Γεια σας!

Με βαριά καρδιά, αλλά γεμάτη ελπίδα, σας γράφω. Όσοι μας γνωρίζουν, ξέρουν ότι ο σύζυγός μου και εγώ δεν φοβόμασταν ποτέ τη δουλειά, αλλά η ζωή μας έθεσε σε μεγάλες δοκιμασίες τα τελευταία χρόνια. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας του Covid, όλες οι αποταμιεύσεις και τα όνειρά μας χάθηκαν, αλλά σηκωθήκαμε και συνεχίζουμε να παλεύουμε.

Τώρα, όμως, δεν ζητάω για τον εαυτό μου, αλλά για τους γονείς μου. Είναι σπαρακτικό να βλέπω δύο ανθρώπους που δούλεψαν όλη τους τη ζωή για μένα, να παλεύουν τώρα, παρά την ηλικία και τις ασθένειές τους, με την αβεβαιότητα. Έχασαν το σπίτι τους εξαιτίας ενός στεγαστικού δανείου και τώρα προσπαθούν να επιβιώσουν σε ένα ακριβό ενοικιαζόμενο διαμέρισμα, ενώ η υγεία τους δεν τους επιτρέπει πλέον να εργάζονται με πλήρη απασχόληση.

Έχουμε ένα μικρό κομμάτι γης, το οποίο θα τους δώσουμε για να έχουν ένα μέρος να ξεκουραστούν. Ονειρευτήκαμε για αυτούς μόνο ένα μικρό, ζεστό, ασφαλές σπίτι ελαφριάς κατασκευής εκεί. Ένα μέρος όπου δεν θα χρειάζεται να φοβούνται την αρχή του επόμενου μήνα.

Σε παρακαλώ, αν μπορείς, βοήθησε λίγο, ώστε τα μάτια των γονιών μου να λάμψουν ξανά και να μην καλύπτει η σκιά των προβλημάτων και της ασθένειας τα χρόνια της συνταξιοδότησής τους. Κάθε κοινοποίηση και κάθε φιορίνι είναι μια αγκαλιά για αυτούς. Σ' ευχαριστώ που το διάβασες! 🙏

(Οι γονείς μου δεν γνωρίζουν για τη συγκέντρωση δωρεών, γι' αυτό δεν έβαλα φωτογραφίες, αλλά θα χαρώ να μοιραστώ τις λεπτομέρειες μέσω ιδιωτικού μηνύματος ή να απαντήσω σε οποιαδήποτε ερώτηση.)