Góðan daginn öll! Ég hef aldrei beðið neinn um hjálp, svo það er ekki auðvelt fyrir mig að byrja á því sem ég hef að segja núna. Kannski verður auðveldast ef ég skrifa söguna mína. Ég lofa að vera eins hnitmiðaður og mögulegt er. Eftir næstum 30 ára leigu keypti ég hús með láni í schweínskum frankum árið 2006. Því miður jukust afborganirnar svo hratt að ég þurfti að vinna þrjú störf til að geta greitt þær. Ég var ekki meðvitaður um sjálfan mig, svo ég var lagður inn á sjúkrahús vegna veikinda í nóvember 2007... Ég kom út eftir 10 daga og ákvað strax að selja húsið. Ég var heppinn að taka ekki lán fyrir húsið (því enginn banki vildi gefa mér það) en fyrir eign vinar míns fengum við 4,2 milljónir. Hins vegar þurfti ég samt að borga það, því ég hefði aldrei misnotað velvild hans og þetta var skuld mín. Snemma vors 2008 seldi ég eignina og greiddi upp skuldina mína, en því miður var það ekki nóg. Ég flutti aftur til Búdapest, leigði þar litla íbúð og greiddi afborganirnar fram til ársins 2014. Ég vann á nokkrum stöðum á þeim tíma, þótt þeir vildu ekki tilkynna það neins staðar. Svo árið 2015 sá stærsti innlendi bankinn í brjósti um mig og ég fékk 1,2 milljóna lán sem persónulegt lán. Auðvitað voru þetta ennþá smápeningar þá, en allavega fékk ég þá. Með þessu gat ég einhvern veginn á undraverðan hátt keypt 16 fermetra timburhús undir Tokod, sem var skráð sem svæði sem var undanskilið ræktun hjá landbúnaðarstofnuninni. Það er að segja, varanlegt húsnæði var ekki mögulegt þar. Engu að síður bjó ég þar í 2 ár, þó ég hafi lagt rafmagn og gert það íbúðarhæft, en það var allt sem var til á þeim tíma og ég var ánægður með það. Þetta var svolítið hirðingjalífsstíll, en það var mér ekki ókunnugt. Ég hef þolað miklu erfiðari hluti... Ég elskaði þetta litla timburhús og ef það hefði verið jafnvel lítill möguleiki á að þetta yrði nokkurn tímann flokkað sem venjulegt íbúðarhús eða að minnsta kosti byggingarlóð, hefði ég aldrei selt það. En því miður gat ég ekki verið þar áfram í þessu formi. Svo ég fór aftur í uppáhalds hraðbankann minn og þeir buðu mér fúslega 3 milljóna persónulegt lán. Mér tókst að selja timburhúsið á mjög góðu verði, þannig að ég átti 4,2 milljónir eftir, þar með talið lánið, sem ég þurfti að nota til að finna hús. Ég fann eignir í hræðilegu ástandi. Allt saman var hræðilegt, vonlaust. Það voru jú niðurnídd hús án girðinga í 150-200 km fjarlægð fyrir 3,5 milljónir, risastórar sprungur í húsinu, o.s.frv. Svo í ágúst 2018 fann ég núverandi hús. Það var líka í hræðilegu ástandi, en ég gat ekki frestað kaupunum lengur, því ég þurfti að afhenda timburhúsið í september samkvæmt samningnum. Hins vegar var kosturinn sá að það var nálægt lestarstöðinni og Búdapest. Það eru aðeins 86 km. Þetta er mikilvægur þáttur fyrir mig því ég vinn enn í Búdapest. Mér tókst að gera það íbúðarhæft á næstum 8 árum, innréttingarnar eru nú í ásættanlegu ástandi, en það kostaði mikla peninga. Ég þurfti að skipta um alla glugga og hurðir, steypa gólfið í hverju herbergi og svo flísaleggja. Ég þurfti að byggja baðherbergi og eldhús. Ég þurfti að setja niður frárennsli og svo pússa veggina því þeir voru bókstaflega ljótir. Auðvitað er pappaspjaldið ekki heldur auðvelt, þar sem ég get ekki límt það á leirvegg því það lokar alveg fyrir loftræstingu leirveggsins, svo ég þarf fyrst að festa púða á vegginn og skrúfa pappaspjaldið á þetta. Ég gat ekki þróað neitt í garðinum, það er að segja á lóðinni, því það var aldrei neinn peningur eftir fyrir það. Ég gerði það sem ég gat án peninga, eins og að fjarlægja gamla vínvið, runna, grafa upp trjáplöntur o.s.frv. Því miður á ég ekki stórt hlið því ef ég geri það ætti líka að endurbyggja girðinguna, það væri ný eign. Þakvirkið er miklu mikilvægara. Ég veit ekki einu sinni hvernig ég á að gera neitt við þakvirkið, ég þori ekki einu sinni að snerta það. Stundum hrundi það næstum því, en því miður get ég það ekki, ég þori ekki að taka fleiri lán. Eins og er eru mánaðarlegar afborganir mínar 230 þúsund og ég þarf að greiða þetta í 84 mánuði í viðbót. Bankinn gefur mér ekki lengur neina því nettólaunin mín ná ekki 500 þúsund. En jafnvel þótt þeir gerðu það, þá kæmist ég ekki neitt með 1 milljón, því þetta þak þarf að vera alveg endurnýjað, og það er 5 milljóna dollara hlutur. Ég var meira að segja að hugsa um að selja það, en ég myndi meta það mjög lágt einmitt vegna ástands þaksins ... og líka vegna ytra múrverksins, því það er ljótt. Ég hef þegar unnið mikið í þessu og ég vil ekki selja það fyrir smáaura. Ég er 58 ára, ég geri margt, en ég myndi ekki byrja á þessu aftur því það er hræðilega erfitt og það var kvalafullt. Ég kom heim eftir 24 tíma vakt og byrjaði að pakka pappa í 30 stiga hita ... það var frábært verk. Ég gerði það fyrir 3 árum. Auðvitað eiga allir sín vandamál, ég veit það vel því ég vinn í nákvæmlega þessu vinnuumhverfi. Með fólki sem hvorki hefur möguleika né von um betri framtíð. En ég kýs að fara ekki út í smáatriði um þetta því það er langt og mjög flókið. Ég byrjaði sjálfur líf mitt með hástaf sem sagði „- Feldu þig hvar sem þú vilt! Ef þú deyrð, þá vil ég ekki einu sinni vita af því.“ Þetta gerðist allt í mars 1984. Þá fór ég á þáverandi Barta Puszta lestarstöðina og steig upp í lestina sem kom til Búdapest. Ég fór ekki inn í klefann fyrir utan á perróninum - það voru enn sæti í vögnunum á þeim tíma - ég settist þar niður og skyndilega kom miðasölumaðurinn á eftir Cegléd. Hann bað um miðann minn og ég sagði að ég ætti engan. Ég horfði á hann, andlitið mitt var þakið blóði vegna brotins nefs, hann veifaði mér út og skildi mig eftir þar. Þegar lestin kom í vesturhluta lestarinnar stigu allir út, ég sat bara þarna og velti fyrir mér hvað ég ætti að gera núna. Þá tók ég mig saman og fékk hugsanir mínar í lag. Þú stendur upp, finnur klósett og þværð þér í framan. Þetta er það fyrsta. Það er það sem ég gerði. Svo varð ég hræðilega svangur, ég mundi að fólk skilur eftir bjórflöskur í lestinni, svo ég var að bíða eftir lestinni sem kom og þegar allir sem ég steig út, hljóp í gegnum hana fyrir framan ræstingarfólkið og tók saman um tuttugu flöskur, gat ég varla þolað þetta. Svo spurði ég fólk hvar ég gæti skipt þeim, því ég vissi ekkert um þessa stóru, syndsamlegu borg. Allir sögðu Skála verslunarmiðstöð, svo ég fór inn og það kostaði strax 42 HUF. 42 HUF, skilurðu??? Risastórt! Það var algjört auðæfi fyrir mig þá. Hálfur lítri af mjólk kostaði 2,80 HUF, 5 áratugi af smjöri kostuðu 3 HUF og fjórðungskíló af brauði kostaði 2 HUF, veisla! En hvar ætti ég að borða? Ég leitaði að hraðlest sem var að fara fyrir löngu síðan og ég borðaði kvöldmatinn minn í henni. Ég áttaði mig á því að þetta virkar, og ég get gert þetta í framtíðinni líka. Svo ég dvaldi þar í vesturhlutanum og safnaði flöskunum, svo ég hefði eitthvað að borða, og ég hafði líka aðgang að síma og auglýsingablaði ... því þar var ekkert internet, engir snjallsímar og svo framvegis ...: Á nóttunni svaf ég í hraðlestunum sem ekki fóru af stað, þó að lögreglan hafi stundum barið mig með gúmmíkylfu, því ræstingafólkið hataði mig virkilega fyrir að safna tómum flöskum í lestunum frá þeim, svo þau sögðu lögreglunni oft að ég væri að sofa þar í lestarvagni X. En svo skipti ég yfir í aðra lest. Á meðan, á daginn, leitaði ég fyrst að vinnu. Ég var hvergi ráðin. Ég skildi ekki af hverju þau myndu ekki ráða mig í jafnvel lítilfjörlegustu störf. Ég var frekar heimsk. Þau réðu mig ekki vegna þess að ég var ekki 16 ára. Ég skildi loksins eftir tíundu höfnunina. Ég var rétt að koma til baka frá Norðurverkstæðinu í átt að Orczy-torgi, fótgangandi - því ég gekk alls staðar, að hluta til vegna þess að ég hafði ekki lengur peninga fyrir miða og að hluta til vegna þess að ég vildi læra í Búdapest - þegar ég sá risastóru verksmiðjuna sem kallast Ganz Mávag. Ég ákvað að fara inn sama hvað. Sama hvaða vinna ég vinn, hvað sem ég geri, þá bara læt ég það vera. En sama sýningin aftur og aftur, ég er ekki einu sinni 16 ára, o.s.frv. ... á þeirri stundu greip beiskjan mig djúpt, ég get ekki lýst þeirri tilfinningu með orðum. Ég grét ekki, ég vandist þeirri hugmynd að það væri ekki leyfilegt, svo hvers konar gaur er það sem montar sig? En ég fór djúpt undir húðina á mér og byrjaði að biðja. Ég lofaði öllu, ég samþykkti hvað sem er, ég sagði meira að segja að ég fengi aðeins helming launanna eins og aðrir, létu þá bara ráða mig. Þeir spurðu mig hvar ég byggi og ég sagði að ég væri í vestri :) En auðvitað var á skilríkjunum mínum heimilisfangið að Barta væri auðn ... og það er reyndar 130 km í burtu. Ég bjó til að ég hefði bara verið í Pest í nokkra daga, o.s.frv. ... Sem var satt eftir allt saman. En ég gat ekki sagt að ég byggi í Vesturlöndum :) Málið er að deildarstjórinn, sem var óendanlega samúðarfullur maður, kenndi mér í brjósti og réði mig sem vöruhúsastarfsmann. Það var hápunkturinn fyrir mig á þeim tíma. Hann sagði mér hvenær ég ætti að fara í læknisskoðun daginn eftir, o.s.frv.... en ég var ekki lengur þar í huganum. Ég var svo glöð að ég dekraði við mig með sérstökum kvöldverði þann dag. Ég safnaði enn fleiri flöskum og keypti 20 deka Parisians til að fara með venjulegu mjólkur- og smjörbrauði. Mér var alveg sama þótt lögreglumaðurinn kippti mér einni eða tveimur með gúmmíkylfu sinni... mér var alveg sama. Ég fékk vinnu og það þýddi líf! Að byrja í vinnunni var ekki heldur auðvelt. Ég var ekki meðvituð um og ég var vön því að í bændalandi verður maður að fá sem mest út úr tilteknu verkefni. Ég fór inn í stóru verksmiðjuna og hitti hópinn sem samanstóð af 7 manns, þar á meðal ég, og hópstjórinn sagði: "- Sestu niður Laci, borðaðu rólega morgunmat" Mér leið mjög illa, ég skammaðist mín fyrir að vera til... Ég borða ekki morgunmat. Þetta var allt sem ég sagði og ég spurði hvað ætti að gera hér? Hópstjórinn fylgdi mér út í enda vöruhússins og sýndi mér í smáatriðum hvernig ætti að telja efnið, skrifa heiti efnisins, kóðanúmer o.s.frv. og fjölda stykkja og dagsetningu á þetta blað. Ég hugsaði vel. Ég sá það strax. Það voru 12 raðir af rekkum í vöruhúsinu og klukkan 11.40 hafði ég klárað 3 raðir. Hópstjórinn var á vöruhússkrifstofunni að samræma kassana við vöruhúsmanninn svo hann sá ekki einu sinni hvernig mér gekk. Ég þurfti bara að hætta klukkan 11.40 því ég þurfti að fara í hádegismat og þá öskraði hann á mig. „Hvað gerðirðu, Laci??? - spurði hann.. Ég stóð bara þarna og skammaðist mín því ég hlýt að hafa klúðrað einhverju.." þú gerðir hálfs mánaðar vinnu fyrir okkur? Þú mátt ekki! Hvernig ætlum við að vera hér í tvo mánuði ef næstum helmingur upptökunnar var þegar búinn á fyrstu tveimur dögum? Svo útskýrði hann að ég myndi fá mér vinnu og svo hvíla mig...eða fara í Cantin eða fara í göngutúr...Jæja, þaðan vissi ég að vinnusiðferðið hér væri öðruvísi :) En ég aðlagaði mig strax því ég var hræddur um að þeir myndu reka mig. Svo á þeim tíma var ég nú þegar með vinnu en ég þurfti samt að finna húsnæði. Án forintu hafði ég ekki mikla möguleika á að finna íbúð neins staðar. Ég hafði verið að „búa“ á vesturlestarstöðinni í 23 daga og farþegarnir og lögreglan leituðu æ harðari, svo ástandið fór að hitna og ég þurfti að finna eitthvað, en tafarlaust. Ég fann auglýsingu á súlu þar sem leitað var að herbergisfélaga fyrir 870 HUF á mánuði. Þetta væri fullkomið fyrir mig. Ég hringdi í símanúmerið og fór út til Óbuda, en ég fór ekki þangað fótgangandi, heldur með strætó 60 :) Mjög eldra par tók á móti mér, herramaðurinn sýndi mér herbergið, sem var sér lítið útihús. Þar voru tvö rúm, borð, tveir stólar og eldavél. Ég sagði að þetta væri fullkomið fyrir mig. Við vorum þarna undir lok mánaðarins og ég fékk ekki greitt fyrr en eftir um tíu daga. En ég hélt að það væri í lagi, ég myndi bara hanga í vesturhlutanum þangað til. Við vorum sammála um að ég kæmi 10. næsta mánaðar því þá gæti ég borgað og þau spurðu hvar ég byggi núna. Ég sagði að ég væri í vesturhlutanum. Ég var rétt að kveðja þau þegar konan hvíslaði einhverju í eyra herrans. Ég hlýt að hafa gengið um fimmtán metra og ég var ánægður innra með mér...mjög ánægður, því ég hefði einhvers staðar til að sofa, borða o.s.frv....þá heyrði ég herrann kalla: "Ungi maður, komdu aftur!" Ég var þarna á augabragði því ég hélt að þau hefðu skipt um skoðun. Loksins gerðu þau það, þau skiptu bara öðruvísi um skoðun en ég hélt. Hann sagði: "Konan mín og ég ræddum þetta og ákváðum að þú gætir flutt inn í dag ef það hentar þér og þú getur gefið gjaldið hér þegar þú færð greitt." Ég gat í raun ekki grátið því það var alltaf bannað, en svo fylltust augun mín tárum, ég vissi ekki hvað ég ætti að segja ... tárin runnu niður kinnarnar á mér, frændinn tók eftir því, lagði höndina á öxlina á mér og sagði bara: "Komdu." Ég vissi að ég myndi ekki borða þetta kvöld því ég hugsaði með mér að þegar ég kæmi aftur til vesturs myndi ég safna flöskum. En hverjum var ekki sama? Ég var mjög svöng, jafnvel sem barn, það var ekki svo stórt vandamál. Ég drakk mikið vatn og ég gat varla skilið hvað hafði gerst. Og ég á aðra sögu um hversu gott fólk þau voru. Jólin 1984. Mánaðarlaunin mín voru 2800 HUF. Það var í raun ekki mikið, en ég náði því. Ég borgaði leiguna, þegar ég þurfti föt eða skó keypti ég þau og skipti afganginum niður á dag. Auðvitað voru stundum þegar ég gat ekki staðist krem, til dæmis ... það er að segja, ég gleypti peningana frá næsta degi. Jæja, þá borðaði ég ekki í einn dag og ég var komin aftur í eðlilegt horf. Erfiðustu dagarnir voru hátíðirnar. Á þeim tíma gat ég ekki annað en hugsað um að borða því ég hafði ekkert til að halda uppi hugsunum mínum. Jólin voru hræðileg fyrir mig þá. Allir samstarfsmenn mínir sögðu mér hvaða gjafir þeir höfðu skipulagt fyrir hvern, hvaða rétti, o.s.frv.... Ég hataði að hlusta á þetta. 23. desember 1984. Ég fór niður í stóru verslunina á Batthyányi-torgi og keypti dós af mat fyrir hvern dag. Ég hafði efni á þessum lúxus því ég fékk 100 HUF verðlaun í viðurkenningu fyrir frábært starf mitt. Svo ég fékk dós fyrir hverja hátíð auk venjulegrar mjólkur, smjörs og brauðs. Á aðfangadagskvöld lá ég í rúminu og rifjaði upp hryllinginn frá fyrri jólum sem áttu sér stað á bænum... og svo var bankað lágt... Þá kallaði einhver: "- Er Laci heima?" Ég opnaði dyrnar og frændinn stóð fyrir framan mig með disk þakinn servíettu. Hann færði mér tvær sneiðar af steiktu kjöti með kartöflumús... og hann baðst meira að segja afsökunar á að steikja þær í olíu í stað fitu... ég náði aðeins að muldra þakka þér kærlega fyrir. Hann óskaði mér góðrar matarlystar og gleðilegra jóla og fór svo. Ég fékk alveg sjokk aftur...en hungrið er stór meistari. Ég gleypti allt saman á augabragði. Ég gæti haldið áfram að skrifa lengi, en ég veit ekki hvort einhver hefur áhuga á þessu eða ekki. Svo ég segi nú bless og þakka fyrirfram fyrir hjálpina, en ef þið lesið skrif mín bara af áhuga, þá þakka ég ykkur líka kærlega fyrir!