🇭🇺 Segítsetek, hogy ne a négy fal és a WC fogságában éljem az ifjúságomat!

Kedves Barátaim, Ismerőseim és Segítő Szándékú Emberek!

Egy 24 éves fiú számára az életnek a kosárpályáról, a közös biciklizésekről és a szabadságról kellene szólnia. Számomra azonban a valóság egészen más. Miközben a kortársaim a jövőjüket tervezik, az én mindennapjaimat egy súlyos hasnyálmirigy-betegség határozza meg, amely teljesen átvette az irányítást az életem felett.

Sokan hallottak már a Crohn-betegségről való életről. Ezek is embert próbáló állapotok, de az én betegségem még ennél is könyörtelenebb. Nemcsak a fájdalommal kell megküzdenem, hanem azzal a méltatlan helyzettel is, hogy a napjaim nagy részét a WC-n ülve töltöm. Van, hogy félpercenként kell látogatnom a mellékhelyiséget, ami gyakorlatilag lehetetlenné teszi, hogy elhagyjam a lakást, vagy akár csak egy órát is önfeledten töltsek el a barátaimmal.

A betegségem miatt a testem nem úgy működik, mint másé. Olyan ez, mintha egy láthatatlan lánc kötne a fürdőszobához. Miközben másoknak természetes, hogy felpattannak egy biciklire vagy lemennek a pályára kosarazni, nekem ez elérhetetlen álom. Én is csak egy normális életet szeretnék. Szeretnék "rendes" emberként létezni, aki nem a következő rohamtól retteg, és akinek nem a WC-papír és a csempe látványa jelenti a világot.

Ez a betegség nemcsak a testemet emészti fel, hanem a szabadságomat is elrabolja. Azért fordulok hozzátok, mert nem akarok beletörődni abba, hogy az ifjúságom a négy fal között vesszen el. Minden támogatás, legyen az bármilyen kicsi, egy lépéssel közelebb visz ahhoz, hogy olyan kezelésekhez, segédeszközökhöz vagy rehabilitációhoz jussak, amik visszaadhatják a mobilitásomat és az emberi méltóságomat.

Kérlek, segítsetek, hogy ne csak túléljek, hanem végre élhessek is! Segítsetek, hogy újra sportolhassak, és ne a betegségem, hanem a vágyaim határozzák meg, ki vagyok.

Hálás szívvel köszönök minden megosztást és támogatást!

EN:

Please help me so I don’t spend my youth trapped between four walls and a toilet.

Dear Friends, Acquaintances, and Kind-hearted People,

For a 24-year-old young man, life should be about basketball courts, bike rides with friends, and freedom. For me, however, reality looks very different. While people my age are planning their futures, my everyday life is controlled by a severe pancreatic disease that has completely taken over my life.

Many people have heard about living with Crohn’s disease. These conditions are already extremely challenging, but my illness is even more relentless. I don’t only have to fight constant pain, but also the humiliating reality that I spend most of my days sitting on the toilet. Sometimes I need to go every thirty seconds, which makes it practically impossible to leave my home or even spend a single carefree hour with my friends.

Because of my illness, my body doesn’t work the way others’ do. It feels as if an invisible chain ties me to the bathroom. While others can naturally jump on a bike or go play basketball, for me this is an unreachable dream. I only want a normal life. I want to exist as an “ordinary” person—someone who doesn’t live in fear of the next attack, and whose world is not defined by toilet paper and bathroom tiles.

This disease doesn’t just consume my body; it also steals my freedom. I am reaching out to you because I don’t want to accept that my youth should disappear between four walls. Every bit of support, no matter how small, brings me one step closer to treatments, medical aids, or rehabilitation that could give me back my mobility and my human dignity.

Please help me not just to survive, but finally to live. Help me return to sports and allow my dreams—not my illness—to define who I am.

With heartfelt gratitude, thank you for every share and every bit of support.

Pomóżcie mi wyrwać się z niewoli czterech ścian i toalety!

Drodzy Przyjaciele, Znajomi i Ludzie o Dobrych Sercach!

Dla 24 -letniego chłopaka życie powinno kręcić się wokół boiska do koszykówki, wspólnych wypraw rowerowych i poczucia wolności. Dla mnie jednak rzeczywistość wygląda zupełnie inaczej. Podczas gdy moi rówieśnicy planują swoją przyszłość, moje codzienne życie jest dyktowane przez ciężką chorobę trzustki, która całkowicie przejęła nade mną kontrolę.

Wiele osób słyszało o chorobie Leśniowskiego-Crohna czy o życiu ze stomią (wyłonionym jelitem). To niezwykle trudne doświadczenia, ale moja choroba jest jeszcze bardziej bezlitosna. Muszę zmagać się nie tylko z przeszywającym bólem, ale także z upokarzającą sytuacją, w której większość dnia spędzam w toalecie. Bywają momenty, gdy muszę tam biegać co pół minuty, co praktycznie uniemożliwia mi wyjście z domu czy spędzenie choćby godziny z przyjaciółmi.

Przez chorobę moje ciało nie funkcjonuje tak, jak u innych. Czuję się, jakbym był przykuty niewidzialnym łańcuchem do łazienki. To, co dla innych jest naturalne – jak jazda na rowerze czy rzucanie do kosza na boisku – dla mnie pozostaje nieosiągalnym marzeniem. Ja też chcę po prostu normalnie żyć. Chcę być „zwyczajnym” człowiekiem, który nie drży przed kolejnym atakiem i dla którego światem nie jest tylko widok kafelków w łazience.

Ta choroba nie tylko niszczy mój organizm, ale odbiera mi młodość i wolność. Zwracam się do Was, bo nie chcę się pogodzić z tym, że moje najlepsze lata znikną za zamkniętymi drzwiami pokoju. Każde wsparcie, nawet najmniejsze, przybliża mnie do leczenia, leków czy rehabilitacji, które mogą przywrócić mi sprawność i ludzką godność.

Proszę, pomóżcie mi, abym przestał tylko wegetować i zaczął w końcu żyć! Pomóżcie mi wrócić do sportu, by to moje pasje, a nie choroba, decydowały o tym, kim jestem.

Z całego serca dziękuję za każde udostępnienie i każdą wpłatę! 🇵🇱