🇭🇺Help me, zodat ik mijn jeugd niet gevangen tussen vier muren en het toilet hoef door te brengen!

Beste vrienden, kennissen en mensen die willen helpen!

Voor een 24-jarige jongen zou het leven moeten draaien om basketbal, samen fietsen en vrijheid. Voor mij is de realiteit echter heel anders. Terwijl mijn leeftijdsgenoten hun toekomst plannen, wordt mijn dagelijks leven bepaald door een ernstige alvleesklieraandoening, die de volledige controle over mijn leven heeft overgenomen.

Velen hebben al gehoord over het leven met de ziekte van Crohn. Dat zijn ook zware aandoeningen, maar mijn ziekte is nog meedogenlozer. Ik moet niet alleen met de pijn worstelen, maar ook met de onwaardige situatie dat ik het grootste deel van mijn dagen op het toilet doorbreng. Soms moet ik om de halve minuut naar het toilet, wat het praktisch onmogelijk maakt om het huis te verlaten of zelfs maar een uurtje onbezorgd met mijn vrienden door te brengen.

Door mijn ziekte functioneert mijn lichaam niet zoals dat van anderen. Het is alsof ik met een onzichtbare ketting aan de badkamer vastzit. Terwijl het voor anderen vanzelfsprekend is om op de fiets te springen of naar het basketbalveld te gaan, is dat voor mij een onbereikbare droom. Ik wil ook gewoon een normaal leven. Ik wil een 'normaal' mens zijn, die niet bang is voor de volgende aanval en voor wie de aanblik van toiletpapier en tegels niet de hele wereld betekent.

Deze ziekte vreet niet alleen aan mijn lichaam, maar berooft me ook van mijn vrijheid. Ik wend me tot jullie omdat ik niet wil accepteren dat mijn jeugd tussen vier muren verloren gaat. Elke steun, hoe klein ook, brengt me een stap dichter bij de behandelingen, hulpmiddelen of revalidatie die mij mijn mobiliteit en menselijke waardigheid kunnen teruggeven.

Help me alstublieft, zodat ik niet alleen overleef, maar eindelijk ook echt kan leven! Help me zodat ik weer kan sporten en niet mijn ziekte, maar mijn dromen bepalen wie ik ben.

Ik ben jullie heel dankbaar voor alle shares en steun!

EN:

Help me alstublieft, zodat ik mijn jeugd niet gevangen tussen vier muren en een toilet hoef door te brengen.

Beste vrienden, kennissen en goedhartige mensen,

Voor een 24-jarige jongeman zou het leven moeten draaien om basketbalvelden, fietstochten met vrienden en vrijheid. Voor mij ziet de realiteit er echter heel anders uit. Terwijl mensen van mijn leeftijd hun toekomst plannen, wordt mijn dagelijks leven beheerst door een ernstige alvleesklierziekte die mijn leven volledig in beslag neemt.

Veel mensen hebben wel eens gehoord over leven met de ziekte van Crohn. Deze aandoeningen zijn al uiterst uitdagend, maar mijn ziekte is nog meedogenlozer. Ik moet niet alleen vechten tegen constante pijn, maar ook tegen de vernederende realiteit dat ik het grootste deel van mijn dagen op het toilet doorbreng. Soms moet ik om de dertig seconden naar het toilet, waardoor het praktisch onmogelijk is om mijn huis te verlaten of zelfs maar een enkel zorgeloos uurtje met mijn vrienden door te brengen.

Door mijn ziekte werkt mijn lichaam niet zoals dat van anderen. Het voelt alsof een onzichtbare ketting me aan de badkamer vastbindt. Terwijl anderen gewoon op de fiets kunnen springen of gaan basketballen, is dit voor mij een onbereikbare droom. Ik wil alleen maar een normaal leven. Ik wil bestaan als een ‘gewone’ persoon – iemand die niet leeft in angst voor de volgende aanval, en wiens wereld niet wordt bepaald door toiletpapier en badkamertegels.

Deze ziekte vreet niet alleen aan mijn lichaam; ze berooft me ook van mijn vrijheid. Ik wend me tot jullie omdat ik niet wil accepteren dat mijn jeugd tussen vier muren moet verdwijnen. Elk beetje steun, hoe klein ook, brengt me een stap dichter bij behandelingen, medische hulpmiddelen of revalidatie die me mijn mobiliteit en mijn menselijke waardigheid kunnen teruggeven.

Help me alstublieft niet alleen te overleven, maar eindelijk te leven. Help me terug te keren naar de sport en laat mijn dromen – niet mijn ziekte – bepalen wie ik ben.

Met oprechte dankbaarheid, bedankt voor elke keer dat je dit deelt en voor elk beetje steun.

Help me te ontsnappen uit de gevangenschap van vier muren en het toilet!

Beste vrienden, kennissen en mensen met een goed hart!

Voor een 24-jarige jongen zou het leven moeten draaien om het basketbalveld, gezamenlijke fietstochten en een gevoel van vrijheid. Voor mij ziet de realiteit er echter heel anders uit. Terwijl mijn leeftijdsgenoten hun toekomst plannen, wordt mijn dagelijks leven bepaald door een ernstige alvleesklierziekte, die de volledige controle over mij heeft overgenomen.

Veel mensen hebben wel eens gehoord van de ziekte van Crohn of van het leven met een stoma (een stoma). Dat zijn ontzettend zware ervaringen, maar mijn ziekte is nog meedogenlozer. Ik heb niet alleen te kampen met een doordringende pijn, maar ook met de vernederende situatie dat ik het grootste deel van de dag op het toilet doorbreng. Er zijn momenten dat ik er om de halve minuut naartoe moet rennen, wat het voor mij praktisch onmogelijk maakt om het huis te verlaten of zelfs maar een uurtje met vrienden door te brengen.

Door mijn ziekte functioneert mijn lichaam niet zoals dat van anderen. Ik voel me alsof ik met een onzichtbare ketting aan de badkamer vastgeketend ben. Wat voor anderen vanzelfsprekend is – zoals fietsen of een basket gooien op het veld – blijft voor mij een onbereikbare droom. Ik wil ook gewoon een normaal leven leiden. Ik wil een ‘gewone’ mens zijn, die niet bang is voor de volgende aanval en voor wie de wereld niet alleen bestaat uit het uitzicht op de tegels in de badkamer.

Deze ziekte vernietigt niet alleen mijn lichaam, maar berooft me ook van mijn jeugd en vrijheid. Ik wend me tot jullie, omdat ik me er niet bij neer wil leggen dat mijn beste jaren achter gesloten deuren verdwijnen. Elke steun, hoe klein ook, brengt me dichter bij een behandeling, medicijnen of revalidatie die me mijn mobiliteit en menselijke waardigheid kunnen teruggeven.

Help me alstublieft, zodat ik niet langer alleen maar voortkabbelen, maar eindelijk kan gaan leven! Help me terug te keren naar de sport, zodat mijn passies, en niet mijn ziekte, bepalen wie ik ben.

Ik dank u van harte voor elke keer dat u dit bericht deelt en voor elke donatie! 🇵🇱