Πώς έφτασα σε αυτό το σημείο…

Παραιτήθηκα από μια σταθερή δουλειά το 2016

Πήγα στην Ελλάδα για να βοηθήσω τους πρόσφυγες και έμεινα εκεί. Τώρα που επέστρεψα στη Σουηδία μετά από όλα αυτά τα χρόνια, αντιμετωπίζω δυσκολίες και χρειάζομαι απεγνωσμένα βοήθεια.

Το σώμα μου είναι σε πολύ κακή κατάσταση και έχω συνεχώς τρομερούς πόνους στην πλάτη και στα γόνατα. Δυσκολεύτηκα να βρω δουλειά εδώ το 2023, όταν αποφάσισα να μείνω στη Σουηδία, παρά την εκπαίδευση και την εμπειρία μου. Το αποτέλεσμα ήταν να καταρρεύσει η οικονομική μου κατάσταση, καθώς το σουηδικό σύστημα για τους ανέργους και τους ασθενείς είναι καταστροφικό. Παλεύω εδώ και δύο χρόνια και αποφάσισα να μην καταλήξω στο δικαστήριο, αλλά να αντέξω τον πόνο και να βρω δουλειά.

Τα κατάφερα, βρήκα δουλειά και δεν έχω φτάσει ΑΚΟΜΑ στο δικαστήριο.

Αλλά ο πόνος που νιώθω είναι μερικές φορές αφόρητος και έχω όλο και περισσότερα προβλήματα στο περπάτημα. Ο ύπνος είναι σχεδόν ανύπαρκτος, και αυτό μου προκαλεί μια αίσθηση συνεχούς κόπωσης. Ωστόσο, η καρδιά και οι σκέψεις μου είναι ακόμα με όλα τα παιδιά πρόσφυγες στα οποία έχω αφιερώσει δέκα χρόνια, αλλά δεν έχω τη δυνατότητα να ταξιδέψω πια στην Ελλάδα, οπότε τώρα κάνω μερικές ενημερώσεις και στέλνω μερικές φορές μερικά κουτιά. Η μεγαλύτερη προτεραιότητά μου τώρα είναι να μην μείνω άστεγος, να μην καταλήξω στο δικαστήριο ή να αρρωστήσω τόσο πολύ που να μην μπορώ να περπατήσω καθόλου... έτσι συνειδητοποίησα ότι πρέπει να ζητήσω βοήθεια.

Έχω ένα πράγμα που είναι σχεδόν το πιο σημαντικό που έχω και αυτό είναι ένα αυτοκίνητο. Μοντέλο του 2016. Έχω πάρει και υποθήκη για αυτό και φοβάμαι πολύ να το χάσω. Χωρίς αυτοκίνητο δεν μπορώ να πάω πουθενά, ούτε στη δουλειά... Σβήνω φωτιές κάθε μήνα και η ενέργειά μου αρχίζει να εξαντλείται.

Δεν ήταν έτσι που φανταζόμουν τα τελευταία χρόνια πριν από τη συνταξιοδότηση, είμαι 62 ετών τώρα.

Οποιαδήποτε οικονομική βοήθεια θα με βοηθούσε πολύ τώρα, και φυσικά σας ευχαριστώ

ευχαριστώ που διαβάσατε μέχρι εδώ / EVA