Με λένε Μπάρμπαρα και τον Αύγουστο συμπλήρωσα τα 53 μου χρόνια. Η πιο οδυνηρή στιγμή της τραγικής πορείας της ζωής μου ήταν όταν, στις 6 Σεπτεμβρίου 2000, έχασα τον 20 μηνών γιο μου, ο οποίος, ως συνέπεια μιας χειρουργικής επέμβασης, αιμορράγησε στα χέρια μου σε μια κλινική στην Ουγγαρία. 12 χρόνια αργότερα, στον γιο μου που γεννήθηκε μετά, διαγνώστηκε οστικός καρκίνος.

Περάσαμε σκληρά χρόνια.

Σήμερα έχω δύο παιδιά, τα οποία είναι ενήλικα.

Λόγω του πόνου που βίωσα, ο γάμος μου κατέρρευσε, καθώς ο θρήνος μας χώρισε με τον σύζυγό μου, με τον οποίο διαφέραμε ως προς τον πολιτισμό, τη χώρα και τη θρησκεία μας.

Πριν από 5 χρόνια γνώρισα τον νέο σύντροφό μου, με τον οποίο ζούμε μαζί εδώ και 4 χρόνια. Αυτός δεν έχει παιδιά.

Πριν από 3 χρόνια, όταν ήμουν 50 ετών, ξεκινήσαμε ένα πρόγραμμα εξωσωματικής γονιμοποίησης, επειδή θέλαμε πολύ ένα μωράκι, και εγώ λαχταρώ τρομερά μια ευτυχισμένη, επιτυχημένη εγκυμοσύνη και ένα υγιές μωράκι. Δυστυχώς, λόγω της ηλικίας μου, δεν μας δέχονταν ούτε στην Ουγγαρία, ούτε στο γειτονικό Μπρνο, ούτε στο Μπρατισλάβα, οπότε πρακτικά μπορούσαμε να πάμε μόνο στην Κύπρο, στο τουρκικό τμήμα της. Ολοκληρώσαμε 5 προγράμματα εξωσωματικής γονιμοποίησης με δότρια, όπου σχεδόν εξαντλήθηκαν όλες οι αποταμιεύσεις μας. Στην πρώτη εγκυμοσύνη έμεινα έγκυος με δίδυμα, αλλά δυστυχώς έπαθα αποβολή ενάμιση μήνα αργότερα. Στη συνέχεια, είχα δύο λεγόμενες χημικές εγκυμοσύνες, ενώ στις άλλες δύο δεν ξεκίνησε καν η διαδικασία της εμφύτευσης.

Ήθελα να πάω σε ένα πιο ακριβές, πιο επαγγελματικό κέντρο εξωσωματικής γονιμοποίησης, όπου δέχονται γυναίκες ακόμη και σε αυτή την ηλικία, έτσι με σύσταση κατέληξα στην κλινική του Δρ Robert Kiltz, στο Syracuse των ΗΠΑ. Μέχρι στιγμής έχουμε κάνει 4 κύκλους εξωσωματικής γονιμοποίησης και εκεί, ο τελευταίος από τους οποίους σχεδόν πέτυχε. Και πάλι, όπως και πριν, η εγκυμοσύνη ξεκίνησε, αλλά απέτυχε. (Το σύνδρομο ονομάζεται «σύνδρομο κενής ωοθήκης»). Αυτή τη στιγμή ετοιμαζόμαστε για την 5η εξωσωματική γονιμοποίηση, αλλά έχουμε χρεωθεί πλήρως λόγω της μέχρι τώρα διαδικασίας και της αγοράς ωαρίων από δότρια, το καθένα από τα οποία κοστίζει 500 δολάρια. Μέχρι τώρα αγοράσαμε 20, από τα οποία δημιουργήθηκαν 10 έμβρυα, και χρησιμοποιήσαμε 2 σε κάθε εμφύτευση. Προς το παρόν, τα έξοδα ταξιδιού, τα αεροπορικά εισιτήρια, καθώς και τα φάρμακα και οι εξετάσεις αποτελούν μεγάλο βάρος για την οικογένειά μας, παρόλο που θα ήθελα πολύ να κάνω μερικές ακόμη προσπάθειες και ανυπομονώ να κρατήσω ένα μωράκι στην αγκαλιά μου. Για αυτό, κάνω ό,τι μου έχουν συστήσει οι γιατροί μου, όπως για παράδειγμα ελέγχω πλήρως τον διαβήτη μου με δίαιτα και φάρμακα, άλλαξα τον τρόπο ζωής μου, έχασα βάρος κ.λπ.

Το μόνο όνειρό μου αυτή τη στιγμή είναι να γίνω μια ευτυχισμένη μαμά. Σας παρακαλώ, αν θέλετε να με βοηθήσετε σε αυτό, υποστηρίξτε τους στόχους μας! Είμαι πολύ ευγνώμων για κάθε μικρή βοήθεια!

Γεια σας, το όνομά μου είναι Μπάρμπαρα.

Η πραγματική, οδυνηρή ιστορία μας ξεκίνησε όταν στον δεύτερο γιο μου, τον Νάιλ, διαγνώστηκε λευχαιμία. Ήταν μόλις 14 μηνών. Γεννήθηκε με μεγάλο υπερβολικό βάρος, επειδή κανείς δεν μου είχε διαγνώσει διαβήτη κύησης. Ζύγιζε 5280 γραμμάρια και ήταν 59 εκατοστά ψηλός, και ο γιατρός στο νοσοκομείο δεν μου έδωσε άδεια για καισαρική τομή. Έκλαιγα και τον ικέτευα, αλλά έπρεπε να τον γεννήσω με φυσικό τρόπο. Αυτή ήταν η πρώτη μεγάλη ιατρική αμέλεια στη ζωή μας.

Ο Nail ανταποκρίθηκε καλά στην ογκολογική θεραπεία, αλλά επειδή διαπίστωσαν πολύ αργά ότι είχε λευχαιμία, είχε μεταστάσεις στο δεξί του αυτί. Μετά από 6 μήνες χημειοθεραπείας, οι γιατροί αποφάσισαν να του κάνουν χειρουργική επέμβαση στο αυτί. Ήταν 20 μηνών. Μετά από μια επέμβαση στο τμήμα επειγόντων περιστατικών, σε νοσοκομείο ενηλίκων, πέθανε στην αγκαλιά μου, επειδή έχασε πάρα πολύ αίμα κατά τη διάρκεια της επέμβασης. Η δεύτερη μεγάλη ιατρική αμέλεια του κόστισε τη ζωή. Ο χειρουργός πίστευε ότι δεν επρόκειτο για καρκίνο, αλλά μόνο για λοίμωξη, και δεν έκλεισε το τραύμα ούτε τοποθέτησε παροχέτευση. Δεν έραψε το τραύμα για να αποστραγγιστεί το πύον, αλλά ήταν ένας αιμορραγούν όγκος. Δεν υπήρχε γιατρός δίπλα μας στο δωμάτιο του ασθενούς, οπότε φώναξα μάταια για βοήθεια. Οι τελευταίες του λέξεις ήταν: «Μαμά». Ένα κομμάτι μου πέθανε εκείνη την ημέρα μαζί του.

Την επόμενη χρονιά, γέννησα τον τρίτο γιο μου, τον Ρινάτ, το όνομα του οποίου σημαίνει αναγέννηση. Δεν μπορούσα να ζήσω ευτυχισμένη με την εγκυμοσύνη και τον τοκετό, ήμουν βαθιά καταθλιπτική και για 7 χρόνια απλώς έκλαιγα και έκλαιγα. 12 χρόνια αργότερα, το 2012, την ίδια μέρα με τον γιο μου Νάιλ, στον τρίτο γιο μου, τον Ρινάτ, διαγνώστηκε καρκίνος των οστών (οστεοσάρκωμα). Αυτή η μαύρη μέρα ήταν η 20η Μαρτίου. Η πρώτη μου σκέψη ήταν, οι τέσσερίς μας –επειδή είχαμε και ένα παιδί επτά χρόνια μεγαλύτερο, με το όνομα Gengis– να μπουμε σε ένα αυτοκίνητο και να συγκρουστούμε με ένα φορτηγό και να πεθάνουμε όλοι μαζί. Είπα στον εαυτό μου: Δεν μπορώ να το ξανακάνω αυτό.

Αλλά ο Ρινάτ ήρθε σε μένα και μου είπε: «Μαμά, δεν θέλω να πεθάνω». Και έκλαψε. Εκείνη τη στιγμή, ήξερα ότι θα πάλευα για τη ζωή του σαν λιοντάρι και θα ήμουν στο πλευρό του μέχρι την τελευταία σταγόνα του αίματός μου. Δεν είχαμε χρήματα επειδή ζούμε στην Ανατολική Ευρώπη, κοντά στα σύνορα με την Αυστρία, όπου οι μισθοί είναι πολύ χαμηλοί. Σήμερα ο μέσος μισθός είναι λιγότερο από 800 ευρώ το μήνα. Είχα την απόλυτη πεποίθηση ότι θα μάζευα τα χρήματα για τη θεραπεία του αν χρειαστεί, αλλά θα τον πήγαινα σε μια πολιτισμένη χώρα για να θεραπευτεί. Αυτό ακριβώς συνέβη. Τελικά, στην Αγγλία, στο Λονδίνο, υποβλήθηκε σε χημειοθεραπεία και σε επιτυχημένη χειρουργική επέμβαση, όπου σώθηκε το πόδι του, αλλά έχει ένα μεταλλικό προσθετικό πόδι στο αριστερό του πόδι. Μια μεταλλική ράβδος έχει εμφυτευτεί από το ισχίο μέχρι τον αστράγαλο. Πέρασα ένα χρόνο στο νοσοκομείο μαζί του.

Τώρα ο Ρινάτ είναι 23 ετών και έγινε δεκτός στο πανεπιστήμιο στην Ολλανδία (Άρνεμ), και πληρώνω τα δίδακτρα και το ενοίκιο του δωματίου του εδώ και 1 χρόνο. Ξεκίνησε τις σπουδές του στην επικοινωνία τον περασμένο Σεπτέμβριο. Είναι πολύ έξυπνος και, το πιο σημαντικό, είναι ζωντανός!

Ο μεγαλύτερος γιος μου, ο Gengis, που είναι τώρα 30 ετών, δεν κατάφερε ποτέ να αντιμετωπίσει τον θάνατο του αδελφού του. Έχει σοβαρή οριακή διαταραχή προσωπικότητας και αυτισμό, ζει στο ίδιο σπίτι μαζί μου και τον στηρίζω. Δεν μπορεί να εργαστεί λόγω των προβλημάτων ψυχικής υγείας και των κρίσεων πανικού που αντιμετωπίζει, οπότε του δίνω μικρές δουλειές στην επιχείρησή μου. Εργάζομαι ως coach, βοηθώντας ανθρώπους να αναρρώσουν από κακοποιητικές σχέσεις.

Κατά τη διάρκεια αυτών των τραγωδιών, ο γάμος μου με τον σύζυγό μου κατέρρευσε επειδή ήταν μουσουλμάνος και εγώ χριστιανή, και το πένθος μας κράτησε χωριστά. Ήμασταν και οι δύο γεμάτοι πόνο, δεν είχαμε ενέργεια ο ένας για τον άλλον. Είχε επίσης προβλήματα ψυχικής υγείας και έχασε τη δουλειά του.

Πέρασα σχεδόν 20 χρόνια δουλεύοντας με παιδιά που πέθαιναν και τις οικογένειές τους στο παιδικό νοσοκομείο. Έτσι έκανα μετάνοια, γιατί δεν μπορούσα ποτέ να συγχωρήσω τον εαυτό μου που δεν μπόρεσα να προστατεύσω τον γιο μου από τον θάνατο. Μετά από 20 χρόνια, ήμουν πολύ κουρασμένη από το να είμαι περιτριγυρισμένη από παιδιά που πέθαιναν.

Χώρισα, μετακόμισα και ξεκίνησα μια νέα ζωή, εντελώς από το μηδέν. Τα παιδιά μου με ακολούθησαν. Εργάζομαι ως coach από το 2018.

Δούλευα 12-14 ώρες την ημέρα για να πληρώνω τα πάντα και να βοηθάω τα παιδιά μου.

Το 2020, γνώρισα τον σημερινό μου σύντροφο, τον Τζόζεφ, ο οποίος είναι 17 χρόνια νεότερός μου. Είναι ήσυχος και σεμνός, και εργάζεται ως λογιστής. Ποτέ δεν είχα λάβει τόση αγάπη από κανέναν, το συναίσθημα ότι ήμουν σημαντική και ότι κάποιος με αγκάλιαζε κάθε μέρα ήταν κάτι καινούργιο για μένα. Δεν έχει παιδιά.

Είναι ο πιο υπέροχος άντρας, εκτός από τα παιδιά μου, που ο Θεός έστειλε στη ζωή μου. Ένιωσα ότι είχα την ευκαιρία για μια νέα ζωή μαζί του. Αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε οικογένεια και να κάνουμε παιδιά. Δυστυχώς, ήμουν σχεδόν 50 ετών τότε, οπότε τα δικά μου ωάρια δεν ήταν κατάλληλα για εγκυμοσύνη, οπότε ξεκινήσαμε την εξωσωματική γονιμοποίηση με ωάρια από δότρια. Στην Ουγγαρία, το κράτος δεν επιτρέπει το πρόγραμμα εξωσωματικής γονιμοποίησης σε γυναίκες άνω των 42 ετών. Μπορούσαμε να αγοράσουμε μόνο τα περισσότερα φάρμακα, χωρίς κρατικές επιδοτήσεις. Στην Ευρώπη, δεν υπάρχουν πολλές επιλογές για θεραπεία εξωσωματικής γονιμοποίησης σε γυναίκες άνω των 50 ετών, και ο χρόνος μας τελειώνει. Καταλήξαμε στο τουρκικό τμήμα της πρωτεύουσας της Κύπρου (Λευκωσία). Κάνουμε 5 θεραπείες εξωσωματικής γονιμοποίησης εκεί σε 2 χρόνια, και μας τελείωσαν τα χρήματα, παρόλο που δουλεύαμε και οι δύο 16 ώρες την ημέρα. Είχαμε μία αποβολή (6 εβδομάδων), 2 χημικές εγκυμοσύνες, και δύο φορές δεν εμφυτεύτηκε καθόλου. Ποτέ δεν έγινε γενετικό τεστ. Κανείς δεν μας δίνει συμβουλές για το πώς να έχουμε περισσότερη επιτυχία στην εξωσωματική γονιμοποίηση. Η τελευταία εξωσωματική γονιμοποίηση έγινε στην Κύπρο τον Απρίλιο του 2023 και πίστευα πραγματικά ότι θα πετύχει. Δυστυχώς, δεν υπήρχε κατάλληλη ιατρική υποστήριξη και δεν μιλήσαμε καν με τον γιατρό. Γίνονται 20 εξωσωματικές γονιμοποιήσεις την ημέρα, οι οποίες πραγματοποιούνται από έναν ή δύο γιατρούς.

Δεδομένου ότι η ημερομηνία γέννησης θα ήταν η ημερομηνία γέννησης του αγγελικού γιου μου, του Νάιλκα, το θεώρησα ως ένα ουράνιο σημάδι. Η ημερομηνία τοκετού είχε προγραμματιστεί για τις 3 Ιανουαρίου 2024. Αυτό σήμαινε πολλά για μένα. Γεννήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 1999 και πέθανε στις 6 Σεπτεμβρίου 2000.

Δυστυχώς, η εξωσωματική γονιμοποίηση απέτυχε και πάλι. Κατέρρευσα εντελώς.

Άρχισα να παρακολουθώ καθημερινά το κανάλι του Αμερικανού γιατρού, Δρ. Robert Kiltz, στο YouTube. Του έγραψα ένα γράμμα και μου απάντησε. Ένιωσα ότι δεν μπορούσα να τα παρατήσω ακόμα. Ξέρω ότι στο CNY θα είμαστε σε καλά, φροντισμένα και στοργικά χέρια. Για πρώτη φορά στη ζωή μας, νιώθουμε ότι λαμβάνουμε πραγματική βοήθεια και φροντίδα με το πρόγραμμα εξωσωματικής γονιμοποίησης. Πάνω απ' όλα, θέλω να έχω μια ευτυχισμένη και γαλήνια εγκυμοσύνη και να γίνω ξανά μητέρα, και ο σύντροφός μου, ο Joseph, να γίνει πατέρας για πρώτη φορά στη ζωή του.

Έχουμε ξανά ελπίδα, η οποία έχει εξελιχθεί σε πίστη, και σας ευχαριστούμε που είστε δίπλα μας και διατηρείτε το πνεύμα μέσα μας.

Έγραψα ένα βιβλίο για να τιμήσω τη μνήμη του μικρού μου αγγελούλη. Δεν μπόρεσα να εκδώσω το βιβλίο – δεν ξέρω πώς να το πουλήσω στο Amazon και δεν έχω χρήματα για μάρκετινγκ, αλλά θα χαρώ να σας το στείλω στα αγγλικά, αν θέλετε να διαβάσετε την ιστορία μας.

Πιστεύω ότι ο ήλιος θα μας χαμογελάσει και θα είμαστε επιτέλους ευτυχισμένοι μαζί. Συχνά ονειρεύομαι τα μικρά μου δίδυμα, ένα αγόρι και ένα κοριτσάκι... Ελπίζω αυτό το όνειρο να γίνει πραγματικότητα μια μέρα και το πεπρωμένο μου να εκπληρωθεί.

Στις ΗΠΑ, στην κλινική CNY, στη Συρακούσα, είχαμε 4 αποτυχημένες μεταφορές, θα κάνουμε την τελευταία σε λίγες μέρες και πρέπει να δημιουργήσουμε νέα έμβρυα με δωρήτρια ωαρίων, να πληρώσουμε τη διαδικασία και να προσπαθήσουμε ξανά. Για μένα, το κόστος του ταξιδιού και της διαμονής στις ΗΠΑ είναι πάρα πολύ υψηλό τώρα, γιατί με 9 προσπάθειες εξωσωματικής γονιμοποίησης (μεταφορά κατεψυγμένων εμβρύων) σε 3 χρόνια μέχρι τώρα, έχω χρεωθεί εντελώς. Θέλω πραγματικά να κρατήσω επιτέλους αυτό το μωρό στην αγκαλιά μου. Παρακαλώ βοηθήστε με να πετύχω στο 10ο και, αν χρειαστεί, στα επόμενα προγράμματα εξωσωματικής γονιμοποίησης. Συχνά δεν έχω χρήματα για τα επιπλέον συνιστώμενα φάρμακα και θεραπείες. Είμαι ευγνώμων για οποιαδήποτε βοήθεια!

Θα ήθελα να ξοδέψω τα χρήματα για το κόστος των ωαρίων της δότριας και της διαδικασίας εξωσωματικής γονιμοποίησης, που ανέρχεται σε περίπου 16.000 ευρώ, καθώς και για τις συνιστώμενες εξετάσεις, τα φάρμακα, τα αεροπορικά εισιτήρια και τη διαμονή για τα τακτικά ταξίδια, συνολικά πάνω από 20.000 ευρώ.