Γεια σας, αγαπητοί δωρητές. Έχω έναν φίλο που έχει έναν αδελφό, τον Βάσκα, και οι δύο γεννήθηκαν με εγκεφαλική παράλυση. Θα ήθελα να πραγματοποιήσω την επιθυμία τους και θα ήθελα πάρα πολύ τα αγόρια να έχουν μια πιο ευτυχισμένη ζωή.Επιτρέψτε μου να σας παρουσιάσω εδώ την ιστορία τους, την οποία έγραψε ο ίδιος ο φίλος μου, ο Γιρίκ. Παρακαλώ, δείξτε την καλοσύνη σας και συνεισφέρετε έστω και ένα μικρό ποσό, ώστε να τους διευκολύνετε την κατάσταση της ζωής τους. Θα ήθελα πολύ οι δύο αδελφοί να είναι ευτυχισμένοι, αφού η ζωή δεν τους χάρισε το πιο σημαντικό πράγμα, δηλαδή την υγεία και την οικογένεια. -------Παρακαλώ λάβετε υπόψη ότι έχει εγκεφαλική παράλυση, οπότε η ιστορία του δεν θα είναι γραμμένη εντελώς χωρίς λάθη, αν και είναι πολύ επιδέξιο αγόρι

Είμαστε ο Γιρίς και ο Βάτσλαβ, είμαστε δίδυμα που γεννηθήκαμε με εγκεφαλική παράλυση. Όταν ήμασταν ενός έτους, η ζωή μας άλλαξε. Εγώ έχω αναπηρία του κινητικού συστήματος, που σημαίνει ότι έχω μόνο σωματική αναπηρία, αλλά ο αδελφός μου έχει επιπλέον αναπηρία. Μέχρι τα έξι μας χρόνια πηγαίναμε στο νηπιαγωγείο, επειδή και οι δύο γονείς μας δούλευαν, και από τα έξι μας χρόνια η μαμά ήταν μαζί μας στο σπίτι. Η μαμά μαςκαι μας βοηθούσε σε ό,τι δεν μπορούσαμε να κάνουμε μόνοι μας, όπως το ντύσιμο, την τουαλέτα κ.λπ. Εγώ και ο αδελφός μου έχουμε υποβληθεί σε πολλές χειρουργικές επεμβάσεις. Ο μπαμπάς δεν συμπεριφερόταν πάντα σαν μπαμπάς, η μαμά μας έμαθε να είμαστε όσο το δυνατόν πιο ανεξάρτητοι, οπότε όταν η μαμά πήγαινε για ψώνια, εγώ φρόντιζα τον αδελφό μου. Τον τάιζα όταν χρειαζόταν, του έδινα και χάπια, δεν χρειαζόταν καν να τον αλλάζω, τον βοηθούσα να πάει για μικρή και για μεγάλη ανάγκη. 32 χρόνια, ακόμα και όταν οι γονείς μας ήταν μαζί, φρόντιζε η μαμά ή εγώ, λόγω των περιστάσεων. Οι γονείς μας, όμως, παρά όλες τις δυσκολίες και τις ταλαιπωρίες, έχουν φιλική σχέση, αν και ομολογώ ότι όλα αυτά τα χρόνια δεν μπορώ να συγχωρήσω τον μπαμπά, παρόλο που τον αγαπώ. Όταν ήμασταν μικροί, η μαμάμαμά μας φρόντιζε και πάντα όταν πηγαίναμε για παράδειγμα στην πόλη για ψώνια, μας έπαιρνε μαζί της ή η μαμά έπαιζε μάλιστα βόλεϊ σε αγωνιστικό επίπεδο, οπότε όταν μπορούσε μας έπαιρνε μαζί της στα τουρνουά, πηγαίναμε για πολλά χρόνια σε κατασκηνώσεις και ούτω καθεξής, όλα αυτά τα κανόνιζε η μαμά, όταν ήμασταν μικροί μας έπαιρνε και στην πισίνα, τώρα είμαστε ενήλικες και επειδή η μαμά δεν μπορούσε πια να μας αφήσει στο σπίτι και για να μας εξασφαλίσει, αν της συμβεί κάτι, μας κανόνισε διαμονή σε ένα ίδρυμα που ονομάζεται «Domov Na Zámečku» στην περιοχή του Ολομόουτς. Είναι ένα ίδρυμα που ονομάζεται «Domov Na Zámečku». Υπάρχουν πολλά ιδρύματα εδώ. Είναι ένα κάστρο που έχει κυριολεκτικά μετατραπεί σε κατοικία για άτομα με αναπηρία και εγώ με τον αδερφό μου μένουμε σε ένα ίδρυμα για άτομα με αναπηρία. Βρίσκεται στην περιοχή του Ολομόουτς, μένουμεδεν είμαι σίγουρος πόσο καιρό, τρία ή τέσσερα χρόνια, ευχαριστούμε πολύ όλους για τη βοήθειά σας ♥️♥️♥️♥️♥️