Ονομάζομαι Λοάι, είμαι 28 ετών και κατάγομαι από τη Γάζα.

Το σπίτι μου έχει καταστραφεί ολοσχερώς και ζω με την οικογένειά μου σε μια μικρή σκηνή που δεν μας προστατεύει ούτε από το κρύο της νύχτας ούτε από την καυτή ζέστη της ημέρας.

Έχω μια μικρή κορούλα που τη λένε Μίλα.

Δεν έχει γάλα, ούτε φαγητό, ούτε καν πάνες.

Πεινάμε και αντιμετωπίζουμε τον αφανισμό.

Κάθε μέρα είναι ένας αγώνας επιβίωσης και οι σκληρές συνθήκες έχουν γίνει αφόρητες.

Απευθύνομαι στις καρδιές σας: οποιαδήποτε βοήθεια, ακόμα και η πιο μικρή, θα μπορούσε να σώσει τη ζωή μου, της κόρης μου και το μέλλον της οικογένειάς μου. - Λοάι

Το όνομά μου είναι Βαλεντίνα, είμαι από τη Μόντενα.

Ο Loay και εγώ μιλάμε κάθε μέρα, και όταν το επιτρέπει το ίντερνετ, βλεπόμαστε.

Αυτός και η νεαρή οικογένειά του είναι υπέροχοι άνθρωποι: γλυκοί, ευγενικοί και ανιδιοτελείς.

Έχουν μεγάλες καρδιές που γνωρίζουν τον πόνο και την ελπίδα στα μάτια όσων πιστεύουν ότι μπορεί ακόμα να υπάρχει ομορφιά στον κόσμο.

Η Μίλα, η αγαπημένη τους κόρη, είναι ένα όμορφο κοριτσάκι, πάντα χαμογελαστό, που σου χαιρετάει μέσα από την οθόνη του τηλεφώνου σου με το μικρό της χεράκι, με τα μάτια της ανοιχτά και αθώα.

Κάθε μέρα, ο καθένας από εμάς πρέπει να αγκαλιάζει τη Μίλα και να προστατεύει την αγνότητα της καρδιάς της σαν ασπίδα αγάπης.

Μια αγκαλιά είναι ένα καλύτερο παραπέτασμα για να την προστατεύσει από το κρύο, μια αγκαλιά είναι μια ζεστή κουβέρτα για να την τυλίξει όταν τα χέρια των γονιών της δεν αρκούν πια, μια αγκαλιά είναι ένα ζεστό φόρεμα που της επιτρέπει να παίζει, μια αγκαλιά είναι ένα γεύμα που ζεσταίνει την καρδιά της.

Ας αγκαλιάζουμε τη Μίλα μέρα με τη μέρα, ώστε να μπορεί να μεγαλώσει και να αγκαλιάσει τη ζωή.