ROEMENIË. EEN OPVANGCENTRUM DAT OP INSTORTEN STAAT. 100 HONDEN DIE NERGENS NAARTOE KUNNEN.

Vandaag willen we uw aandacht vestigen op een van de asielen in Roemenië die we hebben leren kennen dankzij mensen die ter plaatse werken. Een plek die nog steeds functioneert – maar alleen omdat iemand weigert op te geven. Zonder echte steun van buitenaf dreigt dit asiel simpelweg te verdwijnen.

Er worden meer dan 100 honden verzorgd.

Er is geen team van vrijwilligers.

Er is geen financiële steun.

Er is geen structurele ondersteuning.

Er is Monika.

Monika is 76 jaar oud. Ze heeft onlangs een heupoperatie ondergaan nadat ze haar heup had gebroken tijdens het voeren van de dieren, wat deel uitmaakt van haar dagelijkse werk. Het terrein van het asiel is moeilijk begaanbaar, oneffen en niet aangepast, en er zijn dringend reparaties nodig. Ondanks de pijn en haar fysieke beperkingen doet Monika elke dag alles wat ze kan om ervoor te zorgen dat de honden eten, drinken en op zijn minst een minimaal gevoel van veiligheid hebben. Haar enige hulp komt van haar neef.

Dit asiel draait op de absolute grens van wat het aankan.

Elke dag is het een balans tussen “we redden ons wel” en “morgen kan alles in duigen vallen”.

Er is een gebrek aan geld voor voedsel, medische zorg, onderhoud van de infrastructuur en beveiliging van het terrein. De winter verergert de crisis – de toegang wordt moeilijker, de kosten stijgen en het ontbreken van stabiele steun betekent dat de instorting van deze plek een zeer reëel scenario is, geen abstracte dreiging.

De situatie wordt nog verergerd door een gebrek aan begrip binnen de lokale gemeenschap. In plaats van hulp is er vaak onverschilligheid en soms vijandigheid. De honden en één bejaarde vrouw worden vrijwel helemaal alleen met dit alles geconfronteerd.

Daarom starten we deze inzamelingsactie.

Het doel is niet “iets extra’s”.

Het doel is te voorkomen dat het asiel instort en ervoor te zorgen dat het kan blijven functioneren.

We zamelen geld in voor:

– voer voor meer dan 100 honden,

– basisdiergeneeskundige zorg,

– het beveiligen en onderhouden van het terrein van het asiel,

– echte verlichting voor Monika, die deze last bijna helemaal alleen draagt.

Zoals u weet, zijn wij actief in Roemenië en begrijpen wij de realiteit van het werken op dit soort plekken. Wij weten hoe dun de grens is tussen overleven en sluiten. Vandaag staat dit asiel precies op die grens.

Deze oproep gaat niet over de verre toekomst.

Het gaat erom of deze plek morgen nog zal bestaan.

Als u kunt helpen – hartelijk dank.

Als u dit kunt delen – dat is ook echte hulp.

Want tijd is hier van cruciaal belang.

We hebben opvangcentra gezien die op instorten stonden.

We hebben plekken gezien waar voedsel, medische zorg, mensen en hoop verdwenen waren.

En we hebben ook gezien wat er gebeurt als veel individuele mensen besluiten niet weg te kijken.

Verandering komt niet tot stand door één groot gebaar.

Het komt tot stand door honderden kleine beslissingen.

Eén klik. Eén donatie. Eén keer delen.

Elke euro is echt eten in een kom.

Elke daad van hulp is een extra dag dat het asiel kan blijven draaien.

Elke beslissing om te 'helpen' betekent minder angst – voor de honden en voor de persoon die in zijn eentje voor deze plek vecht.

Dit alles ligt in onze handen.

Niet in het systeem.

Niet in de kantoren.

Bij de mensen.

Vandaag vragen we je om je macht nogmaals te gebruiken.

Want het werkt echt.

Bij voorbaat dank voor elke donatie en elke keer dat je dit deelt.