Foreldrar mínir (60 og 62 ára) voru alltaf dugleg og frábærir foreldrar fjögurra barna. Lífið var ekki auðvelt fyrir þau, en þau fundu alltaf leið. Dag einn ákvað mamma að stofna sitt eigið litla fyrirtæki - hún þénaði ekki mikið, en nóg til að geta séð fyrir fjölskyldunni eins vel og pabbi gerði. Eftir næstum 20 ár í að dreifa sælgæti o.fl. um vesturhluta Slóvakíu fékk hún loksins tækifæri til að kaupa betri sendibíl sem myndi ekki skilja hana eftir á veginum. Hún keypti hann frá langtímabirgja sínum (hann gaf henni betra verð því hann veit hversu góð manneskja hún er) - en hún hafði ekki nóg til að borga í reiðufé, svo hún borgar fyrir hann í varahlutum í hverjum mánuði. Pabbi veiktist og þurfti að fara fyrr á eftirlaun, svo þau misstu stærri hluta af tekjum sínum. Hún reyndi að vinna meira og meira og lengur á hverjum degi, og hjálpaði einnig systrum mínum með litlu börnin sín. En dag einn var hún mjög þreytt og sofnaði við aksturinn, lenti í slysi - fékk marbletti og brotið nef - sem betur fer var hún meira og minna heil á húfi eftir slysið. En bíllinn eyðilagðist. Þar sem hún vann með því að keyra þurfti hún að kaupa annan bíl sem hún hafði ekki efni á og halda áfram að borga fyrir bílinn sem skemmdist, því það var ómögulegt að gera við hann. Nú get ég ekki hjálpað þeim eins mikið og þau þurfa og hjarta mitt er brotið. Enginn í fjölskyldunni okkar hefur aflögu til að hjálpa þeim með skuldir, en kannski ef fólk sameinast getum við hjálpað þeim að lifa aftur. Eftir þetta slys misstu þau bæði brosið og lífsviljann... Þau eru bara tvær manneskjur sem anda og líta út eins og þær hafi gefist upp á hamingjunni og lífinu... Ég er ekki að biðja ykkur um hjálp, það er fólk sem þarfnast þess meira en foreldrar mínir. En kannski getið þið skilið örvæntingu mína þar sem þau voru kannski í svipaðri stöðu einu sinni.

Þakka þér kærlega fyrir hverja krónu - þetta mun örugglega hjálpa