Ονομάζομαι Λούκας και έχω αφιερώσει όλη μου τη ζωή στο να βοηθάω τους άλλους ως οδηγός ασθενοφόρου. Κάθε μέρα βγαίνω στο δρόμο γνωρίζοντας ότι μπορώ να σώσω μια ζωή – ότι για κάποιον μπορεί να είμαι η τελευταία ελπίδα. Αλλά μια μέρα ο κόσμος μου ανατράπηκε.

Κατά τη διάρκεια μιας συνηθισμένης κλήσης για έναν ασθενή, ενώ είχα αναμμένα τα φώτα και τη σειρήνα, συνέβη ένα ατύχημα που δεν περίμενα ποτέ. Ένα φορτηγό, που έπρεπε να δώσει προτεραιότητα, δεν πρόλαβε να το κάνει εγκαίρως. Η σύγκρουση ήταν βίαιη και αναπόφευκτη. Εκείνη τη στιγμή ένιωσα έντονο πόνο και συνειδητοποίησα ότι είχε προκληθεί σοβαρή βλάβη στο δόντι μου – και μαζί με αυτήν μόνιμες συνέπειες, που δεν μπορούν απλά να «διορθωθούν».

Ως διασώστης, είμαι συνηθισμένος να αντιμετωπίζω τον πόνο των άλλων, αλλά τώρα αντιμετώπιζα τον δικό μου. Κάθε μέρα ο πόνος μου θυμίζει περιορισμούς που πριν δεν υπήρχαν. Κάθε χαμόγελο στον καθρέφτη είναι τώρα μια σκιά του πώς ήταν – και νιώθω ότι έχασα ένα κομμάτι του εαυτού μου.

Παρόλα αυτά, είμαι αποφασισμένος να συνεχίσω να βοηθάω, αλλά οι συνέπειες του ατυχήματος είναι βαθιές και έχουν επηρεάσει τη ζωή μου περισσότερο από ό,τι μπορούσα ποτέ να φανταστώ. Χρειάζομαι βοήθεια για να μπορέσω να μετριάσω τον αντίκτυπο αυτού που συνέβη και να ανακτήσω τουλάχιστον ένα μέρος της ζωής που μου στέρησε το ατύχημα. Κάθε συνεισφορά, κάθε ένδειξη υποστήριξης σημαίνει ότι μπορώ να σταθώ ξανά σταθερά στα πόδια μου – όχι μόνο για τον εαυτό μου, αλλά και για όλους όσους βοηθάω καθημερινά.