Δεν πίστευα ότι θα χρειαστεί να το κάνω ποτέ, αλλά φτάσαμε εδώ…

Είμαι ανύπαντρη μητέρα, είμαι 29 ετών και αντιμετωπίζω οικονομικές δυσκολίες. Τα λόγια έχουν ειπωθεί, τώρα αφήστε με να σας εξηγήσω πώς έφτασα σε αυτό το σημείο.

Ο κύριος λόγος για τα οικονομικά μου προβλήματα είναι ότι πάντα ήθελα να βάζω την ευτυχία της οικογένειάς μου πάνω από όλα, ακόμα και αν αυτό σήμαινε να στερηθώ πράγματα για να τους κάνω χαρούμενους. Μόνο που έφτασα σε ένα σημείο όπου αυτό με έβαλε σε τέτοια δυσκολία που δεν κοιμάμαι τη νύχτα, νιώθω ένα βάρος στο στομάχι κάθε μέρα στη σκέψη ότι οι δικαστικοί επιμελητές θα χτυπήσουν την πόρτα μου... Έχω μαύρες σκέψεις κάθε μέρα, μερικές φορές ούτε τα 3 παιδιά μου δεν καταφέρνουν να τις διώξουν από το μυαλό μου, ενώ θα έδινα τα πάντα για αυτά. Αλλά λέω στον εαυτό μου ότι θα ήταν πιο εύκολο για μένα, ότι δεν θέλω αυτή τη ζωή για τα παιδιά μου. Θέλω να τους χτίσω ένα μέλλον, αλλά δεν μπορώ να το κάνω, τα δάκρυά μου έχουν πικρή γεύση, δεν ξέρω τι να κάνω πια.

Αυτή είναι λοιπόν μια τελευταία επιστολή στο μπουκάλι. Ποτέ δεν ζητάω τίποτα από κανέναν, αλλά δεν έχω πια άλλη επιλογή. Αν θέλω να δω τα παιδιά μου να μεγαλώνουν, πρέπει να ζητήσω βοήθεια, γιατί αλλιώς δεν θα τα καταφέρω.

Σε εσάς που διαβάζετε αυτό το μήνυμα, ακόμη και μια μικρή δωρεά θα αφαιρέσει ένα τεράστιο βάρος από την καρδιά μου και θα σας είμαι ευγνώμων για όλη μου τη ζωή. Ξέρω ότι είναι μόνο λόγια, αλλά είναι το μόνο που έχω σήμερα, μια αιώνια ευγνωμοσύνη για εσάς.

Ευχαριστώ εκ μέρους μιας μαμάς που βρίσκεται στο σκοτάδι και ελπίζει να δει μια σπίθα ελπίδας.