Chámome Emanuela e escribo esta carta con moita dificultade, pero tamén con sinceridade e esperanza.

Neste delicado momento da miña vida, atópome ante unha situación que nunca imaxinei: o risco concreto de perder a miña casa, o único lugar que representa seguridade, estabilidade e protección para min e a miña familia.

Durante os últimos anos, fixen todo o posible por resistir, apertando os dentes e buscando solucións, pero os acontecementos fóra do meu control fixeron que esta batalla fose cada vez máis difícil. Os gastos acumuláronse, os ingresos xa non son suficientes e o peso desta situación volveuse insoportable.

O fogar non é só un teito sobre a túa cabeza: é o lugar onde gardas as túas lembranzas, onde atopas refuxio nos momentos difíciles, onde intentas comezar de novo cada día. Perdelo significaría perder moito máis que catro paredes.

Por iso hoxe pido axuda con humildade.

Cada contribución, mesmo a máis pequena, pode marcar unha gran diferenza e axudarme a gañar tempo, respirar con máis tranquilidade e atopar unha solución duradeira.

Aqueles que non poidan contribuír economicamente aínda poden axudarme compartindo esta petición ou simplemente cun pensamento de ánimo: iso tamén significa máis do que poidades imaxinar.

Agradezo sinceramente a todas as persoas que lean estas liñas, que me boten unha man e que me axuden a non sentirme soa neste momento fráxil.

Con gratitude e esperanza,

Emanuela