Ονομάζομαι Εμανουέλα και γράφω αυτή την επιστολή με μεγάλη δυσκολία, αλλά και με ειλικρίνεια και ελπίδα.

Σε αυτή τη δύσκολη στιγμή της ζωής μου, βρισκόμαι αντιμέτωπη με μια κατάσταση που δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ: τον πραγματικό κίνδυνο να χάσω το σπίτι μου, το μοναδικό μέρος που αντιπροσωπεύει ασφάλεια, σταθερότητα και προστασία για εμένα και την οικογένειά μου.

Τα τελευταία χρόνια έκανα ό,τι μπορούσα για να αντέξω, σφίγγοντας τα δόντια και αναζητώντας λύσεις, αλλά γεγονότα μεγαλύτερα από εμένα έκαναν αυτόν τον αγώνα όλο και πιο δύσκολο. Τα έξοδα συσσωρεύτηκαν, τα έσοδα δεν επαρκούν πλέον και το βάρος αυτής της κατάστασης έχει γίνει αβάσταχτο.

Το σπίτι δεν είναι απλώς μια στέγη πάνω από το κεφάλι: είναι ο τόπος όπου φυλάσσονται οι αναμνήσεις, όπου βρίσκουμε καταφύγιο στις δύσκολες στιγμές, όπου προσπαθούμε να ξαναρχίσουμε κάθε μέρα. Το να το χάσω θα σήμαινε να χάσω πολύ περισσότερα από τέσσερις τοίχους.

Γι' αυτό σήμερα ζητώ βοήθεια, με ταπεινότητα.

Κάθε συνεισφορά, ακόμα και η πιο μικρή, μπορεί να κάνει μεγάλη διαφορά και να με βοηθήσει να κερδίσω χρόνο, να αναπνεύσω και να βρω μια σταθερή λύση.

Όσοι δεν μπορούν να συνεισφέρουν οικονομικά, μπορούν πάντως να με βοηθήσουν μοιράζοντας αυτό το αίτημα ή απλά με μια σκέψη ενθάρρυνσης: και αυτό μετράει περισσότερο από ό,τι μπορεί κανείς να φανταστεί.

Ευχαριστώ από καρδιάς όσους θα διαβάσουν αυτές τις γραμμές, όσους θα μου τείνουν ένα χέρι και όσους θα με βοηθήσουν να μην νιώθω μόνη σε αυτή την τόσο ευάλωτη στιγμή.

Με ευγνωμοσύνη και ελπίδα,

Εμανουέλα