Hallo

Mijn naam is Vicky, ik ben inmiddels 21 jaar oud.

Ik heb helaas geen gemakkelijke jeugd gehad, maar daarin ben ik zeker niet de enige.

Toen ik 14 was, werd ik na een aantal traumatische gebeurtenissen en ervaringen door de jeugdzorg in zorg genomen en heb ik vervolgens meerdere jaren in een woongroep gewoond.

Kort nadat ik daar was ingetrokken, veranderde mijn leven 180 graden omdat ik plotseling psychisch ziek werd na alles wat er was gebeurd.

Ik kwam voor het eerst in een kliniek voor kinder- en jeugdpsychiatrie terecht en vertoonde de eerste afwijkingen.

Helaas begon ik mezelf te verwonden en wist ik niet meer wat ik moest doen met al mijn gedachten, gevoelens en mijn woede.

Na enige tijd kwamen er dissociatieve aanvallen

, epileptische aanvallen en andere dingen, waardoor ik veel tijd in klinieken en het ziekenhuis moest doorbrengen.

Ik kon toen dus mijn leven al niet leiden zoals andere jonge mensen van mijn leeftijd en was erg afhankelijk van hulp.

Op een gegeven moment moest ik medicijnen gaan gebruiken en werd het chronisch.

Ik was me er toen niet van bewust wat dit allemaal voor mij betekende, omdat het me allemaal te veel was.

Na een paar weken kwam de diagnose PTSS in mijn leven.

Veel mensen denken nu vast dat psychisch niet erg is, maar nee, dat klopt niet. De ziekte heeft me net zoveel levenskracht en wilskracht ontnomen als iemand die kanker heeft en lang chemotherapie moet ondergaan, want een PTSS heeft veel tijd, veel therapie en vooral veel aandacht nodig.

Helaas is er nog niet veel onderzoek gedaan naar de ziekte, of wordt alles in de huidige maatschappij gebagatelliseerd.

Je krijgt dingen te horen als dat het 'slechts' psychisch is en dat je je niet zo moet aanstellen, maar wat het eigenlijk met een mens doet, is de meeste mensen tot op de dag van vandaag helaas niet bewust.

Maar het heeft me een hoop levenskracht en levensvreugde gekost, die ik nu moeizaam terug moet vechten.

Sinds 2022 woon ik niet meer in de jeugdhulp, maar op mezelf.

Ook door het verlies van die veilige plek heb ik weer veel tegenslagen gehad die me flink in de weg stonden. Ik was een paar maanden niet in staat om te werken of naar school te gaan, omdat het risico te groot was dat er iets met me zou gebeuren of dat ik weer een terugval zou krijgen.

Inmiddels ben ik op een redelijk goed pad, maar de ziekte legt me nog steeds veel obstakels in de weg die ik alleen niet kan overwinnen.

Ik gebruik inmiddels medicijnen, heb al een aantal therapieën en verblijven in klinieken en ziekenhuizen achter de rug en wil een goede weg vinden, wat ik alleen niet kan.

Ik heb persoonlijk besloten geen medicijnen meer te willen nemen, omdat de bijwerkingen ook niet mis zijn, en kwam daarom op het idee met de hond.

Ik ben van nature een teruggetrokken persoon en geniet van het contact met dieren.

Natuurlijk is er de afgelopen jaren het een en ander veranderd en verbeterd, maar de ziekte is er nog steeds en de aanvallen gaan helaas nog steeds niet weg, wat voor mij nog steeds heel erg is, omdat ik graag mijn leven wil leiden zoals alle anderen van mijn leeftijd die gezond zijn.

Na wat onderzoek kwam ik op het idee dat ik graag een assistentiehond voor PTSS zou willen hebben en ik hoop daarmee de sprong terug naar het normale leven te maken met minder symptomen.

Dat de ziekte niet helemaal zal verdwijnen, is me al duidelijk, maar voor mij zou de hond een enorme hulp zijn, juist nu ik alleen woon en niemand merkt het als er iets gebeurt.

Hij kan merken wanneer het zover is en me in geval van nood zelfs medicijnen brengen of me kalmeren en me gewoon de zekerheid geven die niemand anders me kan geven.

Hij kan nog veel meer dingen doen die me hopelijk helpen mijn ziekte te overwinnen of enigszins in te dammen, zodat ik weer een normaal dagelijks leven kan leiden zoals andere mensen van mijn leeftijd.

De hond mag dan ook naar plekken waar anders niemand mee naartoe mag en als ik geluk heb zelfs mee naar het ziekenhuis of de markt, volgens de wet.

Net als een blindengeleidehond, zeg maar.

Ik zou dus ontzettend blij zijn met elke cent en euro die gedoneerd kan worden en me helpt mijn doel te bereiken.

Het is niet de bedoeling om te bedelen, maar ik ben er echt op aangewezen, omdat je als stagiaire en scholier helaas niet genoeg verdient om zoiets mogelijk te maken.

En hoewel bijna niemand het geld alleen bij elkaar krijgt, zou het superbelangrijk zijn voor mijn toekomst en het inperken van de ziekte.

Helaas wordt dit soort training of assistentiehond door geen enkele zorgverzekeraar vergoed en moet je de kosten volledig zelf dragen als je erop aangewezen bent. Wat helaas zo goed als onmogelijk is en daarom zijn de meesten aangewezen op de hulp van anderen.

Tot nu toe vergoedt de zorgverzekeraar alleen de kosten voor een blindengeleidehond; alle andere hulphonden moet je volledig uit eigen zak betalen, wat voor mij als scholier en stagiaire helaas niet haalbaar is.

Voor mij zou het echter de laatste mogelijkheid zijn zonder verdere medicijnen en andere maatregelen.

Ik zou zo dankbaar zijn voor elke hulp en elke cent!

Met vriendelijke groeten