In 2008 raakte de partner van mijn moeder betrokken bij een ernstig auto-ongeluk, waarbij beide benen van hem verbrijzeld raakten. Na uitgebreide operaties en revalidatie kon hij een paar jaar later weer enigszins lopen, maar zijn mobiliteit blijft ernstig beperkt. Vóór het ongeluk waren we begonnen met de renovatie van ons huis, gefinancierd met een lening. Helaas weigerde de verzekeringsmaatschappij na het ongeluk enige vergoeding uit te keren, waardoor we in financiële moeilijkheden kwamen.

In de loop der jaren is de situatie alleen maar verslechterd. In die periode werd mijn jongere broer geboren, en later ontdekten we dat hij lijdt aan een veelvoorkomende kinderziekte waarvoor een heupoperatie nodig was. Daardoor is hij nu aangewezen op krukken of een rollator om zich te verplaatsen. Mijn moeder is zijn fulltime verzorgster geworden en ontvangt slechts een minimale uitkering van de overheid, ver verwijderd van een leefbaar inkomen.

De partner van mijn moeder en ik hebben hard gewerkt om het gezin te onderhouden. Ik heb zeven jaar als elektricien in een fabriek gewerkt, maar twee maanden geleden ben ik mijn baan kwijtgeraakt door ontslagen. Daar komt nog bij dat ik een paar jaar geleden een ongeluk heb gehad waardoor ik nog maar 10% zicht heb in mijn linkeroog, wat het veel moeilijker maakt om een nieuwe baan te vinden, omdat ik vaak word afgewezen vanwege deze beperking.

Naarmate de financiële druk toenam, werden we gedwongen zelfs de kleine geneugten van het leven op te offeren. Jarenlang hebben we geen enkele feestdag, verjaardag of speciale gelegenheid in vrede of geluk kunnen vieren. Elke feestperiode herinnert ons aan wat we hebben verloren en hoe hard we moeten vechten om te overleven. In plaats van vreugde wordt elk feestelijk moment overschaduwd door stress en verdriet.

Nu zitten we op een breekpunt. We hebben nog maar genoeg geld voor 1 à 2 weken eten, en onze internet- en telefoonverbindingen staan op het punt te worden afgesloten. Het ergste is dat ons huis over 1 tot 3 maanden geveild zal worden vanwege onbetaalde leningen.

We vragen wanhopig om hulp om onze situatie te stabiliseren, onze directe uitgaven te dekken en te voorkomen dat we ons huis kwijtraken. Elke bijdrage betekent alles voor ons en geeft ons een kans om ons leven weer op te bouwen – en eindelijk de vreugde te ervaren van het vieren van de feestdagen zonder angst om alles te verliezen.