Wij zijn een gezin dat te maken heeft gehad met de zwaarste diagnoses. In september 2024 werd bij mijn geliefde echtgenoot, Rysiu, kwaadaardige tumoren in beide hersenhelften vastgesteld – een glioom van graad IV.

Dit is de tweede keer dat kanker onze dierbaren treft. Onze zoon, Karolek, was drie keer dicht bij de dood – eerst na de geboorte door ernstige sepsis, en daarna twee keer door acute leukemie, wat leidde tot een beenmergtransplantatie. We hadden gehoopt dat er na deze moeilijke jaren rust op ons wachtte, maar het leven heeft ons opnieuw op de proef gesteld. 

Ik kan niet bevatten dat het geen genetica is, maar een blind, wreed lot dat onze familie opnieuw heeft getroffen. Desondanks geven we niet op – we spelen de kaarten die het lot ons heeft gedeeld. We hebben Karolek uit de klauwen van de dood gered, en we zullen Rysiu er ook uit redden.

Ik heb een moderne, buitenlandse therapie gevonden die een paar maanden leven kan omzetten in vele jaren. Helaas is deze erg duur – we hebben ongeveer € 700.000 nodig. In de komende 2-3 weken moeten we € 70.000 inzamelen. Voor ons is dit een enorm bedrag, vooral omdat we met een gehandicapt kind geen grote bedragen hebben kunnen sparen. We hebben snel hulp nodig, want de tumor groeit met de week.

Tijdens de ziekte van onze zoon nam mijn man de last op zich om het gezin te onderhouden toen ik mijn baan moest opzeggen. Hij had meerdere baantjes om de behandeling en revalidatie van Karolek te bekostigen. Hij zorgde altijd voor ons. Ik herinner me de dag dat ik Rysiu naar het ziekenhuis belde omdat de artsen ons zeiden dat hij zich moest haasten om afscheid te nemen van onze zoon. Toen gebeurde er een wonder – Karolek kwam erdoorheen.

De behandeling van onze zoon was ongelooflijk zwaar. Rysiu droeg hem in zijn armen toen hij geen kracht meer had en bracht hem aan het lachen op de donkerste momenten. Er werd ons verteld dat Karol verstandelijk gehandicapt zou blijven, dat hij een 'plant' zou worden en niet ouder dan 11 zou worden. Maar Rysiu bleef altijd optimistisch en geloofde dat Karolek het zou redden. Dit optimisme gaf mij kracht in de strijd voor ons kind, en nu in de strijd voor mijn man.

Vandaag is Karol 16 jaar oud en is hij al 6 jaar in remissie. Hij heeft een geweldige band met zijn vader, en ze houden allebei van zwarte humor. Ze lachen en zeggen: "Het kan niet erger worden, het kan alleen maar grappiger worden." Onze dochter, Kalinka, is nog heel jong, maar voor haar is papa de hele wereld.

Rysiu is mijn grootste steun en beste vriendin. We huilen niet om onszelf – we ondernemen actie! We vragen om hulp. Jullie redden niet alleen mijn man, maar ons hele gezin."