Hallo. Ik wil me graag inschrijven voor een cursus over de kracht van manifesteren.

De Wet van Aantrekking

Mijn blokkades identificeren. Zelfgenezing. Ik wil dichter bij mijn kinderen wonen, die op het platteland wonen. Het is daar zo rustig en vredig vergeleken met hier. Ik heb twee dochters en een zoon, van wie ik meer houd dan van wat dan ook op aarde! Ze staan erop dat ik wegga van waar ik nu woon, omdat het hier niet veilig is en ik hier niet voor mijn kleinkinderen kan zorgen. En dat begrijp ik heel goed en respecteer ik volledig! Dus ik zorg voor ze in hun huis. Laten we plezier maken 😊.

Ik wil gelukkig en sterk zijn en mijn dierbaren kunnen helpen met verschillende dingen, en ook mensen die worstelen met gedachten, angst, woede, verslaving, maar die de deur niet uit durven of niet met zorgverleners of andere instanties kunnen praten die ze graag zouden willen contacteren. Ik kan degene zijn die helpt in zo'n moeilijke en kwetsbare situatie. En zonder er iets voor te vragen. Ik heb al eerder mensen geholpen met verschillende dingen. Ik heb ook wel eens eten voor iemand gekocht, zonder er iets voor terug te vragen. Ik herinner me dat me dat een goed en warm gevoel van dankbaarheid gaf. Anderen die door anderen werden geminacht, groette ik en ik kon een gesprek met ze aanknopen. Als ik geld bij me had, gaf ik altijd een cent. Iets wat ik nooit zal vergeten, is dat als iemand over mij sprak en mijn naam niet meer wist, ze het zo uitlegden: "Zij die altijd zo vriendelijk lacht en altijd gedag zegt." Oh ja, zij, zeiden mensen toen. Het was zo ontroerend om te horen en ik moet zeggen dat het een geweldig gevoel was dat er daadwerkelijk iemand was die me herkende. Ik herinner me dat ik ermee ben opgegroeid. Dit was voordat ik zelf in de problemen kwam. Ik heb altijd al voor honden van anderen gezorgd. De afgelopen twee jaar heb ik steeds meer nagedacht over hoe fijn het zou zijn om zelf een hond te hebben. Eentje die mij als moeder ziet, gezelschap biedt en goed weet wat dat voor mijn gezondheid en gemoedstoestand doet. Het is echt een weldaad voor mijn ziel en welzijn om voor een hond te zorgen. En dan ben ik ook nog eens elke dag buiten. Ik vind het niet fijn om alleen te wandelen. Dat is zo eenzaam. Ik wil familie kunnen bezoeken zonder me zorgen te hoeven maken en ik wil bij bijeenkomsten kunnen zijn zoals doopfeesten, vormsels, bruiloften, verjaardagen, kerstvieringen en uitstapjes waar ik voor uitgenodigd word. En ik wil doktersafspraken, specialisten, oogarts, eventueel een bril en tandartsbezoek kunnen betalen. Ik wil al het gezonde eten kunnen kopen, zoals vis, wit vlees, fruit, groenten, enzovoort, dat veel te duur is voor ons, die alleen wonen in Noorwegen! Ik betaal bijna net zoveel huur voor mijn kleine appartement als een gezin dat een eigen appartement heeft en zowel een hypotheek als huur betaalt! Noorwegen is rijk, maar de inwoners zijn helaas arm! Er staan lange rijen voor de voedseluitdelingen in de grote steden. Ik heb al vaak geen eten, hygiëneproducten en medicijnen meer gehad, omdat er helaas niet genoeg geld is. Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst kersteten of iets met Pasen of andere feestdagen heb gegeten! Ik heb er wel vijf keer voor gekozen om met Kerstmis thuis te blijven, omdat ik altijd te weinig kerstcadeaus had voor iemand. En dat deed altijd pijn. Niemand in mijn familie weet dit. Ik zeg dat ik gevraagd ben. Ik ben nooit naar zulke voedseluitdelingen gegaan, omdat ik me dan een bedelaar voel en het gevoel heb dat ik niets waard ben. Bovendien heeft niemand me tijdens mijn jeugd geleerd dat ik om dingen mag vragen. Ik heb geleerd dat je nooit aan anderen om eten, drinken of een appel mag vragen, want dat is bedelen. En dat zit nog steeds zo diep in me, dat ik er niet mee om kan gaan. Ik was erg eenzaam als kind. Ik had niemand om mee te spelen tot we verhuisden toen ik 10 jaar oud was. Mijn ouders hielden van me, maar ze waren jong en onwetend. Ze waren harde werkers, wat uiteindelijk natuurlijk zijn vruchten afwierp. Ze waren financieel onafhankelijk en dat heeft mij, mijn broers, onze kinderen en nu ook onze achterkleinkinderen enorm geholpen. Ik kreeg wat ik wilde en nog veel meer. En daar ben ik zo dankbaar voor! Maar het heeft me niet geleerd om emoties te begrijpen, of wat het leven werkelijk inhoudt, en wat je kunt doen om in jezelf te geloven en gelukkig met jezelf te zijn. Ik herinner me bijna niets van mijn leven voordat ik 10 jaar oud was.

Noch klasgenoten, noch leraren, noch de kinderen op de kleuterschool, noch het personeel. Vanaf de vierde klas herinner ik me meer. Ik werd buitengesloten, gepest en uitgelachen. Omdat ik teruggetrokken en erg verlegen was. Als anderen me niet straften, deed ik het zelf, onbewust! Nu, op 57-jarige leeftijd, heb ik mezelf leren kennen en veel nagedacht over mezelf en mijn omgeving, en een deel van mijn puzzelstukjes op hun plaats gelegd. Ik ben ook begonnen aan een persoonlijke autobiografie, die, als ik hem lees, aanvoelt alsof ik hem niet zelf heb geschreven. Ik heb wel eens nagedacht over wat er zou gebeuren als ik een boek zou schrijven en publiceren. En er geld mee zou verdienen. Toen mijn kinderen klein waren, wilde ik een sprookjesboek schrijven. Ik hield ervan om sprookjes voor te lezen en met ze te zingen. En dat zou ik ook graag met mijn kleinkinderen willen doen. Twee meisjes van anderhalf en tweeënhalf jaar oud. Ik moet zeggen dat ik langzaam aan hoop ben gaan koesteren op een beter leven sinds ik oma ben geworden. Maar... er stond hier wel heel veel. Ik weet niet wat ik moet bewaren en wat ik moet weghalen? Oké. Als ik nu alles verwijder, weet ik dat ik hier nooit meer terug zal komen.

Dit stelt me in staat om een nieuw leven te beginnen in goede gezondheid, er te zijn voor mijn kinderen en kleinkinderen, mijn ouders, mijn broers, nichtjes en neefjes, en contact te kunnen opnemen met de beste vriend ter wereld, die ik ooit had, die ik heb teleurgesteld en die ik enorm mis. Iedereen heeft me misschien twee of drie keer per jaar gezien. Soms was het zelfs langer dan een jaar geleden. Mijn ouders hebben me jarenlang gemist. Ik weet dat ze gehuild hebben, en ik ook. Ik heb altijd geworsteld met een vreselijk slecht geweten tegenover anderen. Ik heb me sinds ongeveer twaalf jaar afgesloten van de buitenwereld! Het is zo triest dat je geld nodig hebt om beter te worden. Je hebt geld nodig om hulp te krijgen en een diagnose te laten stellen. Het is zo triest dat geld alles betekent, terwijl dat absoluut niet zo zou moeten zijn! Als iemand me wil helpen, zou ik daar heel dankbaar voor zijn! Hoewel ik me nu schaam en vernederd voel, vraag ik voor het eerst in mijn leven: Wil je me helpen? Met vriendelijke groet, Heidi