn verhaal is een noodkreet van een man die niet wil opgeven – die vecht voor wat hij zijn hele leven heeft opgebouwd.

"Ik zal je mijn droom vertellen," zegt meneer Piotr – een man wiens bakkerij 30 jaar lang het hart van Stronie Śląskie was.

"Mijn naam is Piotr, maar mensen noemen me meneer Pączek. Ik run een bakkerij waar we elke dag brood bakken voor de hele stad en de omliggende dorpen. Onze donuts en bosbessentaarten zijn bekend in de hele regio, misschien zelfs in het hele universum. We bakken bruidstaarten, die we bezorgen op de mooiste dagen van je leven. Ieder van ons in deze bakkerij heeft een taak: de verkoopsters serveren je versgebakken lekkernijen met een glimlach, de banketbakkers maken zoetigheden en onze schoonmaakster zorgt ervoor dat alles glanst, waardoor een dagelijks leven vol warmte, werk en hoop ontstaat.

"Maar plotseling open ik mijn ogen en is er niets meer. Het water heeft alles meegenomen."

Dit is geen droom. Het is een nachtmerrie. De bakkerij die Piotr in 30 jaar heeft opgebouwd, bestaat niet meer. "Op 15 september hingen er zwarte wolken boven onze stad. De vloedgolf sloeg toe en nam alles mee. Het leger levert nu brood, we hebben geen drinkwater, we hebben geen elektriciteit. Mensen zijn hun huizen, banen en hoop kwijtgeraakt..."

Piotr verloor zijn bakkerij – een plek die hem niet alleen leven gaf, maar ook honderden gezinnen van brood voorzag. Hij verloor de vruchten van 30 jaar hard werken. "De pandemie sloeg me voor het eerst neer. Toen ik weer opstond, kwam er een nieuwe ramp – kanker. Dankzij de steun van mijn medewerkers, Krysia en Agnieszka, begon ik het licht aan het einde van de tunnel te zien. Ik trok deze rolstoel met al mijn kracht voort... En toen kwam het water."

"Ik lig in de modder, het puin, temidden van menselijke tragedies, en mijn eigen tragedie speelt zich naast me af. Zal ik weer opstaan? Dankzij jullie, ja. In mijn eentje lukt het me niet; zonder jullie blijft er alleen de droom van mijn bakkerij over."

Peter vraagt niet alleen voor zichzelf. Ik vraag het voor iedereen die wacht tot de normaliteit terugkeert. "Mensen zeggen dat er zonder donuts van Pączek geen Stronie is. We hebben de kans gehad om hem te ontmoeten – hij is een geweldige, warme en goede man die nu in nood verkeert.

Laten we zijn verhaal niet in de modder laten eindigen, in de ruïnes van wat hij zijn hele leven heeft opgebouwd. Laten we hem helpen weer op te staan, en samen met hem de hele gemeenschap weer opbouwen. Met het ingezamelde geld zullen we de bakkerij herbouwen – we zullen hoop, werk en brood herstellen. Peter verdient meer dan alleen een herinnering aan wat er is gebeurd. Samen kunnen we hem het leven teruggeven dat het water hem heeft ontnomen.

Wees alstublieft niet onverschillig.