Γεια σε όλους. Με λένε Τάνια και εργάζομαι ως οικιακή βοηθός ηλικιωμένων στην Santa Casa da Misericórdia της Λισαβόνας και αυτή η ιστορία αφορά ένα κοριτσάκι (αστεράκι) που γνωρίζω εδώ και μερικά χρόνια, καθώς η κηδεμόνας της ήταν πελάτισσά μου και από τότε δημιουργήσαμε έναν πολύ ισχυρό δεσμό φιλίας. Αυτό το κοριτσάκι έζησε 14 χρόνια με τους ιδιοκτήτες της και ήταν πάντα πολύ αγαπημένη, δέχονταν πάντα πολλές περιποιήσεις, κυρίως από την ιδιοκτήτρια της, η οποία ήταν αυτή που περνούσε 24 ώρες μαζί της. Γύρω στο 2023 διαγνώστηκε καρκίνος στην αγαπημένη της ιδιοκτήτρια. Ο καιρός περνούσε και το 2024 ήρθε η σειρά της μικρής να υποβληθεί σε εγχείρηση για έναν όγκο στη μήτρα. Οι πιθανότητες να επιβιώσει από την εγχείρηση ήταν χαμηλές, αλλά για άλλη μια φορά έδειξε πόσο δυνατή είναι και ότι δεν τα παρατάει ποτέ. Μετά την εγχείρηση άρχισε να κουτσαίνει και αυτό επηρέασε το βάδισμά της, έκανε κάποιες εξετάσεις και θα έπρεπε να χειρουργηθεί ξανά, κάτι που δεν ήταν εφικτό ούτε ήταν σίγουρο ότι θα γινόταν καλά. Με την πάροδο του χρόνου η κινητικότητά της επιδεινώθηκε και άρχισε να περπατάει μόνο με τα δύο μπροστινά πόδια, ενώ τα πίσω δεν ακουμπούσαν στο έδαφος. Αλλά μέσα σε αυτό το σενάριο που δεν ήταν το καλύτερο, ήταν ακόμα ευτυχισμένη με την ιδιοκτήτριά της. Τον Μάιο του τρέχοντος έτους η ιδιοκτήτριά της μεταφέρθηκε σε μονάδα παρηγορητικής φροντίδας και εκείνη έμεινε στο σπίτι με τον ιδιοκτήτη της, ο οποίος επίσης έκανε ό,τι μπορούσε για να της προσφέρει το καλύτερο δυνατό, ενώ εγώ την επισκεπτόμουν καθημερινά και της έδινα την προσοχή που της άξιζε. Στα μέσα Αυγούστου ο ιδιοκτήτης της μεταφέρθηκε επείγοντα στο νοσοκομείο (με σοβαρή εγκεφαλική λοίμωξη). Δεν μπορούσε να μείνει μόνη της, δεν ήταν δίκαιο, δεν ήταν ανθρώπινο. Η συνάδελφός μου την πήρε, αλλά δεν προσαρμόστηκε με τις γάτες της και την έφερε ξανά στο σπίτι της. Πηγαίναμε εκεί κάθε μέρα μία φορά την ημέρα μόνο για να την ταΐσουμε και να την βγάλουμε βόλτα, κατόπιν αιτήματος της προϊσταμένης μας. Όταν όμως έφτασα εκεί το απόγευμα, δεν μπόρεσα να την αφήσω εκεί. Ήταν στο πάτωμα, στη γωνία του σαλονιού, και όταν με είδε, έκλαψε από χαρά. Η καρδιά μου ράγισε και δεν μπορούσα να την αφήσω πίσω, οπότε ήρθε μαζί μου στο σπίτι, όπου μένει μέχρι σήμερα. Προσπάθησα να ζητήσω βοήθεια μαζί με την προϊσταμένη μου από διάφορες οργανώσεις, αλλά η λύση ήταν να την αφήσουμε εκεί στο σπίτι μόνη της στην τύχη της, καθώς είναι μια γριά σκύλα και πιθανότατα θα την ευθανατούσαν σε ένα καταφύγιο. Ο ιδιοκτήτης της παραμένει νοσηλευόμενος και η πρόγνωση είναι πολύ κακή, ενώ η ιδιοκτήτριά της δυστυχώς πέθανε. Θέλω πολύ να βοηθήσω αυτό το κοριτσάκι, αλλά, όπως γνωρίζετε, οι κτηνίατροι είναι ακριβοί και, καθώς είναι ήδη ηλικιωμένη, ανά πάσα στιγμή μπορεί να χρειαστεί άμεση βοήθεια και, δυστυχώς, δεν έχω τη δυνατότητα να καλύψω αυτά τα έξοδα. Θέλω να την κρατήσω, αλλά της αξίζει να λάβει φροντίδα, αν χρειαστεί.Θα ήθελα να έχω ένα χρηματικό απόθεμα για να το χρησιμοποιήσω σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης. Βοηθήστε με να βοηθήσω την μικρή με ό,τι μπορείτε, δεν έχει σημασία το ποσό, αξίζει να έχει ένα αξιοπρεπές και ευτυχισμένο τέλος, δεδομένης της κατάστασής της. Έγραψα αυτό το κείμενο με δάκρυα να τρέχουν στο πρόσωπό μου, θέλω πολύ βοήθεια και σας παρακαλώ, αν είναι δυνατόν, να το μοιραστείτε όσο το δυνατόν περισσότερο. Σας ευχαριστώ πολύ που βοηθάτε την μικρή μου.