Η καλοσύνη είναι μεταδοτική. Εμπνευσμένοι από την καθημερινή αφοσίωση ενός τοπικού οδηγού λεωφορείου, η κοινότητά μας ένωσε τις δυνάμεις της για να σώσει μια οικογένεια αδέσποτων σκύλων από τους δρόμους του Μαυρίκιου. Τώρα που είναι πια ασφαλής, η Φίφι —η ανθεκτική μητέρα— αντιμετωπίζει μια μάχη με τον καρκίνο. Χρειαζόμαστε τη βοήθειά σας για να χρηματοδοτήσουμε τη χημειοθεραπεία της και την απαραίτητη φροντίδα που χρειάζονται τα τέσσερα κουτάβια της για να αναπτυχθούν. Κάθε δωρεά, όσο μικρή κι αν είναι, κρατά ζωντανό το κύμα της ελπίδας.

~

Η ιστορία της ανθεκτικότητας και της ελπίδας

Σε έναν κόσμο που πνίγεται από συγκρούσεις, είναι καλό να θυμόμαστε ότι παράλληλα με τις καταιγίδες ζει και η ελπίδα. Και εξαρτάται από τον καθένα μας να την κρατήσουμε ζωντανή.

Είμαστε ένα ζευγάρι από την Πολωνία και την Κροατία που ζει σε μια ήσυχη γειτονιά στο Μαυρίκιο, με ένα κοινόχρηστο πάρκο κοντά, όπου πηγαίνουμε για βόλτα κάθε μέρα. Πριν από μερικούς μήνες παρατηρήσαμε κάτι πραγματικά συγκινητικό να συμβαίνει εκεί: ένας ταπεινός οδηγός λεωφορείου, ο Σατίς, έρχεται κάθε μέρα την ίδια ώρα για να ταΐσει τα αδέσποτα σκυλιά που βρήκαν καταφύγιο στο πάρκο. Κάθε μέρα, στις 17:30, έρχεται και ταΐζει και τα 14. Τα σκυλιά αναγνωρίζουν ήδη το κλαξόν του από μακριά.

Έχουμε εμπνευστεί βαθιά από την ανιδιοτέλεια και τη συνέπειά του. Κάθε μέρα, ανεξάρτητα από τον καιρό ή τις αργίες (τον είδαμε εκεί τις μέρες των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς), απλά έρχεται και φροντίζει αυτά τα σκυλιά που έχουν εγκαταλειφθεί από όλους τους άλλους. Ήσυχα, χωρίς καμία επίδειξη ή προσποίηση. Απλά τα βοηθά να επιβιώσουν για άλλη μια μέρα και κάνει το δικό του κομμάτι για να κάνει αυτόν τον κόσμο λίγο καλύτερο.

Οι προσπάθειές του δεν πέρασαν απαρατήρητες. Δεν άργησαν να εμπνευστούν και άλλοι φιλόζωοι της περιοχής. Ξαφνικά, δεν ήταν πια μόνο ένας άνθρωπος, αλλά μια ολόκληρη κοινότητα που συμμετείχε. Αρχίσαμε να φέρνουμε καθημερινά σνακ για τα σκυλιά. Κάποιος άλλαζε σιωπηλά το νερό τους. Κάποιος άλλος μαγείρευε φαγητό. Κάποιος έφερε μπολ. Μικρές πράξεις αγάπης που έκαναν τη διαφορά για εκείνους των οποίων η ζωή δεν ήταν ποτέ εύκολη.

Το μόνο που χρειάστηκε ήταν η συνέπεια ενός καλοκάγαθου ανθρώπου για να εμπνεύσει την κοινότητα.

Πριν από λίγους μήνες, μία από τις μεγαλύτερες σκύλες γέννησε τέσσερα αξιολάτρευτα κουτάβια, τα οποία σύντομα κέρδισαν τις καρδιές της κοινότητας με τη γλυκιά τους προσωπικότητα και τη στοργική τους συμπεριφορά. Η μητέρα τους (που πολλοί αποκαλούν Φίφι) είναι πιθανώς μία από τις πιο ανθεκτικές και θετικές σκύλες που έχουμε δει ποτέ. Ακόμα και όταν το σώμα της ήταν εξαντλημένο λόγω της εγκυμοσύνης σε προχωρημένη ηλικία, έτρεχε κάθε μέρα προς το μέρος μας, κουνώντας την ουρά της, ακόμα και όταν ήταν δύσκολο για εκείνη.

Η μητέρα και τα τέσσερα αξιολάτρευτα θηλυκά κουτάβια της ζούσαν μέχρι τώρα στην περιοχή του πανεπιστημίου, κοντά στο ρυάκι, όπου είχαν εύκολη πρόσβαση σε νερό και καταφύγιο. Σύντομα τα ερωτευτήκαμε και αρχίσαμε να τα επισκεπτόμαστε καθημερινά – όχι μόνο για να τους δώσουμε φαγητό, αλλά απλά για να είμαστε μαζί τους και να παίζουμε μαζί τους.

Σύντομα συνειδητοποιήσαμε ότι δεν είμαστε οι μόνοι. Τόσοι άλλοι άνθρωποι άρχισαν να τις επισκέπτονται και να τις ταΐζουν. Και, πιστεύουμε, πολλοί άλλοι σκεφτόντουσαν το ίδιο: αυτά τα γλυκά σκυλιά που λαχταρούν την ανθρώπινη παρουσία αξίζουν κάτι καλύτερο από το να μένουν απλώς στο δρόμο. Αξίζουν ένα πραγματικό σπίτι. Αλλά πώς να βοηθήσουμε;

Αυτή ήταν η ερώτηση που μας απασχολούσε για πολύ καιρό και δεν μπορούσαμε να βρούμε την απάντηση. Δεν μπορούσαμε να τα υιοθετήσουμε εμείς οι ίδιοι, καθώς η κατάσταση της βίζας μας στον Μαυρίκιο είναι προς το παρόν αβέβαιη και ταξιδεύουμε πάρα πολύ για επαγγελματικούς λόγους για να μπορέσουμε να φροντίζουμε σταθερά αυτά τα μωρά. Δεν είχαμε ιδέα ποιος θα ήταν ο καλύτερος τρόπος να βοηθήσουμε αυτή την οικογένεια σκύλων. Αλλά το εσωτερικό μας συναίσθημα ήταν σαφές: με κάποιον τρόπο πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να βοηθήσουμε. 

Όλα τα μικρά κουτάβια ήταν επίσης θηλυκά, και ξέραμε πολύ καλά ότι μόλις μπουν σε οίστρο, η ζωή τους δεν θα είναι εύκολη στους δρόμους. Εν τω μεταξύ, η μητέρα τους, η Φίφι, άρχισε να εμφανίζει κάτι που έμοιαζε με καρκίνο.

Το πρώτο πράγμα που προσπαθήσαμε να κάνουμε ήταν μια μικρή φωτογράφιση μαζί τους και να δημοσιεύσουμε σχετικά με αυτά στο Facebook. Δεν έφερε άμεσα αποτελέσματα. Αλλά μια μέρα αργότερα είδαμε μια αγγελία για μια εκδήλωση δωρεάν στείρωσης αδέσποτων σκύλων που διοργάνωνε μια από τις ΜΚΟ στον Μαυρίκιο (Well-being of Strays). Επικοινωνήσαμε μαζί τους και μας έφεραν αμέσως σε επαφή με τον Κρίστοφερ, ο οποίος βοηθά στη μεταφορά αδέσποτων. Νιώσαμε ξανά ελπίδα. Αν και γνωρίζαμε ότι η στείρωση και η άμεση επαναφορά τους στη φύση δεν είναι η ιδανική λύση, μας φάνηκε τουλάχιστον ένα μικρό βήμα προς τη βελτίωση της ζωής τους.

Όμως, η κατάσταση πήρε μια απροσδόκητη τροπή. Την ημέρα που είχε προγραμματιστεί η μεταφορά τους, λάβαμε ένα μήνυμα στο WhatsApp από μια άλλη φιλόζωη, τη Στέφανι, η οποία επίσης φρόντιζε αυτή την γλυκιά οικογένεια σκύλων τους τελευταίους μήνες και είδε την ανάρτησή μας στο Facebook. Μας είπε ότι εκείνο το πρωί το πανεπιστήμιο αποφάσισε να «ξεφορτωθεί» αυτούς τους σκύλους. Ευτυχώς, οι προσπάθειές τους να τα πιάσουν απέτυχαν. Αλλά τα καημένα τα σκυλιά τραυματίστηκαν ψυχολογικά – ακριβώς την ημέρα που είχε οργανωθεί η μεταφορά τους για στείρωση. Δεν το περιμέναμε αυτό. Αλλά αποφασίσαμε να προσπαθήσουμε να τα πάμε στον κτηνίατρο ούτως ή άλλως.

Όταν φτάσαμε εκεί, κοντά στο ρυάκι, για να περιμένουμε το «ταξί» για τα κατοικίδια, η Στέφανι ήταν ήδη εκεί, μαζί με την κόρη της, παίζοντας με τα σκυλιά, τα οποία φαινόταν πάλι γεμάτα ελπίδα και εμπιστοσύνη. Μαζί προσπαθήσαμε να σκεφτούμε μια λύση για να κρατήσουμε αυτή την υπέροχη οικογένεια σκύλων μακριά από τους δρόμους, ώστε κανείς να μην προσπαθήσει ποτέ ξανά να τους κάνει κακό. Αλλά ο δρόμος μπροστά μας δεν ήταν ξεκάθαρος.

Λίγο μετά, ο Κρίστοφερ ήρθε με το μεταφορικό του για σκύλους. Μιλήσαμε λίγο και εξοικειώσαμε τα σκυλιά μαζί του, και σύντομα άρχισαν οι προσπάθειες να τα βάλουμε στο μεταφορικό. Αλλά αυτό που συνέβη μετά ήταν απίστευτο να το δει κανείς.

Λίγα λεπτά μετά την άφιξη του Κρίστοφερ, ένα ζευγάρι πάρκαρε το αυτοκίνητό του κοντά, το οποίο προφανώς τάιζε και αυτά τα κουτάβια. Ίσως 10 λεπτά αργότερα, ο Σατίς, ένας οδηγός λεωφορείου που ταΐζει καθημερινά και τα 14 αδέσποτα σκυλιά της περιοχής, πάρκαρε επίσης το λεωφορείο του κοντά. Σύντομα ήρθαν και μερικοί φοιτητές που επίσης φρόντιζαν αυτά τα μικρά κουτάβια. Λίγο αργότερα, εμφανίστηκε και ο Ανουάρ, ο οποίος εργάζεται στο πανεπιστήμιο και φροντίζει μερικά από αυτά τα σκυλιά. Σύντομα μαζεύτηκε ένα μικρό πλήθος που ήρθε για τη Φίφι και τα κουτάβια της. Και παρόλο που αυτό δεν έκανε τη διαδικασία σύλληψής τους ευκολότερη, ήταν απολύτως συγκινητικό να βλέπεις πόσο σημαντική ήταν αυτή η γλυκιά οικογένεια σκύλων για τόσους πολλούς ανθρώπους. Όλοι από αυτό το μικρό πλήθος τους φρόντιζαν και τους τάιζαν χωρίς να το γνωρίζουν οι άλλοι. Κάποιοι ήθελαν να συνεισφέρουν για τη θεραπεία τους. Όλοι ήταν εκεί απλώς για να βεβαιωθούν ότι είναι καλά και ότι δεν τους συμβαίνει κανένα κακό.

Τότε ξεκίνησε η διαδικασία σύλληψης της οικογένειας. Δεν ήταν εύκολο, καθώς είχαν ήδη τραυματιστεί από τις πρωινές προσπάθειες. Αλλά με τη συμμετοχή όλων από την κοινότητα, αυτό κατέστη δυνατό. Η Φίφι και ένα από τα πιο γλυκά κουτάβια της, η Τζόι, ήταν τα πιο εύκολα να μεταφερθούν στο αυτοκίνητο. Τα άλλα κουτάβια κρύφτηκαν στα βράχια. Αρχικά φαινόταν αδύνατο να τα βγάλουμε από εκεί – αλλά το αδύνατο έγινε δυνατό. Όλοι όσοι είχαν μαζευτεί βοήθησαν να μετακινηθούν βαριά βράχια για να διασωθούν τα κουτάβια και να μπουν στο αυτοκίνητο. Η όλη διαδικασία διήρκεσε πάνω από 3 ώρες και έγινε κυρίως από εθελοντές.

Ο Κρίστοφερ μας ρώτησε τότε τι θα γινόταν στη συνέχεια. Εξήγησε ότι η Φίφι πιθανότατα έχει καρκίνο και θα χρειαστεί χημειοθεραπεία και φροντίδα σε ανάδοχη οικογένεια. Δεν είχαμε κανένα σχέδιο ούτε εμπειρία στο να αντιμετωπίζουμε καταστάσεις όπως αυτή. Είπε ότι θα προσπαθούσε να κάνει μερικά τηλεφωνήματα, αλλά δεν μπορούσε να υποσχεθεί τίποτα.

Την επόμενη μέρα λάβαμε τα καλά νέα. Ο Κρίστοφερ είπε ότι μπορεί να φιλοξενήσει τη μητέρα και τα κουτάβια στο καταφύγιό του – κάτι που για πολλούς από εμάς εδώ ήταν η μεγαλύτερη ανακούφιση. Ήταν επιτέλους ασφαλείς. 

Η χημειοθεραπεία της Φίφι θα ξεκινήσει σύντομα. Όλοι όμως πιστεύουμε σε αυτήν: γιατί έχουμε δει πόσο δυνατή και ανθεκτική είναι.

Την επόμενη εβδομάδα θα αναζητήσουμε ενεργά μόνιμα σπίτια για όλα τα σκυλιά – γιατί το αξίζουν πραγματικά. Γιατί είναι πιθανώς μερικά από τα πιο θετικά και ανθεκτικά αδέσποτα σκυλιά που έχουμε δει ποτέ. Γιατί εξακολουθούν να πιστεύουν στους ανθρώπους.

Εν τω μεταξύ, αναζητούμε οποιαδήποτε οικονομική υποστήριξη για να καλύψουμε τα έξοδα της φροντίδας τους σε ανάδοχες οικογένειες, των εμβολιασμών, της αποπαρασίτωσης, αλλά και της χημειοθεραπείας της μητέρας τους. Αν σας ενέπνευσε η ιστορία τους και η ιστορία της κοινότητας που ένωσε τις δυνάμεις της για να τους βοηθήσει, παρακαλούμε βοηθήστε μας να διατηρήσουμε ζωντανή την ελπίδα για αυτούς. Ακόμη και μια μικρή συνεισφορά μπορεί να κάνει μεγάλη διαφορά.

Θυμηθείτε, όλα ξεκίνησαν με μια καλή πράξη ενός ανιδιοτελούς ανθρώπου. Ποτέ δεν ξέρουμε ποια θα είναι η αλυσιδωτή αντίδραση του καλού που κάνουμε σήμερα.

~

Το κόστος:

Φροντίδα για τη Fifi για 31 ημέρες: 9300 MRU (175 ευρώ)

Φροντίδα σε ανάδοχη οικογένεια για τις Joy, Happy, Hope και Goofy: 24.900 MRU (465 ευρώ)

Χημειοθεραπεία για τη Fifi (με έξοδα μεταφοράς): 20.000 MRU (370 ευρώ)

Δύο κλουβιά για τη μεταφορά τους στη Γαλλία: 15.000 MRU (275 ευρώ)

Τυχόν επιπλέον χρήματα που θα συγκεντρωθούν θα χρησιμοποιηθούν για την αποπαρασίτωση και τον εμβολιασμό όλης της οικογένειας, καθώς και για την αγορά παιχνιδιών, κουβερτών και άλλων ειδών πρώτης ανάγκης για τη Fifi και τα παιδιά της, ή για την κάλυψη επιπλέον ημερών διαμονής τους στο καταφύγιο, αν χρειαστεί.

~

Πώς αλλιώς μπορείτε να βοηθήσετε;

Βοηθήστε μας να διαδώσουμε την είδηση! Κάθε επιπλέον κοινοποίηση τους φέρνει πιο κοντά στο να βρουν το μόνιμο σπίτι τους.