Carta de angustia

Escríboche hoxe con todo o que teño: a miña sinceridade, o meu cansazo, pero tamén a miña esperanza.

Hai unhas semanas, fun vítima dunha agresión violenta. Sufrín unha fractura do acetábulo que me provocou 90 días de incapacidade. Desde entón, todo se complicou. Actualmente vivo coa miña exparella nunha situación difícil e inestable. Non teño vivenda propia, nin ingresos, apenas 750 euros e nin seguridade. Cada día é unha loita; estou nunha cadeira de rodas e nada está adaptado para min. Escribo esta carta como unha última petición de axuda, porque a necesito.

A pesar de todo, sigo forte e manteño a fe. Son unha persoa cariñosa, sempre pensando nos demais, cun corazón cheo de soños. Anhelo unha vida máis amable e xusta. Quero reconstruír, recuperarme e ofrecer un futuro máis estable á miña filla e a min mesma. Pero xa non podo facelo soa.

Necesito apoio, unha axuda, por pequena que sexa. Axuda financeira ou loxística, unha palabra amable, unha man amiga... calquera cousa que me axude a respirar un pouco, a poñer as primeiras pedras dunha nova vida. Non é doado escribir estas palabras, pero é necesario.

Grazas por dedicar tempo a ler isto. Espero sinceramente que estas palabras conmovan a alguén.

Con todo o debido respecto