Chámome Álvaro, teño 19 anos e nunca pensei que tería que escribir algo así.

Hai uns meses a miña vida cambiou por completo. Perdín ao meu pai, a persoa que sostiña á nosa familia e que sempre atopaba a maneira de manternos. Desde entón, todo se converteu nunha batalla costa arriba.

Agora só estamos a miña nai e eu. Ela está a facer todo o que pode, e eu tamén. Traballo e estudo ao mesmo tempo, intentando non renderme, intentando manternos a flote... pero a verdade é que non é suficiente.

Recentemente recibimos unha notificación de desafiuzamento.

Ese anaco de papel nas miñas mans non é só un documento. É o medo a perder a nosa casa. É a incerteza de non saber onde durmiremos dentro dunhas semanas. É ver á miña nai preocupada todos os días e non poder facer nada máis.

Non pido luxos.

Non pido unha vida fácil.

Só pido unha oportunidade.

Unha oportunidade para seguir adiante, para non perder o pouco que temos, para poder respirar tranquilos e seguir loitando por un futuro mellor.

Cada euro conta.

Cada persoa que comparte esta historia achéganos un pouco máis a saír desta situación.

Se non podes axudar economicamente, compartir xa é unha gran axuda.

Grazas de corazón por dedicar tempo a ler isto.

De verdade.