09-07-2025

De dokter zou dan een heupprothese plaatsen.

Of de staat.

Of de sociale zekerheid. Het maakt niet uit.

Ik heb besloten dat ik hierover moet schrijven.

In delen.

Deel 1.

Dat het pijn doet, is een proces. Altijd. Er is geen uitzondering. Een jaar bestaat tenslotte uit 365 dagen, dus 365 keer denkt men dat het erger wordt.

Of beter. Wie weet...

Tijdens het dansen doet het niet zo veel pijn. Ik denk dat het ook een beetje psychologisch is. Het enige vervelende is dat ik zie dat ik het zelfs slechter doe dan de minder goede dansers...

De voormalige professional...

Ik moet erom lachen.

En ik geef les, een echte Mekk-meester.

De manke danslerares... nou... ha... ha... ha... ha!

De spitzen zijn verleden tijd...

En het optillen van de voeten. Ik had nooit gedacht dat dit ooit moeilijk zou worden. Maar nu is het zover.

Ooit:

Maandag: OldBoys, Pecsa.

Dinsdag: Rocky Buli Alcatraz,

Woensdag: Cadillac, Almássy tér,

Donderdag: Madarak,

...maakt niet uit...

Vrijdag: Elk soort dansfeest.

Zaterdag: Zaterdagavondkoorts.

Zondag: Vijf uur thee.

Ik heb het tientallen jaren volgehouden...

35 jaar wedstrijd dansen, en nu...

Hoe is het om een leven te leiden dat altijd in beweging is, leeft, klopt, en dan veroordeeld te worden tot een contemplatieve modus?

Ik ben geen gepensioneerde.

Ik denk dat ik dat ook nooit zal worden!

Danslessen, kampen, feesten, bals, evenementen, dansweekends.

Khm...

Aflamin. Dat is de naam van een pijnstiller. Op recept.

Ik moet lachen. Ik heb mijn hele leven nog nooit medicijnen gebruikt. En nu...

Niemand ziet dat het waardeloos is.

Niemand ziet dat ik wankel ben.

Alleen dat ik mank loop.

Verdomme!

Maar ik doe het, omdat jij, het leven, mijn werk, mijn collega's en mijn leerlingen dat van je verwachten.

Eigenlijk is dat goed!

Want dat houdt me in leven.

Ik ga, ik doe het, ik leef, ik geef les.

Ook vandaag.

En daarna een grote, lange zucht.

Leve de sociale zekerheid!

Want 09-07-2025.

Kusjes!:))))