Ola, chámome Asandulesei Ana-María e teño 32 anos. A miña historia comeza aos 7 anos, a partir de entón toda a miña vida cambiaría.

Cando rematei 1º de primaria, comecei a ver que estaba perdendo mobilidade na perna dereita e que comezara a torcerse cara a dentro. Os meus pais notaron que estaba empeorando. Mudámonos a Constanta, que somos de Vaslui, e o médico diagnosticoume nefropatía trixéminal espástica. Rematei 2º de primaria e comecei a primeira cirurxía no pé dereito. O médico notou que a miña perna esquerda tamén comezaba a torcerse como a dereita, así que operoume tamén a esquerda. Ata 5º de primaria, seguín sendo operada dos pés, cun total de 13. Durante estes anos, a enfermidade empeorou e comecei a perder mobilidade na man dereita e, por necesidade, sendo estudante, comecei a aprender a escribir coa man esquerda. Cando o médico viu que a enfermidade se estaba a estender, envioume a Bucarest, ao Hospital Obregia. Alí coñecín á doutora, unha muller marabillosa que podo dicir que me salvou. Despois de moitas investigacións, díxome que en realidade padecía de distonía muscular xeneralizada DYT1, unha enfermidade rara.

Ela tiña cada vez máis conferencias no estranxeiro, así que me enviou a Alemaña, Múnic, para ver que se podía facer, porque para oitavo curso a enfermidade empeorára tanto que cada vez me resultaba máis difícil camiñar, escribir, comer e arranxarme por min mesma. Foi duro para nós, vivíamos de aluguer, meu pai deixounos cando era máis difícil, así que a miña nai quedou soa con dous fillos, un dos cales estaba enfermo e tivo que coidalo porque a enfermidade me levara lonxe.

A pesar do problema, non me rendín, loitei, seguín indo á escola, fun unha excelente estudante, e o director da escola e o marido dunha mestra eran anxos enviados por Deus para axudarme. Decidiron involucrarse, para axudarme a mellorar, así que iniciaron campañas para que eu recadase cartos para ir a Alemaña, e coa súa axuda e a axuda de Deus, cheguei alí.

Á idade de 16 anos, sometéronme a unha cirurxía cerebral e implantáronme un dispositivo Medronic DBS, que ten implantes con eléctrodos no cerebro aos que se unen uns cables que se conectan á batería para dar impulsos aos centros nerviosos para que eu poida moverme, desfacerme dos espasmos e poder camiñar. Despois de tantos anos de sufrimento, fun feliz, a miña vida cambiou, puiden arranxarme por min mesma, ir ao instituto soa, ter unha adolescencia normal, estiven ben durante 4 anos, despois de 4 anos a batería acabouse e volvín estar na cama, sen este aparello xa non son humano, pero coa axuda de Deus logrei aforrar cartos para poñer unha batería nova, que durou entre 10-15 anos, e non sei como pasaron os anos, que este ano hai que cambiala de novo... A través dun coñecido souben do Hospital Memorial en Turquía, onde fun e investiguei un pouco e dixéronme cando tería os cartos necesarios para a operación para ir cambiar a batería, porque este ano hai que cambiala urxentemente porque volverei estar na cama e dependendo da miña nai que estivo e está sempre ao meu carón e de novo necesito unha suma de cartos para cambiala, unha cantidade que a miña familia e eu non temos, teño unha baixa por enfermidade e a miña nai ten un soldo como coidadora, esta cantidade son 23 mil euros máis outros gastos que implica a miña recuperación. Quero chegar á cirurxía este ano, non quero que se me acabe a batería antes da data límite, é difícil sen este aparello, sobre todo porque comeza a notar que se lle está acabando a batería, tiven problemas con el, e teño momentos nos que camiñar se me fai difícil, e cando se acaba a batería, aparecen espasmos musculares e dor e quedo inmobilizada na cama.

O que necesito e espero sinceramente que me poidades axudar para poder operarme! Moitas grazas de corazón!!