Οι ασθενείς με πόνο δεν αναγνωρίζονται από την ιατρική κοινότητα.

Είναι ήδη αρκετά δύσκολο για τους ασθενείς με πόνο το γεγονός ότι δεν λαμβάνουν θεραπεία στην Αυστρία, και αυτό παρά το ότι η Αυστρία έχει κληθεί επανειλημμένα να κάνει περισσότερα για τους ασθενείς με πόνο.

Το αυστριακό κοινωνικό σύστημα εμποδίζει επίσης τους ασθενείς με πόνο να λάβουν θεραπεία στο εξωτερικό, καθώς δεν τους θεωρεί άτομα με αναπηρία, παρόλο που ο πόνος τους τους περιορίζει περισσότερο από άλλες ήδη αναγνωρισμένες αναπηρίες.

Ως ασθενής με πόνο, σπάνια έχει κανείς μια περίοδο χωρίς πόνο, κατά την οποία μπορεί να φροντίσει το νοικοκυριό του, και γι' αυτό συνήθως έχει τη βοήθεια οικιακών βοηθών και νοσηλευτών ή συγγενών.

Αυτό που για τους υγιείς ανθρώπους αποτελεί μια μικρή πρόκληση, για τους ασθενείς με πόνο είναι μια οδύσσεια με αβέβαιο αποτέλεσμα. Μια βόλτα στο κατάστημα γίνεται μαραθώνιος και όχι μόνο τρέχει ο ιδρώτας, αλλά απαιτεί και μια φάση ανάπαυσης μετά από αυτή την ουσιαστικά σύντομη δραστηριότητα, η οποία γίνεται αισθητή ακόμη και με πόνο που διαρκεί αρκετές ημέρες.

Συχνά, το να στέκεται κανείς 15 λεπτά μπροστά από τη σόμπα είναι τόσο κουραστικό, που μια σύντομη ανάπαυση του πάσχοντος έχει ως αποτέλεσμα η πίτσα να καεί στο φούρνο ή το ρύζι να κολλήσει στο τηγάνι.

Από την άποψη της PVA, της ÖGK και της AMS, τα άτομα αυτά εξακολουθούν να θεωρούνται ικανά για εργασία, επειδή ο πόνος δεν είναι ορατός και η ασθένεια δεν αναγνωρίζεται ως σοβαρή αναπηρία.

Είναι απολύτως σπάνιες οι ημέρες κατά τις οποίες ένας ασθενής με πόνο δεν έχει σχεδόν καθόλου πόνο και κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ο ασθενής δεν πρέπει να εκτελεί τις οικιακές του εργασίες ή απλά να απολαμβάνει την περίοδο χωρίς πόνο – ΟΧΙ, ο νομοθέτης προβλέπει ότι ο ασθενής με πόνο πρέπει να ασκεί επαγγελματική δραστηριότητα κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Στον νομοθέτη δεν έχει σημασία το γεγονός ότι αυτές οι ημέρες δεν είναι προβλέψιμες ή ότι ακολουθούν κάποια τακτικότητα.

Κάθε ασθενής με πόνο πρέπει να είναι προετοιμασμένος ότι δεν θα μπορεί να κοιμηθεί τη νύχτα όταν έχει πόνο και έχει ήδη χάσει πολλά ραντεβού σε δημόσιους φορείς ή αρχές, επειδή κατάφερε να κοιμηθεί μόνο νωρίς το πρωί ή επειδή είναι ξύπνιος εδώ και πολλές ημέρες χωρίς να έχει κοιμηθεί ούτε ένα λεπτό, κάτι που οδηγεί σε κρίσεις αδυναμίας και ατυχήματα στο σπίτι.

Τα χορηγούμενα οπιούχα φάρμακα είναι αποτελεσματικά μόνο όταν ο πόνος είναι κάπως μειωμένος, ενώ σε περίπτωση έντονου πόνου οι πάσχοντες προσπαθούν συχνά να ξεχάσουν τον πόνο ξαπλώνοντας ήσυχα, κάτι που στις περισσότερες περιπτώσεις δεν είναι επιτυχές και ο πάσχων βασανίζεται για ώρες από τον πόνο.

Επειδή ο πάσχων από πόνο έχει αντιμετωπίσει τόσο μεγάλη αδιαφορία από την πλευρά της ιατρικής, αποσύρεται όλο και περισσότερο από την κοινωνία και το σύστημα υγείας, καθώς δεν υπάρχουν μακροχρόνιες και αποτελεσματικές θεραπείες που να ανακουφίζουν τα βάσανά του.

Ο πάσχων από πόνο αφήνεται μόνος του και με τον πόνο του.

Συγκεντρώνω χρήματα για νομικές ενέργειες κατά της αυθαιρεσίας του κράτους, που αφήνει αυτούς τους ανθρώπους μόνους και τους στερεί τα μέσα διαβίωσης, μη αναγνωρίζοντάς τους. Μια προηγούμενη υπόθεση θα μπορούσε να φέρει αλλαγές στο σύστημα και να καταστήσει επιτέλους δυνατό για τους πάσχοντες να λάβουν θεραπεία στο εξωτερικό, όπου έχουν εφαρμοστεί οι προδιαγραφές για μια ολοκληρωμένη αντιμετώπιση του πόνου.

Πρόκειται επίσης για το να αναλάβει το κράτος το κόστος αυτών των θεραπειών ή να αποζημιώσει τους ασθενείς για την αδράνεια του κράτους, ώστε να μπορούν να χρηματοδοτηθούν αυτές οι θεραπείες.

Μπορείς να βρεις μια προσωπική μαρτυρία για αυτή την κατάσταση στην Αυστρία στον σύνδεσμο