Hallo, mijn naam is Michal en ik ben 35 jaar. 

Ik leidde een redelijk normaal leven, totdat ik drie jaar geleden te maken kreeg met gezondheidsproblemen waarvan de werkelijke oorzaak moeilijk te achterhalen was. 

Geleidelijk aan werden ze uit het dagelijkse leven geslagen, verloor ik mijn baan en bijna alles wat ik tot dan toe had en raakte ik in een diepe put.

Ik begon aan een lange strijd met de gezondheidszorg om een kans te krijgen om verder te leven. 

Ik had geen idee dat een onopgemerkte 'banaliteit' mijn leven op zijn kop zou zetten en dat er drie operaties op me zouden wachten, waarvoor ik met alle kracht die ik in me had zou vechten.

De problemen werden het ergst als ik zware dingen tilde. Ik liep van de ene naar de andere dokter en alle onderzoeken, vaak slechts een blik, eindigden met de conclusie dat ik gezond was en dat ik de problemen moest overwinnen, dat het wel over zou gaan, dat ik jong was.

Zo ging het een paar maanden door, totdat er een heel jaar voorbij was en ik werd overvallen door wanhoop en blij was met elk moment dat ik kon liggen, dan voelde ik me beter. Eerst omhoog en dan weer omlaag. Zolang het maar ging.

Geleidelijk aan begon ik me na bijna elke maaltijd misselijk te voelen, kon ik niet goed naar het toilet gaan en als klap op de vuurpijl had ik koude ledematen en had ik het vaak koud, zelfs tijdens warme en zonnige dagen. Bovendien viel ik geleidelijk aan op een ongezonde manier af en sliep ik soms hele dagen door.

Deze situatie culmineerde in een darminfectie, waarvoor ik ontwormingsmiddelen moest gaan gebruiken. Na enkele weken was ik er met succes vanaf en dacht ik dat ik gewonnen had, dat ik me eindelijk goed zou voelen. Maar ik voelde dat er nog steeds iets mis was in mijn lichaam. Ik richtte mijn aandacht op mijn onderbuik, waar het na het palperen voortdurend vreemd borrelde en de pijn zich op één plek concentreerde.

De weken gingen voorbij, de ene dokter volgde de andere op en ik kon niets anders bedenken dan, ondanks de spottende opmerkingen, op zijn minst om een echografie te vragen, zodat iemand in mijn lichaam kon kijken, want daar had nog niemand me tot dan toe voor doorverwezen.

Daar kwam er schot in de zaak: de arts vertelde me dat ik een hernia van enkele centimeters in mijn lies had. Ik geloofde dat dit de oorzaak was en dat alles goed zou komen. Ondanks mijn angst dat ik geopereerd zou moeten worden, vond ik uiteindelijk met succes een chirurg die mijn hernia verholpen heeft. 

Omdat ik de hernia al lang had, was het herstel erg pijnlijk, vooral de geleidelijke doorbloeding van het lichaam, maar ik hield vol en ik voelde me steeds beter.

Helaas was het nog lang niet 100% ... en na een paar maanden bleek dat ik ook aan de andere kant van de lies een hernia had en dat ik opnieuw geopereerd moest worden, anders zou ik niet meer kunnen bewegen. 

Opnieuw hoopte ik dat dit nu eindelijk DE OPLOSSING zou zijn. 

Dat was niet het geval. De opererende arts adviseerde me te vroeg om weer volledig te gaan sporten, wat later een heel slecht idee bleek te zijn.  

Enkele weken na de operatie ging ik weer naar de arts omdat de problemen die ik vóór de operatie had, terugkwamen, maar men verzekerde me dat mijn probleem alleen in mijn hoofd zat en dat ik eroverheen moest komen, dan zou alles beter worden.

Ik heb het een paar maanden volgehouden, totdat ik weer in een situatie terechtkwam waarin ik niet naar het toilet kon en vreselijke pijn had. In plaats van aan het werk te gaan, belandde ik op de spoedeisende hulp en vroeg ik tevergeefs om nog een echo.

Pas dit jaar, aan het begin van de herfst, kwam er schot in de zaak. Ik kreeg een echo, waaruit bleek dat het gaasje dat bedoeld was om de hernia te repareren en de buikwand te versterken, niet goed zat. Een deel was opgestroopt en daaronder zat een soort bult die op de darm drukte.

Hiermee ging ik terug naar de arts die beide zijden van mijn lies had geopereerd en ik vertrouwde erop dat hij het probleem zou verhelpen en dat ik me eindelijk goed zou voelen. Maar ik kreeg een koude douche en een totale afwijzing te verduren; men zei dat ik dingen verzon, ondanks het feit dat ik de duidelijke bevindingen van de echografie in mijn hand had, die aangaven wat er mis was. Men zei dat het niets betekende en dat het geen probleem was.

Pas na een tijdje vond ik hulp in Liberec, in een hernia-spreekuur, waar ze me een oplossing voor de situatie aanboden die bovendien snel was en ik kon me verheugen dat ik eindelijk rust zou hebben.

Vandaag, 9 december 2024, ben ik al bijna 14 dagen na de operatie en herziening van beide liesgebieden en het herstellen van eerdere mislukkingen van de arts die het eerder had geopereerd … en mijn toestand verbetert, met bovendien het vooruitzicht dat ik in de toekomst controles zal hebben en eventueel tijdig een chirurgische ingreep, zodat deze hele situatie zich niet herhaalt en het niet jarenlang blijft aanslepen …

Ik zou graag genoeg tijd hebben om alles te laten genezen en niet te snel weer aan het werk te gaan. Om te voorkomen dat dit alles zich herhaalt, want het heeft me veel gekost en het heeft mij en mijn omgeving en vrienden in veel opzichten uitgeput.

Ik zou heel graag weer als een man willen functioneren en de mensen om me heen weer een beetje vreugde brengen, al was het maar door mezelf weer op te pakken, alles te overwinnen en weer mijn eigen leven te leiden.

Bedankt voor het lezen en de kans om deze beproevingen tenminste te delen.

Met de wens voor een goede gezondheid,

Michal