2025.07.09.

Læknirinn myndi þá framkvæma mjaðmaskiptaaðgerð.

Eða ríkið.

Eða berklana. Hvað sem er.

Ég ákvað að ég yrði að skrifa um þetta.

Í smáatriðum.

1. hluti.

Að særa er ferli. Alltaf. Það er ekkert til sem heitir að vera ekki særður. Það eru jú 365 dagar í árinu, svo maður heldur að það muni versna 365 sinnum.

Eða betra. Hver veit...

Það er ekki svo sárt þegar maður dansar... svo mikið. Ég held að þetta sé að hluta til sálfræði. Það er bara að ég get gert þetta verr en jafnvel lélegustu dansararnir...

Fyrrverandi atvinnumaðurinn...

Ég verð að hlæja.

Og ég kenni, hreinn Mekk meistari.

Lama danskennarinn... tja... ha...haha...hahaha!

Þjórféið er liðin tíð...

Og fótalyftan. Ég hélt aldrei að þetta yrði svona erfitt. Jæja, hérna er hún.

Einu sinni var:

Mánudagur: OldBoys, Pecsa.

Þriðjudagur: Rocky Party Alcatraz,

Miðvikudagur: Cadillac, Almássy-torg,

Fimmtudagur: Fuglar,

...og ekki einu sinni rispa...

Föstudagur: Alls konar samkvæmisdansveisla.

Laugardagur: Laugardagskvöldshitinn.

Sunnudagur: Klukkan fimm að tei.

Ég þoldi í áratugi...

35 ár í keppnisdansi, núna...

Hvers konar líf er það sem hreyfist, lifir, púlsar allan tímann og er síðan dæmt til að skipta yfir í hugleiðsluham?!

Ég er ekki kominn á eftirlaun.

Ég held að ég muni aldrei gera það!

Dansnámskeið, sumarbúðir, veislur, ball, viðburðir, danshelgar.

Hmm...

Aflamin. Þetta er heiti verkjalyfs. Lyfseðilsskylt.

Ég verð að hlæja. Ég hef aldrei verið á neinum lyfjum á ævinni. Og núna...

Enginn sér að þetta er bull.

Enginn sér að það er að molna niður.

Það er bara að hann haltrar.

Til helvítis lífsins!

En ég geri þetta vegna þess að þú, lífið, vinnan mín, samstarfsmenn mínir, nemendur mínir búast við þessu frá þér.

Reyndar er það rétt!

Því það heldur mér á lífi.

Ég fer, ég geri, ég lifi, ég kenni.

Í dag líka.

Svo andvarpaði stórt, langt.

Lengi lifi almannatryggingarnar!!

Vegna þess að 2025.07.09.

Koss!:))))