Αγαπητοί μου,

σκέφτηκα πολύ αν πρέπει να το γράψω αυτό. Δεν είναι εύκολο για μένα. Αλλά μερικές φορές έρχεται η στιγμή που πρέπει να παραδεχτείς ότι δεν τα καταφέρνεις πια μόνος σου. Και ότι ο μόνος τρόπος να προχωρήσεις είναι να ζητήσεις βοήθεια.

Πριν από λίγο καιρό χώρισα με τη σύντροφό μου. Τα παιδιά έμειναν μαζί της, γι' αυτό της άφησα το σπίτι — ήθελα να έχουν ένα ασφαλές σπίτι. Αλλά το σπίτι πουλήθηκε αργότερα. Όλα όσα είχα χτίσει, εξαφανίστηκαν. Παρόλα αυτά, έμεινα δίπλα στην κόρη μου, που πάλευε με τον εθισμό. Την βοήθησα όσο μπορούσα. Μαζί περάσαμε μια κόλαση, αλλά σήμερα βρίσκεται σε ασφαλές μονοπάτι. Την έσωσα — και αυτό σημαίνει για μένα περισσότερα από οτιδήποτε άλλο.

Αλλά αυτή η πορεία άφησε τα σημάδια της. Λόγω χρεών και εξόδων, έχασα το αυτοκίνητό μου και έπεσα σε οικονομικές δυσκολίες. Παρόλα αυτά, έχω δουλειά και προσπαθώ με όλες μου τις δυνάμεις.

Τώρα μένω με τους γονείς μου, οι οποίοι είναι σοβαρά άρρωστοι. Η μαμά μου παλεύει με τον καρκίνο, ο πατέρας μου είναι επίσης σε κακή κατάσταση υγείας. Επέστρεψα στο πατρικό μου για να τους βοηθήσω. Το σπίτι όμως είναι παλιό, τα παράθυρα αφήνουν το κρύο να μπει, η σόμπα έχει ξεπεράσει προ πολλού τον κύκλο ζωής της. Ο χειμώνας πλησιάζει — και θα ήθελα να τους προσφέρω τουλάχιστον τη ζεστασιά του σπιτιού.

Δεν μπορώ να πάρω δάνειο. Προσπάθησα. Αλλά το παρελθόν με καταδιώκει. Γι' αυτό απευθύνομαι σε εσάς. Με τις τελευταίες μου δυνάμεις και με πολύ θάρρος.

Αν μπορείτε να βοηθήσετε — με δωρεά, με εργασία, με συμβουλή — θα σας είμαι απέραντα ευγνώμων. Όχι για μένα. Για τους γονείς μου. Για να τους προσφέρω τουλάχιστον σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς λίγη αξιοπρέπεια και ζεστασιά.

Σας ευχαριστώ που διαβάσατε. Σας ευχαριστώ που δεν σας είναι αδιάφορο.

Με σεβασμό,  

Bostjan