Η προγιαγιά μου – μας άφησε τη γη της, ένα κομμάτι γης που αγαπούσε με όλη της την καρδιά. Ήταν το δώρο της προς εμάς, ένας τόπος όπου η οικογένειά μας θα μπορούσε να μεγαλώσει και να ευημερήσει. Το 2004, η μητέρα μου, μια εργατική γυναίκα που μεγάλωνε μόνη της τέσσερα παιδιά, άρχισε να χτίζει ένα σπίτι εκεί – ένα σπίτι που ήθελε να είναι η κληρονομιά της. Αλλά την απογοήτευαν ξανά και ξανά: οι εργολάβοι έπαιρναν τα χρήματά της, άφηναν μισοτελειωμένους τοίχους και εξαφανίζονταν. Δεν πρόλαβε ποτέ να το δει ολοκληρωμένο.

Ανέλαβα το όνειρό της, αποφασισμένη να ολοκληρώσω αυτό που είχε ξεκινήσει. Για πάνω από 6 χρόνια, ο σύντροφός μου και εγώ αφιερώσαμε τα πάντα σε αυτό – τις αποταμιεύσεις μας, την ενέργειά μας, την ελπίδα μας. Αλλά το σπίτι ήταν ένα χάος: κακοφτιαγμένο, ετοιμόρροπο σε κάποια σημεία, αναγκάζοντάς μας να το γκρεμίσουμε και να το ξαναχτίσουμε. Κάθε βήμα μπροστά ήταν δύο βήματα πίσω. Τότε ήρθε η αύξηση του κόστους – τα υλικά που είχαμε προϋπολογίσει πριν από χρόνια έχουν τώρα διπλασιαστεί, τριπλασιαστεί σε τιμή. Μοιάζει με έναν ατέρμονο κύκλο από τον οποίο δεν μπορούμε να ξεφύγουμε.

Τώρα, με το νεογέννητο παιδί μας, τα διακυβεύματα είναι υψηλότερα από ποτέ. Το σπίτι στο οποίο ζούμε δεν είναι δικό μας, και ο ιδιοκτήτης επιστρέφει σύντομα. Δεν θα έχουμε πού να πάμε. Συναισθηματικά και σωματικά, καταρρέουμε. Φοβάμαι ότι αυτό θα διαλύσει την οικογένειά μου. Αυτό το σπίτι δεν είναι απλώς τοίχοι· είναι το παρελθόν μας, το μέλλον μας, τα πάντα για μας.

Χρειαζόμαστε 25.000 ευρώ για να ολοκληρώσουμε τα βασικά: μια σταθερή στέγη, πόρτες και παράθυρα για να το κάνουμε κατοικήσιμο. Κάθε ευρώ μας φέρνει πιο κοντά στο να μετακομίσουμε και να ξεφύγουμε από αυτόν τον εφιάλτη.

Η βοήθειά σας δεν αφορά μόνο τούβλα και τσιμέντο – αφορά το να δώσετε σε μια οικογένεια την ευκαιρία να επουλωθεί, να τιμήσει την αγάπη μιας μητέρας και να κρατήσει μια υπόσχεση προς το παρελθόν. Ακόμη και 5€ ή 10€ σημαίνουν τα πάντα για εμάς. Παρακαλώ, γίνετε μέρος της ιστορίας μας.