Íamos e levabamos comida, roupa aos nenos, intentabamos interactuar, xogar con eles, animalos, as cousas que podiamos permitirnos nese momento. Máis tarde, comezamos a traer moitos amigos e coñecidos a estes centros, intentabamos implicarnos e axudar. Por desgraza, as cousas non sempre foron como esperabamos e decatámonos de que había un certo estado de ánimo entre a xente que traballaba nestes fogares de nenos e que non podiamos, en ningún caso, cambiar moito.

Deime conta de que había moitos nenos da rúa, nenos que tiñan que mendigar, nenos que non sabían xogar, que estaban pelexando. Tiña moitas ganas de involucrarme na vida destes nenos e así foi como comezou "O milagre entre os bloques". Comezamos a reunir estes nenos, a mercarlles xoguetes e a xogar. Pasei un verán enteiro xogando cos nenos entre os bloques. Ensineilles a xogar, a comportarse, comezamos a coñecernos, a interactuar, a falar de certas cousas da vida. Un verán durante o cal os nenos comezaron a formar pensamentos sobre o futuro, moitos dos nenos abandonaran a escola. Cando se achegou setembro, propúxenlles que fósemos á escola, falásemos cos profesores, os matriculásemos, lles mercásemos material e comezásemos un curso escolar.