Halló

Ég heiti Vicky og er 21 árs núna.

Því miður komst ég ekki í gegnum auðveldasta söguna, og ég er viss um að ég er ekki sá eini.

Fjórtán ára gömul, eftir áföll, var ég tekinn í umsjá ungmennaverndarskrifstofunnar og bjó síðan í sambýli í nokkur ár.

Stuttu eftir að ég flutti þangað breyttist líf mitt um 180 gráður því ég varð skyndilega geðveikur eftir allt sem hafði gerst.

Ég var lögð inn á barna- og unglingageðdeild í fyrsta skipti og sýndi fyrstu einkenni frávika.

Því miður fór ég að meiða sjálfa mig og vissi ekki hvað ég ætti að gera við allar hugsanir mínar, tilfinningar og reiði.

Eftir nokkurn tíma hófust klofningsflog.

Flog og önnur tengd vandamál þýddu að ég þurfti að eyða miklum tíma á heilsugæslustöðvum og sjúkrahúsum.

Svo jafnvel þá gat ég ekki lifað lífi mínu eins og annað ungt fólk á mínum aldri og var mjög háð hjálp.

Að lokum þurfti ég að taka lyf og þetta varð langvinnur sjúkdómur.

Á þeim tíma var ég ekki með neitt af þessu á hreinu og gerði mér ekki grein fyrir hvað þetta allt þýddi fyrir mig því þetta var allt of mikið.

Eftir nokkrar vikur fékk ég greiningu um áfallastreituröskun.

Margir halda líklega að geðsjúkdómar séu ekki svo slæmir, en nei, það er ekki rétt. Sjúkdómurinn hefur tekið frá mér alveg jafn mikinn lífsþrótt og viljastyrk og frá einhverjum sem er með krabbamein og þarf að gangast undir krabbameinslyfjameðferð í langan tíma, því áfallastreituröskun krefst mikils tíma, mikillar meðferðar og umfram allt mikillar athygli.

Því miður er sjúkdómurinn ekki vel rannsakaður, eða öllu heldur, hann er lítils metinn í nútímasamfélagi.

Maður heyrir hluti eins og þetta sé „bara“ sálfræðilegt og maður ætti ekki að gera svona mikið úr þessu, en flestir eru ekki einu sinni meðvitaðir um hvað þetta gerir í raun og veru við mann, því miður ekki einu sinni í dag.

En það hefur tekið frá mér mikinn lífsþrótt og lífsgleði, sem ég þarf nú að berjast hörðum höndum fyrir að endurheimta.

Frá árinu 2022 bý ég ekki lengur í ungmennaþjónustu heldur ein.

Tap á öruggu rými mínu leiddi einnig til margra bakslaga sem settu hindranir í veg fyrir mig. Ég gat ekki unnið eða farið í skóla í nokkra mánuði vegna þess að hættan á að eitthvað gerðist hjá mér eða að ég fengi bakslag var of mikil.

Ég er á nokkuð góðri leið núna, en veikindin kasta enn mörgum hindrunum á vegi minn sem ég get ekki yfirstigið ein.

Ég tek lyf núna, hef gengist undir nokkrar meðferðir og verið á sjúkrahúsi og vil finna góða leið áfram, en það er ekki hægt ein.

Ég ákvað persónulega að taka ekki fleiri lyf því aukaverkanirnar eru líka verulegar og þess vegna fékk ég þá hugmynd að fá mér hund.

Ég er að eðlisfari einangraður einstaklingur og hef gaman af samskiptum við dýr.

Auðvitað hefur hlutirnir breyst og batnað á undanförnum árum, en veikindin eru ennþá til staðar og köstin hverfa því miður ekki ennþá, sem er ennþá afar erfitt fyrir mig því ég vil lifa lífinu eins og allir aðrir á mínum aldri sem eru heilbrigðir.

Eftir smá rannsóknarvinnu fékk ég þá hugmynd að ég vildi gjarnan fá aðstoðarhund við áfallastreituröskun og vona að það muni hjálpa mér að takast á við að snúa aftur til eðlilegs lífs með færri einkennum.

Ég skil að veikindin muni ekki hverfa alveg, en hundurinn væri mér gríðarlega hjálpleg, sérstaklega núna þegar ég bý ein og enginn tekur eftir því ef eitthvað gerist.

Hann getur sagt til um hvenær það er að fara að gerast og í neyðartilvikum jafnvel fært mér lyf eða róað mig niður og einfaldlega gefið mér öryggi sem enginn annar getur veitt mér.

Hann getur gert margt annað sem vonandi mun hjálpa mér að sigrast á veikindum mínum eða halda þeim að einhverju leyti í skefjum svo ég geti lifað eðlilegu daglegu lífi eins og annað fólk á mínum aldri.

Hundurinn fær þá að fara á staði þar sem enginn annar má fara, og ef ég er heppinn, jafnvel á sjúkrahús eða markaði, samkvæmt lögum.

Næstum eins og leiðsöguhundur, eða eitthvað álíka.

Ég væri því afar þakklátur fyrir hverja krónu og evru sem hægt er að gefa og hjálpa mér að ná markmiði mínu.

Þetta er ekki ætlað sem betl, en ég myndi virkilega reiða mig á þetta því sem lærlingur og námsmaður hef ég því miður ekki nógu góðar tekjur til að gera eitthvað svona mögulegt.

Og nánast enginn getur safnað peningunum einn, en það væri afar mikilvægt fyrir framtíð mína og til að hefta útbreiðslu sjúkdómsins.

Því miður er þessi tegund af þjálfunar- eða aðstoðarhundi ekki tryggð af neinum sjúkratryggingum og þú verður að bera allan kostnaðinn sjálfur ef þú þarft á því að halda. Þetta er nánast ómögulegt og þess vegna reiða flestir sig á hjálp frá ókunnugum.

Hingað til greiðir sjúkratryggingin aðeins kostnað vegna eins blinds hunds; allir aðrir aðstoðarhundar þurfa að greiðast að fullu úr eigin vasa, sem er því miður ekki mögulegt fyrir mig sem nemanda og starfsnema.

Fyrir mig væri þetta hins vegar síðasta úrræðið án frekari lyfja eða annarra aðgerða.

Ég væri svo þakklát fyrir alla hjálp og hverja krónu!

Með bestu kveðjum