Βρήκα την Αθηνά μια νύχτα που περπατούσα στην Αθήνα, στο Μεταξουργείο. Στεκόταν αδύναμη μπροστά σε ένα σκυλί που της γαύγιζε, τρομερά αδύνατη και φοβισμένη. Ήταν σαν να με οδήγησε το ίδιο το Σύμπαν. Επέστρεφα στο σπίτι και αποφάσισα να περπατήσω λίγο ακόμα και να περάσω από ένα μέρος που δεν είχα ξαναπάει, και εκεί ήταν, μόλις που στεκόταν όρθια. Δεν μπορούσα να φύγω, την άρπαξα και πήγαμε σπίτι. Ένιωσε ότι ήταν ασφαλής.

Έχει κάποιο νευρολογικό πρόβλημα, δεν κατάφερα ποτέ να την εξετάσω για να μάθω τι ακριβώς είναι, αλλά σκοντάφτει όταν περπατά, δεν έχει δύναμη να σκαρφαλώσει, δεν μπορεί να φάει από το μπολ, πρέπει να την ταΐζω με το κουτάλι, δεν βλέπει σωστά το βάθος. Της διαγνώστηκε FIP τον Ιανουάριο και ακόμα παλεύουμε με αυτό. Επίσης, έχει ένα σημάδι στα έντερα που μοιάζει με λέμφωμα. Έχει γίνει υπερηχογράφημα πριν και μετά τη θεραπεία για το FIP, και το σημάδι είναι ακόμα εκεί. Πρέπει τώρα να κάνουμε βιοψία για να καταλάβουμε τι είναι.

Βασικά δεν είναι πραγματικά μια γάτα, είναι ένα μωρό, το μωρό μου. Μου μιλάει και μουρμουρίζει όταν διαφωνεί μαζί μου. Είναι γλυκιά και πάντα καλωσορίζει τους ανθρώπους που έρχονται ή τις αδέσποτες γάτες που έρχονται για φαγητό. Είμαστε μια συμβίωση, ταξιδεύει μαζί μου όπου κι αν πάω, Αγγλία, Γαλλία, Αλβανία, Ελλάδα. Και λατρεύει τα φιλιά και τις αγκαλιές. Κοιμάται μαζί μου και είμαστε πάντα μαζί.

Εδώ στην Ελλάδα ο μισθός είναι πενιχρός. Έχω ήδη ξοδέψει όλες τις αποταμιεύσεις μου για τη θεραπεία της FIP και είμαι άφραγκη. Με μισθό 800 ευρώ δεν φτάνουμε στο τέλος του μήνα, αλλά δεν μπορώ να αντέξω να τη χάσω. Είναι το φως της ζωής μου, ο μόνος λόγος που έχω για να ζω. Είναι ό,τι έχω σε αυτή τη ζωή για να ζήσω, ο δεσμός μας είναι πολύ δυνατός και δεν μπορώ να αντέξω να τη χάσω. Θα χρειαστώ χρήματα για τη βιοψία, ζητούν 500 ευρώ και πάνω, ενώ ενδεχομένως, στη χειρότερη περίπτωση, θα χρειαστώ χημειοθεραπεία... και είμαι απλά απελπισμένος να βρω έναν τρόπο να την βοηθήσω.