Estou aquí por desesperación.

Somos unha familia de labregos, pero debido ás circunstancias mundiais e a decisións empresariais desastrosas, chegamos a un punto morto. Estamos en mans de cobradores de débedas despiadados que se aproveitan da nosa situación e ameazan con embargar os nosos bens se non lles damos o diñeiro que esixen (mesmo sen o coñecemento dos acredores cos que negociamos directamente). Meu pai non o demostra todo, pero xa non pode ocultar a súa desesperación; non dorme. A miña nai está a sufrir por iso; xa perdeu os seus aforros. Aplícase o vello dito: "Nunha casa onde non hai pan, todos discuten e ninguén ten razón". Vou ser pai en xaneiro e véxome sen futuro, sen forzas para loitar. É devastador.

Pero, como todo na vida, só a morte non ten solución. Neste caso, estamos a tentar vender un anaco de terra e, en canto o vendemos, pagamos as débedas e desfacemonos da extorsión. Podemos ter un futuro. Só precisamos vender a terra. Rapidamente.

Non sei se poderemos vendelo mañá ou só nun mes, pero nun mes será demasiado tarde. Non temos cartos para coidar a viña, para comezar a colleita, para manter o tractor... Non direi que non temos cartos para comer porque a horta e os animais nos están a alimentar. E non temos cartos para lidar cos cobradores de débedas que ameazan con vir e confiscar o equipo que necesitamos para o noso traballo, o tractor e a maquinaria, en calquera momento. En canto se venda a terra, poderemos estabilizar as cousas.

Non pido cartos de balde, só préstamos ata que poidamos completar a venda.