Γεια σε όλους,

σας γράφω με ανοιχτή καρδιά.

Εγώ και η μαμά μου ψάχνουμε απεγνωσμένα ένα μέρος που θα μπορούμε επιτέλους να ονομάσουμε σπίτι.

Για 24 χρόνια ζούσαμε στο σπίτι που ανήκε στην ενορία: ο μπαμπάς μου ήταν ο επιστάτης και ο ιεροφύλακας, ένας καλός άνθρωπος που αφιέρωσε τη ζωή του στην κοινότητα και στη δουλειά του, παρά τη σπάνια ασθένεια που τον συνόδευε όλη του τη ζωή (και την οποία, δυστυχώς, κληρονόμησα και εγώ).

Πριν από δύο χρόνια, όμως, η ασθένεια εξελίχθηκε σε καρκίνο στο τέταρτο στάδιο με μεταστάσεις. Παλέψαμε μαζί, αλλά πριν από τρεις μήνες ο μπαμπάς έφυγε, αφήνοντας ένα τεράστιο κενό στις ζωές μας.

Από τότε, η κατάστασή μας έχει γίνει όλο και πιο δύσκολη: το σπίτι στο οποίο ζούσαμε μια ζωή ήταν δωρεάν παραχώρηση που συνδέονταν με τη δουλειά του μπαμπά, και τώρα που δεν είναι πια μαζί μας, πρέπει δικαιολογημένα να το αφήσουμε.

Προσπαθήσαμε να ζητήσουμε στεγαστικό δάνειο, αλλά η τράπεζα δεν μας το χορηγεί.

Κάναμε αίτηση για δημοτικό σπίτι, αλλά μας είπαν ότι υπάρχουν άλλοι άνθρωποι που θεωρούνται «πιο άποροι».

Σήμερα βρισκόμαστε χωρίς μέρος να πάμε.

Δεν ζητάμε πολυτέλεια, μόνο μια μικρή γωνιά δική μας, όπου να μπορέσουμε να ξαναρχίσουμε, όπου η μαμά μου να νιώθει ασφαλής και εγώ να μπορώ επιτέλους να τη δω γαλήνια μετά από τόσο πόνο.

Δημιουργήσαμε αυτή τη συγκέντρωση χρημάτων για να ζητήσουμε βοήθεια, έστω και μικρή: κάθε συνεισφορά μας φέρνει πιο κοντά σε αυτό το απλό αλλά πολύτιμο όνειρο — να έχουμε ένα δικό μας σπίτι, το μέρος που ο μπαμπάς θα ήθελε να μας αφήσει.