Nunca pensei que tería que escribir algo así.

Estes invernadoiros non son só estruturas queimadas. Son obra do meu avó e do meu pai, décadas de esforzo, madrugadas, sacrificios e amor pola terra.

O lume deixounos unha imaxe que aínda custa crer: ferro dobrado pola calor, o edificio destrozado, maquinaria perdida e un lugar que sempre foi verde volveuse negro.

Meu pai ten 68 anos e di que xa non ten forzas para comezar de novo. E eu enténdoo. Pero dóeme pensar que todo o que construíron con tanto esforzo podería desaparecer para sempre.

Hoxe fun recoller as poucas plantas que sobreviviron. Leveinas nos brazos e non puiden evitar chorar. Porque cada planta salvada era unha lembranza, unha parte da nosa historia que o lume non puido quitar.

Normalmente non pido axuda. Nunca o fixen. Pero hoxe si.

Pídovos que non vos esquezades de nós cando as cámaras deixen de gravar. Que as autoridades, os programas de axuda e calquera persoa que poida botar unha man tamén miren cara ás pequenas explotacións familiares que foron devastadas.

Non queremos compaixón. Queremos unha oportunidade para salvar polo menos parte do que construíron meu avó e meu pai, para reconstruír o edificio, a cerca e preservar a propiedade para que este legado non acabe en cinzas.

Se podes compartir esta mensaxe, grazas de todo corazón.

Porque o verde volveuse negro en poucas horas, pero aínda quero crer que algún día volverá ser verde. 🌱❤️