Ég missti ástkæra mömmu mína sem varð 83 ára gömul fyrir mánuði síðan. Henni þótti mjög vænt um þetta sögufræga, næstum 100 ára gamla hús langafa og langömmu minnar. Hvort sem það var snjór eða rigning, þá gekk hún um 10 kílómetra með þungar töskur frá þorpinu hjá ömmu og afa (kom og skipti um tvær strætisvagna frá bænum hennar áður) til að komast að þessu húsi því það var enginn strætisvagn þangað frá þeim tímapunkti... Ég var reið út í hana fyrir að gera þetta, því ég var hrædd um að missa hana einn daginn á þennan hátt... en hún stoppaði aldrei fyrr en hún gat ekki lengur líkamlega gert þetta... henni leið vel og var heima á þessum stað... staðnum þar sem hún ólst upp með ömmu sinni og frændum eftir að hún kom aftur frá Síberíu 13 ára gömul ein eftir að fjölskylda hennar var flutt frá heimili sínu í Litháen... húsið var sannarlega hamingjusamur staður, frændi minn eldaði ferskt brauð, söng og spilaði á harmóníku og tók glaður á móti ókunnugum... Ég finn skyldu gagnvart ástkærri mömmu minni og forfeðrum að endurheimta og varðveita þennan stað. Sem fyrsta skref þrifum við húsið í gær, sem var gríðarlega mikið drasl eftir að einhver var ítrekað að leita þar að fjársjóðum ... og ég gat ekki hætt að dást að fegurð þess ... Það væri mikill heiður að geta endurheimt þennan gimstein og varðveitt hann fyrir komandi kynslóðir. Ég væri af öllu hjarta þakklát fyrir allar framlög til að koma í veg fyrir tap á þessari dýrmætu arfleifð langafa og langömmu minnar. Þakka ykkur kærlega fyrir! ♥️