Eigenlijk weet ik niet goed hoe ik moet beginnen, misschien maar „in media res“. Ik schaam me vreselijk, want op dit moment zie ik geen andere uitweg dan om genade en hulp te vragen. Ik heb namelijk een hondje dat ruim een week geleden een blessure aan de voorste kruisband in haar rechterknie heeft opgelopen. Ze heeft blijkbaar een operatie nodig, die ongeveer 2000 euro zou kosten, maar dat bedrag heb ik al een paar jaar niet meer gezien. Weet je, ik ben arbeidsongeschikt gepensioneerd, ik woon samen met mijn moeder, die ook arbeidsongeschikt gepensioneerd is, en met mijn vader, die een vergevorderde vorm van dementie heeft (bewijzen van alle arbeidsongeschiktheden en medische aandoeningen kan ik later opsturen, op.p.).Een bejaardentehuis kunnen we ons niet veroorloven, we proberen zo goed mogelijk zelf voor haar te zorgen, maar ik heb zelden het gevoel dat dat lukt. Als ik haar pijn zie, word ik voortdurend overvallen door een slecht geweten, een gevoel van machteloosheid, schuldgevoelens... ziet u, ook daarom schrijf ik u. Ik wil benadrukken dat ik met mijn levenschaos geen slecht geweten wil opwekken, maar alleen om hulp vraag. Als het niet lukt, begrijp ik dat, een mens kan niet de hele wereld redden, maar een woord kost niets.