Mentres estaba en Bali fixen voluntariado na asociación Setulus Hati e fomos visitar a Agus e ao seu pai.

Agus é un neno de 10 anos con discapacidades físicas e neurolóxicas.

O pai fai todo o posible por coidalo

A nai morreu durante o parto

O pai traballa como labrego, intenta aceptar só traballos que lle permitan volver a casa todas as noites pero cando se queda sen cartos e comida, vese obrigado a aceptar calquera cousa que lle ofrezan.

Sucede que ás veces queda fóra da casa unha ou dúas noites e Agus queda só na casa

El non come.

El non bebe.

Non vai ao baño.

Ás veces mesmo cae da cama e queda alí, baixo a choiva, esperando a que o seu pai volva e o volva poñer enriba da mesa.

Cando chegamos á súa casa sabía o que esperar, xa me contaran a súa historia

Porén, despois de ver o pai sorrir e despois de ver o sorrir de Agus, rompín a chorar coma unha idiota.

Escondínme inmediatamente porque me parecía unha falta de respecto cara a eles que viven unha vida tan dura e aínda conseguen sorrir.

Levámoslle arroz, ovos e algo de diñeiro.

Pero iso non é suficiente! Rapaces, preciso a vosa axuda.

Oxalá tivesen polo menos algo de comer para que papá puidese quedar na casa sen deixar só a Agus.

Entón o proxecto máis ambicioso é crear unha nova fonte de ingresos para papá! Ese señor é un fenómeno coas súas mans, un verdadeiro artista capaz de crear figuras absurdas a partir dun tronco ou dun bloque de pedra.

Botámoslle unha man?