Είμαι μητέρα δύο παιδιών, νοσοκόμα και πρωταθλήτρια σε όλες τις κατηγορίες της επινοητικότητας εδώ και πάνω από δέκα χρόνια.

Πριν φτάσω εδώ, έκανα μια σειρά από χαμηλόμισθες δουλειές για να μεγαλώσω τα παιδιά μου και πήρα το απολυτήριο μου στα 28 για να γίνω νοσοκόμα. Επιτέλους ένας αξιοπρεπής μισθός, επιτέλους λίγη σταθερότητα... και ακόμη και το θάρρος να πιστέψω ξανά στη ζωή (spoiler: έχει χιούμορ). Βρίσκω λοιπόν έναν αγαπημένο.

Ο ρομαντισμός κράτησε όσο κράτησε και ο χωρισμός ήταν περίπλοκος. Με τη βοήθεια ενός δανείου, κατάφερα να αγοράσω ένα παλιό σπίτι στο χωριό. Βέβαια, τα παιδιά δεν έχουν πια πισίνα, αλλά δεν πειράζει, αυτό το σπίτι θα είναι ένα πραγματικό ζεστό φωλιά! Κάνω όλες τις εργασίες μόνη μου: ηλεκτρολογικά, υδραυλικά (PER, δεν έχω τις δεξιότητες για να δουλέψω με χαλκό), γυψοσανίδες... το βράδυ, τα σαββατοκύριακα, ανάμεσα σε δύο μέρες εργασίας.

Πιστεύω σε αυτό, το ισόγειο είναι σχεδόν έτοιμο (2 υπνοδωμάτια, ένα σαλόνι, ένα μπάνιο με ντους και σύντομα μια πραγματική κουζίνα).

Μόνο που όλα πρέπει να κατεδαφιστούν λόγω ανύψωσης υγρασίας. Δοκίμασα τα πάντα, τίποτα δεν λειτούργησε. Παίρνω ένα νέο δάνειο για να πληρώσω επαγγελματίες ειδικούς στην υγρασία. Πρέπει να περιμένω τουλάχιστον ένα χρόνο για να στεγνώσουν οι τοίχοι, αφού αφαιρεθεί η γυψοσανίδα. Δεν είναι και πολύ ευχάριστο, αλλά κρατάμε γερά.

Περνάει ένας χρόνος, μια τραπεζίτισσα που δεν είναι και πολύ συνετή (ή μήπως το αντίθετο) μου προτείνει ένα τρίτο δάνειο για να ξαναρχίσω τις εργασίες. Δέχομαι, αν η σύμβουλός μου υποστηρίζει το σχέδιό μου, σημαίνει ότι δεν υπάρχει πρόβλημα (μόνο που είμαι στο 46% του δείκτη χρέωσης).

Στη δουλειά, αυξάνω τις ώρες μου, δουλεύω πολύ. Περιμένω τον Απρίλιο σαν τον Μεσσία. Καθώς οι ώρες μου υπολογίζονται σε ετήσια βάση, όλες οι υπερωρίες πληρώνονται στο τέλος αυτού του μήνα. Αλλά στα τέλη Δεκεμβρίου, καθώς πηγαίνω στη δουλειά, γλιστράω στον πάγο και σπάω τον κόκκυγα. Θα μείνω μόνο μία εβδομάδα σε αναρρωτική άδεια αντί για τις τρεις που είχαν αρχικά προβλεφθεί, γιατί καταλαβαίνω ότι μέρος των υπερωριών μου θα χαθεί λόγω αυτού του εργατικού ατυχήματος. Είναι άδικο; Ναι, το ξέρω, γι' αυτό και διαμαρτύρομαι στους ανώτερούς μου.

Μου το κάνουν να το πληρώσω ακριβά: εναλλάσσω τις νυχτερινές και τις ημερήσιες βάρδιες χωρίς καμία επιείκεια. Μου αλλάζουν το πρόγραμμα ώστε να δουλεύω μόνο με τον πιο δυσάρεστο νοσηλευτή της καριέρας μου. Προσπαθώ να το συζητήσω με τις προϊστάμενές μου. Είμαι εξαντλημένη. Έχουν τη λύση: τον Απρίλιο, μου καταργούν χωρίς τη συγκατάθεσή μου αρκετές βάρδιες.

Αποτέλεσμα: οι ετήσιες υπερωρίες εξαφανίστηκαν, ο μισθός μου έπεσε στο ελάχιστο, το κλίμα στο χώρο εργασίας μου έγινε τοξικό. Και μετά; Πιέσεις, κακοπληρωμένες νυχτερινές βάρδιες (10 ευρώ μικτά ανά νύχτα), σιωπή από την ιεραρχία... και κατάθλιψη.

Παραιτούμαι στα τέλη Αυγούστου και κάνω αυτό που ξέρω να κάνω: να θεραπεύω.

Θα ανοίξω το δικό μου ιατρείο, μόνη μου, με πεποίθηση. Για τους ασθενείς και για μένα.

Εν αναμονή, αναλαμβάνω συνεχόμενες προσωρινές αποστολές για να μετατρέψω το σπίτι μου σε επαγγελματικό χώρο. Χρειάζομαι δύο ξεχωριστές διευθύνσεις (επαγγελματική και προσωπική). Τα παιδιά μου και εγώ θα ζούμε λοιπόν στον πάνω όροφο... με παράθυρα μονής υάλωσης ή χωρίς τζάμια στον τελευταίο όροφο.

Ο χειμώνας είναι μακρύς, οι γραφειοκρατικές διαδικασίες ακόμα περισσότερο. Τα χαρτιά μόλις ολοκληρώθηκαν. Ακόμα δεν έχω ασθενείς = δεν έχω μισθό. Αλλά οι εισφορές (URSSAF, Carpimko) πέφτουν. Σε πλήρη ισχύ.

Σήμερα, μου λείπουν 6.000 € για να αλλάξω τα παράθυρα και να κάνω τον επάνω όροφο κατοικήσιμο και αξιοπρεπή για τα παιδιά μου.

Μόνο αυτό. Όχι κάστρο. Όχι τζακούζι. Μόνο παράθυρα που κλείνουν και μονώνουν.

Αν θέλετε να με βοηθήσετε να ξεπεράσω αυτό το εμπόδιο, έστω και με ένα μικρό ποσό, θα είναι ήδη τεράστια βοήθεια. Και αν δεν μπορείτε να δώσετε, το να μοιραστείτε την ιστορία μου έχει επίσης μεγάλη αξία 💛

Σας ευχαριστώ που διαβάσατε την ιστορία μου.

Υπόσχομαι: θα συνεχίσω να προχωράω ακόμα και όταν το έδαφος είναι ολισθηρό.

Μαριάν