Αγαπητοί φίλοι, παλιοί και νέοι,

Είμαι εδώ για να ζητήσω τη βοήθειά σας. Πρόσφατα έμεινα χήρα και συνειδητοποίησα πόσο εύθραυστη είναι η ζωή. Και έτσι, αν και πάντα ήμουν ονειροπόλος, τώρα μάλλον ονειρεύομαι μεγάλα πράγματα, πριν τελειώσει ο χρόνος για μένα ή για άλλους αγαπημένους μου. Χρειάζομαι όμως τη βοήθειά σας, γιατί χωρίς εσάς δεν θα είναι δυνατό.

Μέχρι την ηλικία των δέκα ετών, μεγάλωσα σε ένα μικρό νησί στη Μικρονησία. Στην άλλη άκρη του κόσμου από εκεί που βρίσκομαι τώρα. Μου πήρε τριάντα χρόνια για να επιστρέψω και να το επισκεφτώ – αυτό ήταν πριν από τρία χρόνια. Διαπίστωσα ότι, παρά το γεγονός ότι δεν είχα σχεδόν καμία επαφή όλα αυτά τα χρόνια (δεν υπήρχε ίντερνετ ή τηλέφωνα όταν έφυγα), με υποδέχτηκαν παλιοί φίλοι με ανοιχτές καρδιές και τους τιμητικούς τίτλους «κόρη» και «αδελφή». Μπορεί να μην είναι συγγενείς εξ αίματος, αλλά είναι οικογένεια μέσω δεσμών που είναι ακόμα πιο βαθιά – αυτών της αγάπης.

Τώρα θα ήθελα να πάρω τα τέσσερα παιδιά μου εκεί, ώστε να γνωρίσουν την «οικογένειά» μου, να δουν τα μέρη όπου μεγάλωσα, να μάθουν έναν διαφορετικό τρόπο ζωής — τον τρόπο της παιδικής μου ηλικίας.

Θα ήθελα πολύ να πάμε εκεί αυτό το καλοκαίρι, αν είναι δυνατόν. Αλλά τα αεροπορικά εισιτήρια είναι εξωφρενικά ακριβά – πρέπει να αλλάξουμε πτήσεις 4 έως 7 φορές για να φτάσουμε τελικά εκεί! Γι' αυτό απευθύνομαι σε εσάς για να ζητήσω βοήθεια σε αυτό το (ίσως λίγο τρελό) εγχείρημα.

Θα ήμουν απίστευτα ευγνώμων για την υποστήριξή σας!

Σας ευχαριστώ που είστε εδώ.

Ania Morrison και οι γιοι της