Bára is een vriendin van ons die we kennen als een ongelooflijk sterke, hardwerkende en liefhebbende moeder. De afgelopen jaren waren echter buitengewoon zwaar voor haar. Ze vecht al geruime tijd om bij haar zoontje te mogen zijn, kampt tegelijkertijd met ernstige juridische en financiële problemen en ondergaat nu bovendien een zware kankerbehandeling.

Vandaag bevindt ze zich in een situatie die ze niet meer alleen aankan. Het dreigt dat ze door een executieprocedure van haar ex-man haar huis kwijtraakt – een huis dat verbonden is met haar familie, haar jeugd en de herinnering aan haar vader, en dat ze ooit ook voor haar zoon wilde behouden.

Daarom hebben we besloten deze inzamelingsactie op te zetten en namens haar om hulp te vragen.

We vragen u hartelijk: help Bára, als u kunt, om haar huis te behouden, deze moeilijke periode door te komen en haar de kans te geven zich vooral te concentreren op het allerbelangrijkste – op haar gezondheid en op het feit dat ze ooit weer ten volle moeder van haar zoon kan zijn.

Elke bijdrage, hoe klein ook, kan voor haar een enorme steun betekenen. En als u niet kunt doneren, helpt het ons ook enorm als u deze inzamelingsactie deelt.

Hieronder kunt u het verhaal van Bára lezen.

Hartelijk dank.

Vrienden van Bára

“Als je de podcast ‘Ve stínu’ van Seznam Zpráv (CZ mail news portal) kent, ken je misschien ook ons verhaal.

Ik ben een liefhebbende moeder van een vijfjarige jongen. Mijn ex-man en ik zijn al bijna vijf jaar in een rechtszaak verwikkeld over onze zoon. Hoewel ik de eerste tweeënhalf jaar van zijn leven dagelijks zelf voor hem zorgde, is hij nu toevertrouwd aan de zorg van zijn vader en mag ik hem slechts in zeer beperkte mate zien, namelijk 40 uur per maand, en voor een deel van die tijd moet ik zelfs betalen. Hij heeft al meer dan een jaar en acht maanden niet meer bij mij thuis geslapen.

Het begon allemaal toen ik mijn ernstige vermoeden uitsprak dat mijn zoon mogelijk door zijn vader werd mishandeld. Ik handelde toen als een moeder die haar kind wilde beschermen. Dit vermoeden werd ook door menig psycholoog en psychiater bevestigd. Het vermoeden is tot op heden niet door de politie opgehelderd en de zaak is nog steeds in behandeling. Tot op heden zijn er geen deskundigenrapporten opgesteld over mijn zoon of over ons als ouders.

Ons verhaal is uitvoerig gedocumenteerd door het onderzoeksteam van Seznam Zpráv in de vijfdelige serie „Ve stínu“ en de zaak is inmiddels zelfs voor het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in Straatsburg gebracht.

Voor elk uurtje met mijn zoon vecht ik als een leeuwin.

Mijn grootste wens is om ooit weer dicht bij mijn zoon te zijn als moeder – voor hem te zorgen, hem naar de kleuterschool te brengen, hem sprookjes voor te lezen voor het slapengaan, hem te knuffelen als hij verdrietig is, en deel uit te maken van zijn dagelijks leven. Het doet me ontzettend veel pijn als ik in situaties terechtkom waarin kinderen of ouders van de kleuterschool of de naschoolse opvang van mijn zoon helemaal niet weten dat ik zijn moeder ben, en de partner van zijn vader als zijn moeder beschouwen. Nog pijnlijker zijn de momenten waarop mijn zoon thuiskomt en me vertelt dat hij heeft gehoord dat ik binnenkort zou overlijden, maar dat de vriendin van zijn vader zijn moeder zou worden...

Maar nu is mijn verhaal in een volgende, voor mij existentiële fase terechtgekomen.

Na het uiteenvallen van ons huwelijk heb ik herhaaldelijk geprobeerd om tot een akkoord te komen met de vader van onze zoon. Helaas is hij niet bereid tot een schikking en zelfs na vijf jaar is het ons niet gelukt om een einde te maken aan de langdurige geschillen. Integendeel, ik word geconfronteerd met steeds meer rechtszaken en aangiften...

Op basis van een definitieve rechterlijke uitspraak eist de vader van onze zoon nu één miljoen kroon van mij, plus de proceskosten. Tegen deze uitspraak hebben we zowel cassatieberoep ingediend bij het Hooggerechtshof als een grondwettelijk beroep, maar zonder succes – in deze ongekende zaak wordt mij de toegang ontzegd tot behandeling door het Hooggerechtshof en het Grondwettelijk Hof. De rechtbanken hebben geweigerd de zaak in behandeling te nemen, ondanks het feit dat het niet ging om een kennelijk ongegronde of niet-ontvankelijke vordering. De volgende stap is opnieuw het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in Straatsburg.

Onderdeel van het vonnis is ook een verontschuldiging in de vorm van onder meer een betaalde advertentie in de exacte bewoordingen die op verzoek van de vader door de rechtbank zijn vastgesteld, waarin ik zaken moet vermelden die echter niet overeenkomen met de waarheid en de werkelijkheid. Hoewel ik de vader van onze zoon oprecht mijn excuses heb aangeboden voor het feit dat hij zich mogelijk gekwetst voelde door mijn openbare uitspraken, heeft hij deze excuses niet aanvaard en staat hij erop dat ik de verontschuldiging in de door de rechtbank voorgeschreven vorm nakom, die hij bovendien via executie afdwingt.

In verband hiermee word ik nu geconfronteerd met verschillende executieprocedures, die de vader al op de eerste dag dat het vonnis definitief werd, heeft ingeleid en die kunnen leiden tot de executieverkoop van ons huis.

En juist dat huis betekent voor mij veel meer dan alleen een onroerend goed.

Ik heb het op mijn vijftiende gekregen na het plotselinge overlijden van mijn vader, die de voltooiing ervan niet meer heeft meegemaakt. Samen met mijn toen 23-jarige zus en mijn moeder hebben we het huis in ons eentje afgebouwd. Het is ons thuis, een plek die verbonden is met mijn familie en mijn wortels.

Ik wilde het ooit ook voor mijn zoon bewaren – als herinnering aan zijn voorouders en als een plek waar hij zal weten dat hij een thuis en een houvast heeft, dat niemand hem kan afnemen of kan opeisen. Daarom heb ik voor hem een trustfonds opgericht, waarvan hij de enige begunstigde is. Maar zelfs deze stap heeft het geschil met zijn vader niet beëindigd; integendeel, zijn vader heeft hiertegen verweerschriften ingediend, aangifte gedaan bij de economische recherche en nu dreigen we ons thuis kwijt te raken.

Bovendien woont mijn ernstig zieke, bijna tachtigjarige moeder in het huis. Zijn vader heeft ook beslag laten leggen op haar ouderdomspensioen. Het verlies van het huis zou daarom niet alleen het verlies van mijn woning betekenen, maar ook een bedreiging voor haar thuis, juist nu zij rust en veiligheid nodig heeft.

En juist nu ik deze situatie aan het oplossen ben, vecht ik ook voor mijn eigen gezondheid.

De voortdurende, langdurige stress en de pijn van het verlies van een geliefd kind hebben hun tol geëist.

In mei hoorde ik dat ik een zeer ernstige, agressieve vorm van kanker heb en onmiddellijk met de behandeling moet beginnen.

Ik ben nu langdurig arbeidsongeschikt en door de behandeling kan ik niet meer in dezelfde mate werken als voorheen. Mijn hele leven was ik er echter aan gewend om met mijn eigen werk voor mezelf en mijn gezin te zorgen – als professioneel muzikante, door muziekles te geven aan studenten en door concerten te geven.

De behandeling is echter nog voor een langere periode gepland...

In het verleden is er al een inzamelingsactie gehouden om de advocatenkosten te dekken, zodat mijn zoon en ik ons konden verdedigen in lopende rechtszaken. Juist deze inzamelingsactie werd na een aangifte vervolgens onderdeel van verdere onderzoeken door de politie of de belastingdienst. Alles is afgerond en beide instanties kwamen tot de conclusie dat de inzamelingsactie volkomen in orde was. Toch heeft mijn ex-man een rechtszaak tegen mij aangespannen waarin hij 1 miljoen kronen eist. Hij beweert dat ik me aan de inzameling heb “verrijkt” en dat het dus geen probleem is om hem dit bedrag te betalen. Het ingezamelde geld werd echter uitsluitend gebruikt voor juridische bijstand en de besteding ervan werd herhaaldelijk gecontroleerd.

Ik dacht dat ik het bedrag aan de vader van mijn zoon zou kunnen betalen, om zo in ieder geval een deel van de geschillen te beëindigen, maar door de beslaglegging en mijn ziekte kan ik nu zelfs nergens meer officieel geld lenen.

Vandaag is de situatie echter anders. Ik vraag niet om hulp om weer een eindeloze strijd te kunnen voeren.

Ik vraag om hulp zodat we ons huis niet kwijtraken, zodat ik in alle rust mijn kankerbehandeling kan voortzetten en zodat ik op een dag weer een normaal leven kan leiden en voor mijn geliefde zoon kan zorgen. Ik wil niet dat mijn zoon opgroeit met het gevoel dat zijn moeder uit zijn leven is verdwenen. Ik wil er voor hem zijn. Ik wil beter worden en ik wil er alles aan doen om weer echt deel uit te maken van zijn dagelijks leven.

Ik had nooit gedacht dat ik mensen die ik helemaal niet ken om hulp zou moeten vragen. Maar vandaag heb ik geen andere keuze.

Ik wil geen nieuwe strijd, geen nieuwe rechtszaken en ook geen nieuwe pijn. Mijn grootste wens in het leven is om te genezen. Er voor mijn zoon te zijn. Normaal voor hem te kunnen zorgen, hem te zien opgroeien. En eindelijk rust te hebben.

Ik wil niets liever dan de rust en vrede die ik verdien, voor mezelf, voor mijn zoon en voor ons gezin.

Daarom vraag ik vandaag om hulp. Niet om verder te kunnen vechten. Maar om de kans te krijgen die strijd zo snel mogelijk te beëindigen en weer een normaal leven te kunnen leiden.

Ik wil genezen. Ik wil ons thuis beschermen. En bovenal wil ik weer een moeder zijn die er voor haar zoon kan zijn.

Ik dank iedereen die ons helpt uit de grond van mijn hart. En als je geen bijdrage kunt doen, helpt het ons ook al als je deze inzamelingsactie deelt.”

Barbora