Αγαπητή κυρία/κύριε,

Επιτρέψτε μου να μοιραστώ μαζί σας την ιστορία μου, η οποία ξεκίνησε πριν από οκτώ χρόνια και από τότε έχει αλλάξει εντελώς τη ζωή μου. Από τη μια μέρα στην άλλη αρρώστησα σοβαρά. Ό,τι είναι φυσιολογικό για τους άλλους – το φαγητό, η εργασία, οι χαρές της καθημερινής ζωής – έχει γίνει για μένα ένα άπιαστο όνειρο.

Ένας συνεχής, αφόρητος πόνος εμφανίστηκε σε ένα σημείο της κοιλιάς μου, σαν να υπέφερα συνεχώς από εντερικές κράμπες. Μπορώ να τον ανακουφίσω μόνο μερικές φορές με έντονη πίεση – έτσι περνάω κάθε μέρα. Το φαγητό δεν είναι χαρά για μένα, αλλά βασανιστήριο: δεν μπορώ σχεδόν να φάω και δυσκολεύομαι να διατηρήσω το βάρος μου. Έπρεπε να εξαλείψω σχεδόν τα πάντα από τη διατροφή μου, αλλά ακόμη και τα λίγα τρόφιμα που θα μπορούσα θεωρητικά να φάω μου προκαλούν πόνο.

Τα τελευταία χρόνια, έχω κάνει τα πάντα για να βρω την αιτία της ασθένειάς μου. Έχω επισκεφτεί αμέτρητους γιατρούς σε όλη τη χώρα, δοκίμασα παραδοσιακές και εναλλακτικές θεραπείες και υποβλήθηκα σε τρεις χειρουργικές επεμβάσεις, αλλά εξακολουθώ να βρίσκομαι στο ίδιο σημείο. Η διάγνωση, η οποία ήταν δύσκολο να τεθεί, είναι ότι, μεταξύ άλλων, τα νεύρα στα έντερά μου δεν λειτουργούν σωστά. Μιλούν μόνο για μία επιλογή: ένα στομίο, αλλά δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι αυτό θα ήταν πραγματικά μια λύση.

Η ασθένεια έχει καταστρέψει όχι μόνο το σώμα μου, αλλά και ολόκληρη τη ζωή μου. Δεν έχασα μόνο τη δουλειά μου, αλλά και ένα όνειρο – να γίνω μητέρα. Λόγω της ασθένειας, αυτό δεν ήταν δυνατό μέχρι τώρα, παρόλο που ήταν η μεγαλύτερη επιθυμία μου. Θα είχα ακόμα μια ευκαιρία αν μπορούσα να αναρρώσω γρήγορα, αλλά χρειάζομαι ιατρική βοήθεια για αυτό, την οποία δεν μπορώ να αντέξω οικονομικά αυτή τη στιγμή.

Ο γάμος μου επίσης κατέρρευσε. Αρχικά, η οικογένειά μου και ο σύζυγός μου στάθηκαν στο πλευρό μου, πιστεύοντας ότι θα αναρρώσω. Όμως, με την πάροδο των χρόνων, η ελπίδα έχει σβήσει και σήμερα έχω μείνει μόνη με τον πόνο μου. Ζω σε μια ευάλωτη σχέση που με εξαντλεί όχι μόνο σωματικά αλλά και ψυχικά.

Αλλά δεν είμαι έτσι. Βασικά, είμαι μια χαρούμενη, χιουμοριστική γυναίκα που αγαπά τη ζωή, που παλεύει, που δεν τα παρατάει ποτέ. Τώρα όμως νιώθω ότι δεν μπορώ να συνεχίσω μόνη μου πια. Δεν θέλω να ζω έτσι, δεν θέλω να δεχτώ ότι ο πόνος και η αδυναμία καθορίζουν τη ζωή μου.

Μέχρι τώρα, δεν έχω ζητήσει ποτέ βοήθεια. Πάντα προτιμούσα να δίνω, αλλά τώρα αναγκάζομαι να στραφώ σε εσάς. Εξακολουθώ να πιστεύω ότι υπάρχει ένας γιατρός, μια θεραπεία που μπορεί να με βοηθήσει. Αλλά για να φτάσω εκεί, χρειάζομαι υποστήριξη.

Σας παρακαλώ, αν μπορείτε, βοηθήστε με να συνεχίσω τον αγώνα και να έχω την ευκαιρία για μια φυσιολογική ζωή. Εκφράζω την βαθύτατη ευγνωμοσύνη μου για οποιαδήποτε υποστήριξη.

Με ευγνώμονα καρδιά και ευχαριστώ.