Isto non é só un apartamento.

É a miña infancia.

É o meu lugar seguro.

É a última conexión física que teño cos meus pais.

Perdin aos meus dous pais cando só tiña 11 anos. Nunha idade na que a maioría dos nenos aínda están aprendendo a ser valentes, eu estaba aprendendo a sobrevivir sen as dúas persoas que eran todo o meu mundo. Desde entón, este fogar foi o único lugar onde aínda se sente como eles: as súas risas nas paredes, a súa calor á luz do sol a través das fiestras, o seu amor en cada recuncho.

Porén, o tempo non foi amable co apartamento. Agora precisa reparacións urxentes. As paredes están danadas, partes del xa non son seguras e non podo restauralo eu soa. Cada greta parécese a outra peza do meu pasado que se esvaece lentamente.

Non pido luxos.

Pido axuda para conservar recordos.

Para arranxar o espazo que me criou.

Para manter vivo o único lugar onde aínda sinto unha relación próxima cos meus pais.

Calquera contribución, por pequena que sexa, significa máis do que podes imaxinar. Non só estás a axudar a reformar un apartamento, senón que me estás a axudar a protexer a miña infancia, a miña historia e o último anaco da miña familia que me queda.

Se podes doar, compartir ou simplemente enviar apoio, estarei eternamente agradecido.

De todo corazón, grazas. 💛